Στον Γεροπλάτανο Χαλκιδικής και στις εκδηλώσεις της Ενορίας του Αγίου Δημητρίου, που τίμησε το ολοκαύτωμα των έξι Νεοπαρθενομαρτύρων βλαστών του το 1854, μετείχε ο Μητροπολίτης Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου κ. Θεόκλητος, την Κυριακή που η Εκκλησία μας τιμά τις Μυροφόρες, τις γυναίκες τις τολμηρές, που με τα μύρα τους και την ομολογία τους κήρυξαν στους αιώνες την Ανάσταση του Κυρίου μας.
Στις 26 Απριλίου 2026, τον Μητροπολίτη κ. Θεόκλητο υποδέχθηκαν ο δραστήριος Εφημέριος της Ενορίας Αρχιμ. π. Κυπριανός Στραζέρου μαζί με τον ευσεβή Λαό του Γεροπλατάνου και τον Αρχιμ. π. Νικόδημο Κωτινούδη.
Επικεφαλής του Λαού του Γεροπλατάνου ο Βουλευτής Χαλκιδικής κ. Ιωάννης Γιώργος, η Αντιπεριφερειάρχης Χαλκιδικής κα Αικατερίνη Ζωγράφου, ο Δήμαρχος Πολυγύρου κ. Γεώργιος Εμμανουήλ, η Γενική Πρόξενος της Ρουμανίας στη Θεσσαλονίκη κα Corina Cretu, ο επίτιμος Πρόξενος της Σλοβακίας στη Θεσσαλονίκη Dr. Δημήτριος Παπασταύρου, ο Αντιδήμαρχος Πολυργύρου κ. Αθανάσιος Τσίγκας, ο Τοπικός Πρόεδρος κ. Αθανάσιος Αντωνάς, ο Πρόεδρος των Ριζών κ. Αστέριος Στύλος, ο τ. Αντιδήμαρχος κ. Χρήστος Κομπόγιαννος, ο Πρόεδρος του Α.Ε.Σ. Γεροπλατάνου κ. Γεώργιος Καραγιάννης κ.ά.
Στην ομιλία του ο Μητροπολίτης συνέδεσε την εμπειρία και ομολογία των Μυροφόρων μπροστά από το γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου, με το μαρτύριο των έξι Παρθενομαρτύρων βλαστών του Γεροπλατάνου το 1854, όπου, με επικεφαλής τον Χασάν Αγά, οι Τούρκοι κατέπνιξαν την Επανάσταση των Χαλκιδικιωτών, υπό τον Τσάμη Καρατάσο και κατέσφαξαν και στον Πολύγυρο και στα Ζερβοχώρια μεγάλο αριθμό Ρωμηών.
Πράγματι, συνέχισε ο ομιλητής, στον Γεροπλάτανο διαδραματίστηκε ένα νέο Ζάλογγο, ένα νέο Αρκάδι ή καλύτερα ένα νέο Κούγκι. Επτά κοπέλες παρθένες για να σωθούν κλείστηκαν στον νερόμυλο του Γεωργίου Τσάμη που βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά του Χωριού και σήμερα έχει υψωθεί αναθηματική στήλη. Εκεί τις ανακάλυψαν οι Τούρκοι και τις πρότειναν να αλλαξοπιστήσουν για να μη τις κακοποιήσουν. Οι έξι από τις επτά προτίμησαν το μαρτύριο και κάηκαν ζωντανές μέσα στον μύλο, όπου και σήμερα κανείς μπορεί να διακρίνει τα καμμένα ξύλινα ζωνάρια του ντουβαριού και τις μαυρισμένες από τη φωτιά πέτρες, απομεινάρια της φωτιάς. Τα επώνυμα των τολμηρών αυτών Νεομαρτύρων ήσαν: Μιζούλη, Καρακάση, Λεμονή, Τσάμη, Πάσχου και Νέστορα. Η δε κοπέλα που λιποψύχησε λεγόταν Αγορίτσα Τζιτζινού.
Στο σημείο αυτό ο Μητροπολίτης παρετήρησε ότι εκείνο που ανέδειξε τόσο τις Μυροφόρες κατά την Ανάσταση του Κυρίου μας σε ακολούθους Του και ομολογήτριες του γεγονότος αυτού, όσο και τις έξ Νεοπαρθενομάρτυρες του Γεροπλατάνου σε διαπρύσιους κήρυκες της πίστεώς τους στον Χριστό, είναι το φαινόμενο της πίστεως, το οποίο και ανέλυσε ο ομιλητής όσο του επέτρεπε ο χρόνος. «Ο χαριτωμένος άνθρωπος της πίστεως, είπε ο Δεσπότης, είναι ένα κομμάτι γης μεταμορφωμένο σε ουράνιο άνθος και στ’ άνθος, κρυμμένη μέλισσα ο Θεός! Για τον άνθρωπο αυτό η πίστη δεν είναι μια λεπτομέρεια, ή ένας απλός “υπαρξιακός χρωματισμός”, αλλά είναι ένα βίωμα και μια εμπειρία αχώριστα προσωπική κι οντολογική, που συνιστά τον λόγο, δηλαδή το “τέλος” της υπάρξεώς του! Αυτός ο άνθρωπος, γέννημα του Χριστού μας, συνιστά ζωντανό θαύμα και αγιοτριαδικό τόκο της Εκκλησίας, ικανό να αρδεύσει τον κόσμο με τη Χάρη του Κυρίου μας.
Η πίστη σήμερα προβάλλει, είπε συνεχίζοντας ο Μητροπολίτης, σαν το πολυτιμότερο εφόδιο για τον άνθρωπο του 21ου αιώνα, τον εραστή του ορθολογισμού και δημιουργό μιας όντως απρόσωπης, συχνά και απάνθρωπης τεχνολογίας. Είναι η δύναμη που μπορεί να διαποτίσει όλες τις λεπτομέρειες της ζωής, εμπνέει και οιστρηλατεί την ψυχή και ανακουφίζει το λογικό, σαν στέκεται μπροστά στο φάσμα του θανάτου, προστατεύοντας παρακλητικά απ’ το κενό που γεννούν η κυριαρχία του ενστίκτου και η ακαμψία – αταξία της σύγχρονης ψυχρής λογικής.
Όταν βέβαια η Ορθοδοξία μιλάει για πίστη, δεν εννοεί κάποιες θρησκευτικές πεποιθήσεις ή γνώσεις ή κάποια μεταφυσική ιδεολογία. Μιλάει για το υπαρξιακό και οντολογικό εκείνο καθολικό γεγονός, για τη δυνατότητα σχέσεως κοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό. Ο Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής θα πει ότι η πίστη είναι μια δύναμη που φέρνει σε σχέση, ή μια σχέση που πραγματοποιεί την υπερ φύση άμεση και τέλεια ένωση του πιστεύοντος με τον πιστευόμενο Θεό, είναι μία υπερφυσική σχέση, με την οποία ενωνόμαστε με τον Θεό, με τρόπο άγνωστο, μυστικό, και χωρίς αποδείξεις, σε μια ένωση που ξεπερνάει την νόηση. Στον Πατερικό και κυρίως Φιλοκαλικό χώρο η πίστη παίρνει χαρακτήρα δυναμικό και δημιουργικό. Δεν ταυτίζεται με μια “καθώς πρέπει φιλολογία”, ούτε μια ανώδυνη ομολογία, αλλά κυρίως εκδηλώνεται ως κατάφαση στις αρετές, ως αγιοζωή και πραγμάτωση του αγιοτριαδικού τρόπου ζωής.».
Και κατέληξε ο ομιλητής προσθετοντας: «Η πίστις ήταν η κινητήριος δύναμις, η καύση της καρδιάς που πυράκτωσε τις ψυχές και των Μυροφόρων και των Νεοπαρθενομαρτύρων του Γεροπλατάνου. Καιρός, λοιπόν, να αναζωπυρώσουμε, ή καλύτερα να πυρακτώσουμε την πίστη μας με την Αγιοπνευματική Χάρη για να πληροφορηθεί ο κόσμος για τον Αναστάντα Κύριό μας και την ευλογία που παρέχει μέσω του Αγίου Πνεύματος Εκείνος στον χαριτωμένο άνθρωπο της Πίστεως.»
Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας εν πομπή, το Εκκλησίασμα μετέβη στον τόπο του Μαρτυρίου, εψάλη Τρισάγιο, κατετέθησαν στέφανοι και ετιμήθησαν οι έξι Νεομάρτυρες γυναίκες.
Το Ιερό Αναλόγιο της Ενορίας, πέραν του αγαπητού στον Επίσκοπό μας τοπικού Ιεροψάλτου κ. Αθανασίου Παπαγρηγορίου, εκόσμησε με την τέχνη του και τους συνεργάτες του ο Πρωτοψάλτης του Ιερού Ναού Παναγίας Δεξιάς Θεσσαλονίκης και Καθηγητής Βυζαντινής Μουσικής κ. Χρήστος Χαλκιάς.
Ευχαριστίες πολλές και ένθερμα συγχαρητήρια στον Προϊστάμενο του Ιερού Ναού π. Κυπριανό και τους συνεργάτες του στο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο για την κατά πάντα αρίστη απόδοση της Ενορίας του Μεγαλομάρτυρος.
Για να δείτε τις φωτογραφίες πατήστε τον σύνδεσμο ΕΔΩ
