Επετειακό αφιέρωμα με τη συμπλήρωση 15 ετών από την οσιακή κοίμηση του π. Νικολάου Α. Πέττα.
Η συνάντηση σε δεδομένη στιγμή της ζωής με έναν άγιο άνθρωπο είναι εμπειρία της ύπαρξης. Αφήνει το αποτύπωμα της αγάπης στο πρόσωπό σου και έχει χαρακτηριστική αυθεντικότητα. Δεν κατηγοριοποιείται, αλλά, χρησιμοποιώντας το δίαυλο της πίστης, απευθύνεται στην καρδιά.
Το πρόσωπο αυτό γίνεται καθοριστικά παρόν στην ιστορική σου στιγμή. Γιά τον π. Νικόλαο Πέττα έχουν γραφτεί πολλά, έχουν μαρτυρηθεί ακόμη περισσότερα και μάλλον αυτή είναι η αρχή της αισθητοποίησης ότι ο κόσμος κέρδισε έναν ακόμη άνθρωπο, που μεσιτεύει για τη σωτηρία του.
Αν δεν συμβεί να γνωρίσεις έναν τέτοιο άνθρωπο πριν από την κοίμησή του, οι πληροφορίες έρχονται από άλλους, οι οποίοι τον έζησαν και είχαν την ευκαιρία να γευθούν από κοντά την αγάπη και το ποιμαντικό του ενδιαφέρον. Παρεκτός, κι αν ευδοκηθεί να τον γνωρίσεις από δικές του ενέργειες, από δική του προσέγγιση, με κάποια αφορμή, μετά τον θάνατό του. Ακόμη και τότε η εμπειρία σου είναι άμεση, τέλεια και προσωπική. Άμεση, διότι δεν μεσολαβεί κάποιος τρίτος, τέλεια, διότι έχει έναν ή περισσότερους σκοπούς, που προάγουν την κατά Χριστόν τελείωση, και προσωπική, επειδή ανήκει στη σφαίρα της προσωπικής σου αλληλεπίδρασης με ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Η εμπειρία αυτή αποκτά ιδιαίτερη δυναμική για σένα, την πορεία σου και το περιβάλλον σου.
Από μόνο του το γεγονός της μεσιτείας ενός Αγίου έχει μία πατρική ποιότητα. Σημαίνει ότι κάποιος σκύβει με ενδιαφέρον και αγάπη στο αδιέξοδο και, μπαίνοντας σε μία διαλεκτική, νιώθει το πρόβλημα και ανταποκρίνεται με φροντίδα και περίσσεια αγάπης στο πρόσωπό σου. Ένας άνθρωπος, που έζησε και αγάπησε, αναλαμβάνει την ανάγκη σου. Με τη μεσιτεία ενός Αγίου αισθητοποιείται η αλήθεια της ζωής ως σχέση.
Στον π. Νικόλαο βλέπει κανείς έναν άνθρωπο συγκινημένο από την αλήθεια ότι ο Χριστός χάρισε και χαρίζει τον εαυτό Του στον κόσμο, αλλά και τη θερμή ανταπόκριση να χαρίσει με τη σειρά του και ο ίδιος τον εαυτό του σ’ Αυτόν. Ένα ιδιαίτερο πνευματικό φιλότιμο, χάρισμα σε μία καρδιά πατρική, με πολύ ζεστές εκφράσεις γνήσιας κατά Χριστόν αγάπης στους ανθρώπους, που διακονούσε: τους ενορίτες, τους μαθητές του, όσους είχε αναλάβει να στερεώνει πνευματικά. Αγάπη ακριβή, που μυστικά λειτουργούσε με την προσευχή. Αγάπη πνευματικά και υλικά πλουσιοπάροχη για τον κόσμο, που πονούσε, που δεν κατανοούσε, που ίσως συκοφαντούσε. Η εκδήλωση αυτής της αγάπης εξωτερικά εκφραζόταν με συμπεριφορά, που αντανακλά μία φανέρωση του Θεού. Με αυτόν τον αγιοπνευματικό τρόπο ο π. Νικόλαος έγινε δώρο για τον κόσμο, συνειδητός λειτουργός των χαρισμάτων του Θεού, φορέας της Χάριτος. Ήταν ένας άνθρωπος ευτυχισμένος, και γι’ αυτό ευχαριστιακός, χορτασμένος από την αγάπη του Χριστού, και γι’ αυτό γενναιόδωρος στην αγάπη προς τους άλλους, άνθρωπος κενωτικός. Δίδαξε με τον αγώνα για την κάθαρση της καρδιάς του, την κατάκτηση του κατά Χριστόν εαυτού, τη σμίλευση του κατά Χριστόν προσώπου. Ο π. Νικόλαος ήταν ένα παράδειγμα της αλήθειας ότι η καθαρή καρδιά είναι ο τρόπος της απαρτίωσης του ανθρώπινου προσώπου.
