29 χρόνια από την ενθρόνιση του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου στο τιμόνι της Εκκλησίας της Αλβανίας

Ήταν Κυριακή 2 Αυγούστου 1992 όταν στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας Ενθρονιζόταν και πάλι Προκαθήμενος ύστερα από τα χρόνια της αθεϊστικής κομμουνιστικής λαίλαπας που στόχο είχε να ξεριζώσει από τους ανθρώπους κάθε αναφορά στον Θεό.

Η επέτειος της Ενθρόνισης τιμήθηκε με Θεία Λειτουργία που τελέστηκε ανήμερα της επετείου στον Ιερό Καθεδρικό Ναό της Αναστάσεως του Χριστού Τιράνωνπροεξάρχοντος του Μακαριωτάτου και συλλειτουργούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Κορυτσάς κ. Ιωάννη, Αργυροκάστρου κ. Δημητρίου, Απολλωνίας και Φιέρι κ. Νικολάου, Ελμπασάν κ. Αντωνίου, Αμαντίας κ. Ναθαναήλ και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου κ. Άστιου.

Στην ομιλία του στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβ. Μητροπολίτης Κορυτσάς κ. Ιωάννης εκ μέρους της Ιεράς Συνόδου αναφέρθηκε στον καθοριστικό ρόλο του Αρχιεπισκόπου στην ανασύσταση της Εκκλησίας της Αλβανίας, επισημαίνοντας παράλληλα ότι κληρικοί και πιστοί είναι ευγνώμονες για την αποδοχή της αποστολής που του ανατέθηκε πριν από σχεδόν τριάντα χρόνια, με σκοπό την αναγέννηση της Ορθοδοξίας στην χώρα.

Από την πλευρά του, στην ομιλία του ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Αλβανίας, αφού ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο, μεταξύ άλλων, ανέφερε:

Για την πορεία της Εκκλησίας της Αλβανίας από την ανασύσταση της μέχρι σήμερα: Η καρδιά μας είναι γεμάτη ευχαριστία και δοξολογία στον Θεό, διότι παρά τις δυσκολίες και παρά όλους τους φόβους που υπήρχαν τελικά μας αξίωσε και είχαμε όλη αυτή την ευλογημένη πορεία. Το υπογραμμίζω – δεν ήταν η πορεία ενός προσώπου, ήταν η πορεία της Εκκλησίας μας. Δεν ήταν η πορεία του Αρχιεπισκόπου, είναι η πορεία όλων μας και είμαστε ευγνώμονες για τις γνωστές και άγνωστες σε εμάς ευεργεσίες του Κυρίου.

Για την πορεία του κάθε μέλους της Εκκλησίας: Δεν πρόκειται τώρα και πάλι να υπενθυμίσω μερικές βασικές αρχές που πρέπει να καθορίζουν τα βήματα μας και στον επόμενο καιρό. Ας παρακαλέσουμε με όλη μας την καρδιά τον Κύριο ώστε η πορεία μας να είναι όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, η πορεία του κάθε μέλους της Εκκλησίας μας – “τῇ σπουδῇ μὴ ὀκνηροί, τῷ πνεύματι ζέοντες, τῷ Κυρίῳ δουλεύοντες” (Ρωμ. ιβ’ 11). Αυτά τα τρία είναι βασικά στοιχεία για την ζωή του κάθε μέλους της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Και σήμερα και χθες και αύριο. Δυσκολίες θα υπάρχουν πολλές, αλλά και εμείς έχουμε τον τρόπο και έχουμε αυτό το οποίο ο Κύριος καθόρισε “τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ θλίψει ὑπομένοντες, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες” (Ρωμ. ιβ’ 12). Λοιπόν, αυτό θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι πρέπει να είναι για όλους μας η αρχή της ζωής μας – “τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ θλίψει ὑπομένοντες, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες, ταῖς χρείαις τῶν ἁγίων κοινωνοῦντες, τὴν φιλοξενίαν διώκοντες” (Ρωμ. ιβ’ 12-13).

