Εκκλησίες: Τα μέτρα που πήρε Κυβέρνηση για το άνοιγμα των ναών τα Χριστούγεννα, με τα οποία συμφώνησε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, ασφαλώς δεν ικανοποίησαν τον πιστό λαό, ο οποίος περίμενε κάτι περισσότερο.
Του Γιάννη Παπανικολάου – ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Ωστόσο, οι απαγορεύσεις αυτές δεν πρέπει να μας απογοητεύουν, αλλά μπορούν να αποτελέσουν μία αφορμή για όλους μας να αναθεωρήσουμε την σχέση μας με τον Θεό και να την κάνουμε από τυπική πιο ουσιαστική και αληθινή.
Όταν η Σαμαρείτισσα γυναίκα ρώτησε τον Χριστό πού πρέπει να προσκυνούμε τον Θεό, στα Ιεροσόλυμα ή στο Όρος της Σαμάρειας, αυτός της απάντησε:
Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν.
Θέλησε με αυτόν τον τρόπο να της δείξει να μην κοιτάζει τον τύπο, αλλά την ουσία. Να μην κοιτάζει τον τόπο λατρείας, αλλά τί έχει μέσα στη καρδιά της.
Οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσι τω πατρί εν πνεύματι και αληθεία· και γαρ ο πατήρ τοιούτους ζητεί τους προσκυνούντας αυτόν, της απάντησε.
Δηλαδή θα πρέπει η καρδιά σου, όταν λατρεύεις τον Θεό, να είναι αληθινή απέναντί του και τόσο καθαρή, ώστε να κατοικεί σε αυτήν το Πνεύμα της αληθείας. Και τότε δεν θα έχει σημασία ο τόπος.
Όλοι μας θα θέλαμε να δούμε γεμάτους τους ναούς τα Χριστούγεννα με κόσμο.
Όμως, πόσοι από εμάς που γεμίζαμε τους ναούς τα Χριστούγεννα και τα Φώτα, πηγαίναμε σε αυτούς όπως πραγματικά μας ήθελε ο Θεός;
Πόσοι πηγαίναμε ανεξομολόγητοι, με την καρδιά μας να είναι βαριά από μεγάλες αμαρτίες, για τις οποίες δεν είχαμε λάβει άφεση με το μυστήριο της μετανοίας;
Και μάλιστα όχι μόνο αυτό, αλλά πηγαίναμε έτσι απροετοίμαστοι και να κοινωνήσουμε, να λάβουμε το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, που είναι πυρ για τους ανάξιους.
Πόσοι γεμίζαμε τους ναούς, αλλά δεν είχαμε συμφιλιωθεί με τους εχθρούς μας, με τους γείτονές μας, και δεν λέγαμε ένα γεια, μία καλημέρα με τους αδελφούς μας, έστω και εάν μας είχαν βλάψει;
Πόσοι πηγαίναμε χωρίς αληθινή αγάπη για τις εικόνες του Θεού, τους συνανθρώπους μας;
Πόσοι πηγαίναμε χωρίς να έχουμε νηστεύσει τις 40 μέρες που θέτει η Εκκλησία μας;
Πόσοι πηγαίναμε χωρίς αγώνα εναντίον των παθών μας, αλλά με βαρύ το κεφάλι από την κραιπάλη και την μέθη;
Πόσοι πηγαίναμε χωρίς να είμαστε όπως θα μας ήθελε ο Θεός;
Για αυτό, ας μη λυπούμαστε που οι ναοί δεν θα είναι ανοικτοί όπως κάθε φορά και ας μην τα βάζουμε με την Κυβέρνηση, την Ιεραρχία, τον έναν και τον άλλον.
Την δοκιμασία αυτήν την παραχώρησε ο Θεός για λόγους που Εκείνος μόνο γνωρίζει.
Αλλά ο Θεός είναι δίπλα μας, μόλις Τον ζητήσουμε.
Έρχεται κοντά μας πριν προλάβουμε να Τον ζητήσουμε.
Δεν περιμένουμε από τις Κυβερνήσεις μας πολλά πράγματα. Γνωρίζουμε ότι αυτοί που μας κυβερνούν δεν έχουν, κατά κανόνα, την πίστη και τον Χριστο πρώτη προτεραιότητα στην ζωή τους.
Αντί όμως να τα βάζουμε με τους άλλους, ας τα βάλουμε πρώτα με τον εαυτό μας. Ας στρέψουμε την προσοχή μας σε αυτόν και ας δούμε εάν είναι όπως τον θέλει ο Θεός.
Αντί να κάνουμε επαναστάσεις και ομολογίες, ας κάνουμε πρώτα πρώτα την επανάσταση κατά του εαυτού μας, φροντίζοντας να ευθυγραμμίσουμε την ζωή μας με το θέλημα του Θεού και να κάνουμε την καρδιά μας φάτνη αλήθειας και δικαιοσύνης.
Και τότε ο Θεός θα έλθει και θα κατοικήσει σε αυτήν, όπου και να βρισκόμαστε.
Εάν δεν αγωνιστούμε εναντίον του εαυτού μας, εναντίον της καλοπέρασης, εναντίον των παθών, εναντίον του εγωισμού, εναντίον της φιλαυτίας, ούτε οι ανοικτές εκκλησιές θα μας βοηθήσουν.
Η χριστιανική ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας νήψης, αρετής και αγιασμού.
Αυτό ζητά πρώτα ο Θεός από εμάς και όταν του δώσουμε αυτό, θα μας δώσει και όλα τα άλλα.
