Η Εκκλησία είναι χώρος αλήθειας, αγάπης, συγχώρεσης και πνευματικής θεραπείας. Δυστυχώς, όμως, στους κόλπους της εμφανίζονται άνθρωποι που επικαλούνται τον Χριστό, ενώ οι πράξεις τους υπηρετούν τη συκοφαντία, την υποκρισία και τον διχασμό.
Του Γιώργου Θεοχάρη
Με λόγια δήθεν ευσεβή καταδικάζουν, διαβάλλουν και τραυματίζουν υπολήψεις. Παρουσιάζονται ως υπερασπιστές της πίστεως, αλλά πίσω από το προσωπείο της θρησκευτικότητας κρύβονται εμπάθειες, συμφέροντα και προσωπικές φιλοδοξίες. Πρόκειται για συμπεριφορές βαθιά αντιχριστιανικές και επικίνδυνες, οι οποίες απομακρύνουν τους πιστούς και σκανδαλίζουν την κοινωνία.
Κανείς δεν μπορεί να κρατά το Ευαγγέλιο στο χέρι και την ίδια στιγμή να εξοντώνει ηθικά τον αδελφό του. Κανείς δεν δικαιούται να χρησιμοποιεί την Εκκλησία ως πεδίο προσωπικών αντιπαραθέσεων, μηχανισμό επιβολής ή όχημα κοινωνικής ανέλιξης. Και οι παρετρεχάμενοι εδώ λαμβάνουν δράση επιστρατεύοντας ακόμα και το πιο σκληρό μέσο καταδίκης ! Το ψεύδος και τη συκοφαντία.
Η Εκκλησία δεν κινδυνεύει από όσους την κρίνουν καλοπροαίρετα, αλλά από εκείνους που μιλούν στο όνομά της χωρίς να βιώνουν το μήνυμά της. Απαιτούνται καθαρές κουβέντες, πνευματική ευθύνη και έμπρακτη μετάνοια.
Η σιωπή απέναντι στη συκοφαντία δεν αποτελεί πάντοτε ταπείνωση. Μπορεί να μετατραπεί σε ανοχή της αδικίας. Όποιος αγαπά πραγματικά την Εκκλησία οφείλει να προστατεύει την ενότητά της, να αποκαλύπτει την υποκρισία και να υπηρετεί την αλήθεια χωρίς φόβο, αλλά και χωρίς μίσος.