Για την αρετή της συγχώρεσης: Και καμιά φορά όταν με ρωτούν και κάνουν σχόλια ότι ο Θεός μας έχει χαρίσει αρκετά χρόνια, πολλές φορές διερωτώμαι γιατί γίνεται αυτό. Ίσως γιατί είμαστε μετεξεταστέοι και πρέπει να μάθουμε λίγο καλύτερα μερικά βασικά μαθήματα της πίστεως μας. Και ένα από τα μαθήματα που πρέπει όλοι να μάθουμε είναι να μάθουμε να συγχωρούμε. Βεβαίως η σημερινή γιορτή μας υπενθυμίζει ότι ο Πρωτοδιάκονος και Πρωτομάρτυς Στέφανος αυτό δεν χρειάστηκε να περάσουν χρόνια, αλλά το έμαθε από την πρώτη στιγμή. Ίσως είναι κάτι που πρέπει όλοι να μάθουμε – να μην κρατάμε στην καρδιά μας κανένα παράπονο, καμμία διάθεση αντιθέσεως για κανέναν ο οποίος δεν συμμετέχει στην δική μας την πίστη και στην δική μας την ζωή. Καλό κουράγιο αδελφοί μου στην συνέχεια της πορείας μας. “τῇ σπουδῇ μὴ ὀκνηροί, τῷ πνεύματι ζέοντες, τῷ Κυρίῳ δουλεύοντες” (Ρωμ. ιβ’ 11).

 

Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, με σύνθημα το ελπιδοφόρο μήνυμα της Αναστάσεως «Χριστός Ανέστη, ξεκινούσε ένα δύσκολο τότε εγχείρημα, αυτό της ανασύστασης της τοπικής Εκκλησίας η οποία είχε υποστεί τεράστιο πλήγμα από το καθεστώς Χότζα. Τότε που για 23 ολόκληρα χρόνια οι άνθρωποι απαγορευόταν να πιστέψουν στο Θεό πνίγοντας μέσα τους την ανάγκη τους να προσευχηθούν και να μιλήσουν για τον Θεό. Η φτώχεια, η πείνα και ο φόβος είχαν δημιουργήσει απεγνωσμένες γενιές και όσοι είχαν πάρει μυρωδιά από Θεό πάλευαν καθημερινά με τον πόθο τους να γονατίσουν και να παρακαλέσουν τον δημιουργό τους να τους λυπηθεί.

Η Ενθρόνιση του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου είχε πραγματοποιηθεί στον Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Τιράνων, με εθνικιστικούς κύκλους να προσπαθούν εκείνη την ημέρα να δημιουργήσουν κλίμα εναντίον του, λόγω της ελληνικής του καταγωγής, χωρίς όμως να πετύχουν κάτι καθώς από την αρχή το ποίμνιο έβλεπε στο πρόσωπο του την ελπίδα.

Η οργάνωση της Αυτοκεφάλου Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αλβανίας ξεκίνησε από μηδενική βάση. Το έδαφος ήταν κατεξοχήν πέτρινο και εχθρικό, υπήρχε μεγάλη καχυποψία λόγω της ελληνικής καταγωγής του και καμιά εξασφάλιση οικονομικών πόρων δεν υπήρχε. Όμως ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος δεν το έβαλε κάτω. Εργάστηκε σκληρά όλα αυτά τα χρόνια δίνοντας ελπίδα και βοήθεια σε όλους ανεξαιρέτως στην Αλβανία. Μέσα σε αυτά τα 28 χρόνια προσφοράς όντας στο πηδάλιο της Εκκλησίας προχώρησε στην ανασύσταση και ανασυγκρότηση της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας διαμορφώνοντας αρχικά νεό καταστατικό χάρτη το 2006. Καθόρισε επίσης τις σχέσεις της Εκκλησίας με την Πολιτεία με επίσημη Συμφωνία, η οποία έγινε νόμος του κράτους το 2009. Παράλληλα ξεκίνησε τους αγώνες διεκδίκησης της Εκκλησιαστικής περιουσίας την οποία το αθεϊστικό κράτος είχε δεσμεύσει.

Χάρις στις προσπάθειες του Αρχιεπισκόπου η Αλβανία απέκτησε σχολεία, πανεπιστήμια, ναούς, χώρους εργασίας και παραγωγής έργου για τις υπηρεσίες της εκκλησίας, οικοτροφεία, πνευματικά κέντρα, χώρους αγάπης και φιλοξενίας για ορφανά και ηλικιωμένους, θεολογική ακαδημία για της εκπαίδευση των στελεχών της και η Αρχιεπισκοπή έγινε το σημείο αναφοράς για τους Χριστιανούς, ανοίγοντας την αγκαλιά της και σε όποιον άλλον είχε ανάγκες χωρίς διακρίσεις.

himara.gr, orthodoxianewsagency.gr