Η ζωή ενός ανθρώπου, που πορεύεται με τον τρόπο αυτό, κηρύττει την Ανάσταση. Αυτό συμβαίνει στην ολοκληρία του βίου του, με οτιδήποτε αντίξοο μπορεί αυτός να περιέχει στη διάρκειά του, ακόμη και αν αυτό υπερβαίνει τα όρια αντοχής της προσωπικότητάς του, όπως ο θάνατος ενός παιδιού. Ο π. Νικόλαος ήταν «σαρκωμένο» παράδειγμα της Αναστάσιμης δυναμικής, που νοηματοδοτεί αλλιώς τα γεγονότα και, προσφέροντας άλλη προοπτική, μεταμορφώνει τα πάντα γύρω της. Η ζωή του ήταν στην πραγματικότητα δοξασμένη. Μόνο που αυτή η δόξα, στα μάτια του κόσμου, μερικές φορές φάνταζε είτε παράδοξη και σκληρή είτε αδιάφορη ή απλώς ανόητη και ανώφελη. Πάντως σε πολλούς ήταν ακατάληπτη. Ο π. Νικόλαος τα είχε δώσει όλα στο Χριστό. Ακόμη και τον πόνο της γονεικής καρδιάς για την απώλεια του αγαπημένου παιδιού.
Όταν κάποιος έχει δώσει τον εαυτό του στη διακονία του ανθρώπου, πιστεύοντας στην Ανάσταση του Χριστού, τότε παύει να ανήκει μόνο στην οικογένειά του με τη στενή συγγενική έννοια του όρου∙ ανήκει σε μία διευρυμένη οικογένεια, οικουμενική, που δεν την συνδέουν απαραιτήτως δεσμοί αίματος, αλλά η κοινή πίστη στο Χριστό και η συνείδηση της αδιάρρηκτης κοινωνίας με όλους, όσοι βρίσκονται στο σώμα της Εκκλησίας. Το χάρισμα της πατρότητας υπάρχει και λειτουργεί για χάρη όλου του κόσμου και ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της πατρικότητας της στάσης και συμπεριφοράς ενός ανθρώπου, που χαριτώθηκε και αγίασε απευθύνεται και εκδηλώνεται σε όλους τους ανθρώπους, γιατί αυτός γίνεται αληθινός πατέρας τους και εξακολουθεί να τους αναγεννά κατά πνεύμα.
Η ιδιότητα της πνευματικής πατρότητας έχει οικουμενική προοπτική. Σ΄ αυτό το πλαίσιο παρατηρούμε τους Αγίους να βρίσκονται στο πλευρό ανθρώπων, που δεν γνώρισαν ποτέ, να τους καθοδηγούν, να τους διδάσκουν και να έχουν αναλάβει την προστασία τους. Με τον προσωπικό και ιδιαίτερό του τρόπο ο π. Νικόλαος ακόμη δείχνει την αγάπη και τη φροντίδα του σε όλους, όσοι τον χρειάζονται και τον επικαλούνται. Ειδικά γρήγορα ανταποκρίνεται σε βρέφη και σε μικρά παιδιά. Μερικά αναφέρουν ότι τον είδαν να τα επισκέπτεται. Αν και αυτό είναι ένα μυστήριο, που πολλοί από εμάς αδυνατούν να εξηγήσουν, η επίσκεψή του σε παιδάκια είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο.
Σε αυτό το σημείο έχω να αναφέρω μία συγκινητική εμπειρία ανταπόκρισης του π. Νικολάου σε επίκληση της βοήθειάς του από μέρους μου. Το πρόβλημα ήταν οι ημικρανίες από μία ιγμορίτιδα, που είχε αρχίσει να ενοχλεί με πολύ έντονους πόνους. Δυνατότητα για άδεια ανάρρωσης από την εργασία δεν υπήρχε, γιατί ήταν περίοδος αιχμής. Βράδυ και ταλαιπωρημένη από τον πόνο και τα ξενύχτια από το μεγάλωμα ενός μωρού, που δεν είχε ακόμη χρονίσει, προσπαθούσα να σκεφτώ τι θα μπορούσε να με βοηθήσει. Παρατήρησα τότε την φωτογραφία του παπα-Νικόλα σε ένα αφιέρωμα, το οποίο δεν είχα προλάβει να διαβάσω, αλλά το είχα στα υπ’ όψιν. Σκέφτηκα αρχικά να πω την δυσκολία μου σε αυτόν. Έπειτα αναλογίστηκα πως δεν είναι κάποιος διαπιστωμένα Άγιος της Εκκλησίας και ίσως να μην είχε την παρρησία στο Χριστό, ώστε να με συνδράμει. Τελικά, αποφάσισα να του εμπιστευτώ την ανάγκη μου με την εξής διατύπωση: «Πάτερ Νικόλαε, δεν σε ξέρω, όμως έχω ακούσει ότι προσέφερες σε όλους. Αν βρήκες παρρησία στον Θεό, βοήθησέ με αύριο να βγάλω την ημέρα μου». Στα επόμενα δύο λεπτά είχα ανακουφισθεί από κάθε σύμπτωμα, παρ’ όλο που ποτέ δεν συνερχόμουν από ιγμορίτιδες σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Η εμπειρία αυτή με ενίσχυσε, ώστε να επικαλεσθώ και πάλι τη βοήθειά του, όταν η κόρη μου, η οποία ήταν παιδί ευάλωτο σε λοιμώξεις, επειδή γεννήθηκε με μηνιγγομυελοκήλη, μετά τα δεύτερα γενέθλιά της, πάθαινε κατ’ επανάληψιν επώδυνες ωτίτιδες. Την τελευταία φορά το παιδάκι ήταν άσχημα με μεγάλο πόνο στο αυτί, που το έκανε να μην ησυχάζει καθόλου και να φωνάζει κλαίγοντας. Παρακάλεσα τον π. Νικόλαο να την ανακουφίσει, γνωρίζοντας πως αυτός, ως πατέρας πολλών παιδιών, καταλάβαινε τη δυσκολία μας. Ξαφνικά η μικρούλα σταμάτησε, ηρέμησε και κρατώντας το αυτάκι της μου είπε: «Ήλθε ο παπούλης Νικόλαος! Μού πείραξε το αυτί μου. Τώρα πέρασε!». Ο πυρετός έπεσε γρήγορα μόνος του και το μωρό έγινε απολύτως καλά χωρίς καμμία φαρμακευτική αγωγή.
Αυτές οι εμπειρίες με ενδυνάμωσαν και επιβεβαίωσαν ότι η βοήθεια των ανθρώπων, που βρήκαν παρρησία στο Χριστό είναι μία ακόμη χαροποιός αλήθεια: στο δύσκολο αυτόν δρόμο που βαδίζω, δεν είμαι μόνος. Έχω μαζί μου τη συναντίληψη ανθρώπων, που με αγαπούν, που μπορούν και θέλουν να με βοηθήσουν. Άνθρωποι που είναι εκεί για μένα. Δόξα τω Θεώ!
Βασιλική Κ. Λυμπεροπούλου
Πτυχιούχος Θεολογίας
Κηπούπολη Αττικής
