Ι.Μ.ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Κυριακή 9 Αυγούστου (μετά της Μεταμορφώσεως) το πρωί ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Αλεξανδρείας.
Στο τέλος της θείας Λειτουργίας τέλεσε το ετήσιο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως του αείμνηστου βουλευτή Ημαθίας και τ. Υφυπουργού Απόστολου Βεσυρόπουλου.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Ώ γενεά άπιστος και διεστραμμένη … έως πότε ανέξομαι υμών;»
Κυριακή μετά τη μεγάλη δεσποτική εορτή της θείας Μεταμορφώσεως, και η σκηνή που παρακολουθήσαμε να εκτυλίσσεται επάνω στο όρος Θαβώρ, με τον Κύριό μας να μεταμορφώνεται ενώπιον των μαθητών του, με το πρόσωπό του να λάμπει ως ήλιος και τα ιμάτιά του να γίνονται λευκά ως το φως, αλλά και με τη φωνή του Θεού-Πατρός να ακούεται από τη νεφέλη και να λέει ότι ο μεταμορφωθείς Χριστός είναι ο Υιός του ο αγαπητός, βρίσκεται στον αντίποδα της σημερινής σκηνής που μας παρουσίασε ο ιερός ευαγγελιστής Ματθαίος.
Πατέρας είναι ένας δυστυχής και ταλαίπωρος άνθρωπος που βλέπει τον υιό του να σεληνιάζεται και άλλοτε να πέφτει στη φωτιά και άλλοτε στο νερό και να μην μπορεί να τον βοηθήσει.
Και ο υιός μία δυστυχισμένη ύπαρξη που βασανίζεται χωρίς ελπίδα θεραπείας, γιατί και αυτή που είχε ο πατέρας του, να ζητήσει δηλαδή από τους μαθητές του Κυρίου να τον θεραπεύσουν, δεν επιβεβαιώθηκε. Έτσι τον βλέπουμε γονατιστό ενώπιον του Χριστού να τον ικετεύει να ελεήσει και το παιδί του και τον ίδιο, χαρίζοντας τους τη θεραπεία.
Στην πρώτη σκηνή κυριαρχεί το φως, η χαρά, η αγαλλίαση. Στη δεύτερη η θλίψη, η κατήφεια, το σκοτάδι. Γιατί άραγε αυτή η διαφορά;
Γιά την πρώτη σκηνή είναι εύκολο να δώσει κανείς την απάντηση. Εκεί όπου είναι παρών ο Θεός, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει κάτι άλλο παρά φως και λάμψη, ευφροσύνη και αγαλλίαση. Γιά τη δεύτερη σκηνή την απάντηση την δίδει ο Χριστός λέγοντας: «Ώ γενεά άπιστος και διεστραμμένη … έως πότε ανέξομαι υμών;»
Το σκοτάδι, η θλίψη, η κατήφεια, τα θλιβερά και δυσάρεστα που συμβαίνουν στον νέο του σημερινού ευαγγελίου είναι οι συνέπειες της απιστίας και της απομακρύνσεως από τον Θεό. Η απιστία και η απομάκρυνση από τον Θεό έχουν ως συνέπεια τη διαστροφή της ανθρωπίνης φύσεως αλλά και της ανθρωπίνης κοινωνίας που καταλήγει στο σημείο να κυριαρχείται από τον δαίμονα, τον οποίο επετίμησε ο Ιησούς, απαλλάσσοντας τον νέο από την ταλαιπωρία.
Η απογοήτευση που εκφράζει ο Χριστός για την άπιστη και διεστραμμένη γενεά των ανθρώπων που αποστασιοποιήθηκε από τον Θεό και προτίμησε να γίνει δέσμια του διαβόλου, δεν αφορά μόνο την εποχή του και τους ανθρώπους της. Αφορά, δυστυχώς, κάθε εποχή και τη σημερινή εποχή, γιατί ο άνθρωπος κάνει πάντοτε το ίδιο τραγικό και ολέθριο λάθος. Νομίζει ότι ο Θεός τον δεσμεύει και τον δυσκολεύει με τις εντολές του και έτσι τον αρνείται και αδιαφορεί γι᾽ αυτόν. Και παρότι ο άνθρωπος είναι πλάσμα του, δεν αναγνωρίζει τον Θεό ως Πατέρα και δείχνει με τη συμπεριφορά του ότι δεν θέλει να έχει σχέση και εξάρτηση από Αυτόν.
Και ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Το βλέπουμε και σήμερα γύρω μας, στον κόσμο μας. Ο άνθρωπος πιστεύει ότι σπάζει τα δεσμά των εντολών του Θεού και γίνεται τελικά όργανο του διαβόλου, ο οποίος τον χρησιμοποιεί για όλες αυτές τις φοβερές πράξεις που βλέπουμε και ακούμε να συμβαίνουν καθημερινά ακόμη και δίπλα μας. Βλέπουμε νέα παιδιά στις πλατείες και στους δρόμους των πόλεων μας, ακόμη και στις αυλές των σχολείων τους, να μην διαφέρουν πολύ από τον νέο της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, και τους γονείς τους να βρίσκονται σε απόγνωση.
Ακόμη και εάν δεν θέλουμε να το ομολογήσουμε και να το παραδεχθούμε η αιτία είναι η ίδια. Είναι η απιστία και η αποστασία μας από τον Θεό. Διώχνουμε τον Θεό από την ψυχή μας, από την οικογένειά μας, από την κοινωνία, και τη θέση του καταλαμβάνει ο πονηρός, ο οποίος προκαλεί όλα αυτά τα δεινά και τις ακαταστασίες στον κόσμο μας που μας κάνουν να διερωτώμεθα πως θα διορθωθεί αυτή η κατάσταση, πως θα εκλείψουν τα αναίτια και ειδεχθή εγκλήματα που έχουν ενταχθεί πλέον στην καθημερινότητά μας, πως δεν θα είναι τα παιδιά και οι νέοι μας εκτεθειμένοι σε όλους αυτούς τους κινδύνους που βλέπουμε να ελλοχεύουν καθημερινά.
Την απάντηση μας την έδωσε σήμερα ο Χριστός, και είναι η πίστη και η καλλιέργεια της σχέσεώς μας με τον Θεό. Αν βαδίζουμε σύμφωνα με το θέλημά του, αν προσπαθούμε να είμεθα κοντά στην Εκκλησία, τότε έχουμε ελπίδα να βελτιωθεί η κοινωνία μας και ο κόσμος μας.
Γι᾽ αυτό προσπάθησε και γι᾽ αυτό αγωνίσθηκε και ο μακαριστός αδελφός μας Απόστολος, του οποίου τελούμε σήμερα το ετήσιο μνημόσυνο. Ζώντας και υπηρετώντας την Ημαθία, τον λαό της και την πατρίδα είτε ως αυτοδιοικητικός είτε ως βουλευτής είτε ως υπουργός για πολλά χρόνια έδιδε με τη ζωή του το παράδειγμα του πιστού και ακέραιου ανθρώπου, οικογενειάρχου και πολιτικού. Έδιδε με την παρουσία του μέσα στην Εκκλησία και με τη συμμετοχή του στη θεία Λειτουργία όχι μόνο τις μεγάλες εορτές αλλά και τις Κυριακές και τις καθημερινές πάντοτε το παράδειγμα της πίστεώς του. Το ίδιο παράδειγμα έδιδε και με τη φροντίδα του για όσα απασχολούσαν τους συμπολίτες του αλλά και το έργο της Ιεράς μας Μητροπόλεως, το οποίο στήριξε και ενίσχυσε με κάθε τρόπο, αναγνωρίζοντας την προσφορά της τοπικής μας Εκκλησίας στην κοινωνία και στους ανθρώπους.
Το έργο του, τα έργα του και η προσφορά του μένουν ανεξίτηλα στη μνήμη μας και στην ψυχή μας, και ευχόμεθα ο Θεός να του ανταποδώσει τα αγαθά του κατά τα έργα του και να αναπαύσει την ψυχή του στη βασιλεία του αιώνια.
Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε τον σύνδεσμο ΕΔΩ
