Προς το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ – Υπό του Γέροντος Μαξίμου Ιβηρίτου
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΙΒΗΡΙΤΗΣ – Ως γνωστόν, η Έξοδος είναι το μετά την Γένεσιν θεόπνευστον έργον του Μωϋσέως. Οι Εβδομήκοντα ωνόμασαν Έξοδον το δεύτερον πολύτιμον βιβλίον της Πεντατεύχου, στενώς συνδεδεμένον με την Γένεσιν και κατ’ ακολουθίαν συνέχειαν αυτής, ως εκ του μεγάλου γεγονότος, το οποίον αφηγείται την Έξοδον των Ισραηλιτών από την Αίγυπτον ( Έξ. ιβ΄, 37-ιη΄).
Το βιβλίον της Εξόδου είναι πολύτιμον ουχί μόνον διά τας ιστορικάς, εθνικάς, κοινωνικάς, γεωγραφικάς, καλλιτεχνικάς κ.λπ. πληροφορίας του, όσον διά τήν ιστορουμένην παράδοσιν του Νόμου και την οργάνωσιν της λατρείας και τού θεοκρατικού πολιτεύματος των Ισραηλιτών, πρό παντός διά την καθιέρωσιν της εορτής του Πάσχα.
Κατά την εορτήν ταύτην έπρεπε να θυσιάζηται και να τρώγηται από κάθε οικογένειαν ο άμωμος αμνός, του οποίου δεν έπρεπε να συντριβή ουδέν οστούν. Ο αμνός ούτος εσυμβόλιζε τον αμνόν του Θεού, τον Υιόν του Πατρός, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, διά τον οποίον χίλια πεντακόσια περίπου έτη, μετά τα γεγονότα ταύτα, έγραψε προς ημάς τους Χριστιανούς ο Απόστολος Πέτρος, ότι ελυτρώθημεν εκ των αμαρτιών ημών «ου φθαρτοίς, αργυρίω η χρυσίω… αλλά τιμίω αίματι ως αμνού αμώμου και ασπίλου Χριστού, προεγνωσμένου πρό καταβολής κόσμου» (Α΄ Πέτρ. α΄, 18-20).
Εις την καθ’ ημάς Ελληνικήν Ιστορίαν μένει ανεξίτηλον το γεγονός, ότι η ΚΠολις και ομού ο Ελληνικός πολιτισμός και η ελευθερία της Ορθοδόξου σκέψεως ενεταφιάσθησαν κάτωθεν της Οθωμανικής τέφρας επί τετρακόσια όλα έτη, διά να σωθή η Εκκλησία μας εκ της Δυτικής κακοδοξίας κατά τον Δοσίθεον Ιεροσολύμων.
Το ανωτέρω ιστορικόν γεγονός είναι σημειολογικόν, όπως και η επί τετρακόσια έτη αιχμαλωσία των Ισραηλιτών εις τους Αιγυπτίους, ήτις είχε προφητευθή εις την Γένεσιν, λέγουσαν: «καί ερρέθη προς Άβραμ· γινώσκων γνώση ότι πάροικον έσται το σπέρμα σου εν γη ουκ ιδία, και δουλώσουσιν αυτούς και κακώσουσιν αυτούς και ταπεινώσουσιν αυτούς τετρακόσια έτη» (Γέν. ιε΄, 13-14).
Μετά από τετρακόσια έτη δουλείας υπό αλοθρήσκων κατακτητών, παρομοίως και ο νέος περιούσιος λαός του Θεού, οι Έλληνες, με ζωντανόν παράδειγμα τους Ελευθέρους Πολιορκουμένους του Μεσολογγίου, εξήλθον εκ τού θανάτου εις την ζωήν και έμειναν εις το πάνθεον των ηρώων της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας. Η αγωνιστικότης και η αυτοθυσία των Εξοδιτών του Μεσολογγίου έκαμεν την Έξοδον ταύτην όντως μοναδικόν γεγονός εις την Ιστορίαν των ανθρώπων.
Διά την Έξοδον της Φρουράς των Ελευθέρων Πολιορκουμένων της Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου, εν ημέρα Κυριακή των Βαΐων πρό του Πάσχα, θα ηδύνατο να γραφή εν ιδιαίτερον Συναξαριακόν Ανάγνωσμα, αντίστοιχον με τήν Βιβλικήν Μωυσαϊκήν Έξοδον, διά να θυμίζη εις όλους τους ανθρώπους, ότι η πορεία των εις αυτόν τον Κόσμον έχει κοινά στοιχεία.
Η απόφασις της Εξόδου των Αγωνιστών του Μεσολογγίου ήρχισε με την επίκλησιν του Τριαδικού Θεού, όπως συμβαίνει και με όλα τα έκτοτε Συντάγματα της Ελληνικής Πολιτείας. Άπαντες δε τότε πρό της ηρωϊκής Εξόδου εκοινώνησαν με χώμα και θαλάσσιον ύδωρ αλμυρόν, ελλείψει άρτου καί οίνου!
Ήτο δε η Έξοδος εκείνη διά μίαν ακόμη φοράν, η έκφρασις της αποφασιστικής ψυχής του Ελληνισμού, όστις όταν καλήται να υπερασπισθή τά ιδανικά του, γίνεται όλος μία ψυχή εις εν σώμα· όπως εγένετο εις τας Θερμοπύλας, το Ζάλογγον, το Αρκάδι(ον) της Κρήτης και αλλαχού.
Εν Σωτηρίω Έτει 2026, οπού εορτάζομεν εν Ελλάδι την Επέτειον των 200 χρόνων από της τελευτής, ήτοι της Εξόδου από της Γης εις τα Ουράνια Σκηνώματα, του αοιδίμου Εθνεγέρτου και Πρωτοστάτου της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821 Μητροπολίτου Παλαιών Πατρών Γερμανού († 30 Μαΐου 1826) εν Καλαβρύτοις και Πάτραις, εορτάζομεν καθηκόντως και την Επέτειον των 200 χρόνων από της ηρωϊκής Εξόδου της Φρουράς των Ελευθέρων Πολιορκουμένων της Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου (10 Απριλίου1826).
Ως γνωστόν, η πόλις του Μεσολογγίου έχει χαρακτηρισθή με τον Αναγκαστικόν Νόμον 645 του 1937 ως «Ιερά Πόλις», και τοιαύτη θα παραμείνη εις τον αιώνα, προς ανάμνησιν του ηρωϊκωτάτου ῥόλου της κατά τήν Ελληνικήν Επανάστασιν του 1821, και ιδίως εις ανάμνησιν της περιφήμου Εξόδου κατά το 1826, ήτις κατέληξεν εις ολοκαύτωμα και συνεκλόνησε τον άπαντα Κόσμον.
