Μεγάλο Απόδειπνο: Τελείται το βράδυ Δευτέρας, Τρίτης, Τετάρτης & Πέμπτης, ολόκληρης της Μεγάλης Τεσσαρακοστής μέχρι Μεγ. Τρίτη. Το βράδυ Σαββάτου & Κυριακής διαβάζουμε το Μικρό Απόδειπνο, όπως και τις Παρασκευές μαζί με τους Χαιρετισμούς της Παναγίας.
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Δόξα σοι ο Θεός ημών, δόξα σοι.
Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε, το πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον Αγαθέ τας ψυχάς ημών.
Το Τρισάγιον
Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς. (3)
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματος Σου.
Κύριε ελέησον γ’ (3)
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομα Σου, ελθέτω η βασιλεία Σου, γενηθήτω το θέλημα Σου ως εν ουρανώ και επί της γής. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δός ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς είς πειρασμόν, αλλά ῥύσαι ημάς από του πονηρού.
Κύριε ελέησον ιβ’ (12).
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Δεύτε προσκυνήσομεν και προσπέσωμεν τώ Βασιλεί ημών Θεώ.
Δεύτε προσκυνήσομεν και προσπέσωμεν Χριστώ τώ Βασιλεί ημών Θεώ.
Δεύτε προσκυνήσομεν και προσπέσωμεν Αυτώ Χριστώ τώ Βασιλεί και Θεώ ημών.
Ψαλμός Δ’ (4)
Εν τώ επικαλείσθαί με εισήκουσάς μου, ο Θεός της δικαιοσύνης μου· εν θλίψει επλάτυνάς με. Οικτείρησόν με και εισάκουσον της προσευχής μου. Υιοί ανθρώπων, έως πότε βαρυκάρδιοι; ινατί αγαπάτε ματαιότητα και ζητείτε ψεύδος; Και γνώτε ότι εθαυμάστωσε Κύριος τον όσιον αυτού· Κύριος εισακούσεταί μου εν τώ κεκραγέναι με προς αυτόν. Οργίζεσθε, και μη αμαρτάνετε· ά λέγετε εν ταις καρδίαις υμών, επί ταις κοίταις υμών κατανύγητε. Θύσατε θυσίαν δικαιοσύνης και ελπίσατε επί Κύριον. Πολλοί λέγουσι· τίς δείξει ημίν τα αγαθά; Εσημειώθη εφ᾿ ημάς το φως του προσώπου σου, Κύριε. Έδωκας ευφροσύνην εις την καρδίαν μου· από καρπού σίτου, οίνου και ελαίου αυτών επληθύνθησαν. Εν ειρήνη επί το αυτό κοιμηθήσομαι και υπνώσω, ότι σύ, Κύριε, κατά μόνας επ᾿ ελπίδι κατώκισάς με.
Ψαλμός ΣΤ’ (6)
Κύριε, μη τώ θυμώ σου ελέγξης με, μηδέ τη οργή σου παιδεύσης με. Ελέησόν με, Κύριε, ότι ασθενής ειμι· ίασαί με, Κύριε, ότι εταράχθη τα οστά μου. Και η ψυχή μου εταράχθη σφόδρα· και σύ, Κύριε, έως πότε; Επίστρεψον, Κύριε, ρύσαι την ψυχήν μου, σώσόν με ένεκεν του ελέους σου. Ότι ουκ έστιν εν τώ θανάτω ο μνημονεύων σου· εν δε τώ ῞Αδη τίς εξομολογήσεταί σοι; Εκοπίασα εν τώ στεναγμώ μου, λούσω καθ᾿ εκάστην νύκτα την κλίνην μου, εν δάκρυσί μου την στρωμνήν μου βρέξω. Εταράχθη από θυμού ο οφθαλμός μου, επαλαιώθην εν πάσι τοις εχθροίς μου. Απόστητε απ᾿ εμού πάντες οι εργαζόμενοι την ανομίαν, ότι εισήκουσε Κύριος της φωνής του κλαυθμού μου· Ήκουσε Κύριος της δεήσεώς μου, Κύριος την προσευχήν μου προσεδέξατο. Αισχυνθείησαν και ταραχθείησαν σφόδρα πάντες οι εχθροί μου, αποστραφείησαν και καταισχυνθείησαν σφόδρα διά τάχους.
Ψαλμός IB’ (12)
Έως πότε, Κύριε, επιλήση μου εις τέλος; έως πότε αποστρέψεις το πρόσωπόν σου απ᾿ εμού; Έως τίνος θήσομαι βουλάς εν ψυχή μου, οδύνας εν καρδία μου ημέρας και νυκτός; έως πότε υψωθήσεται ο εχθρός μου επ᾿ εμέ; Επίβλεψον, εισάκουσόν μου, Κύριε ο Θεός μου· φώτισον τους οφθαλμούς μου, μήποτε υπνώσω εις θάνατον. Μήποτε είπη ο εχθρός μου· ίσχυσα προς αυτόν· οι θλίβοντές με αγαλλιάσονται, εάν σαλευθώ. Εγώ δε επί τώ ελέει σου ήλπισα, αγαλλιάσεται η καρδία μου επί τώ σωτηρίω σου· άσω τώ Κυρίω τώ ευεργετήσαντί με και ψαλώ τώ ονόματι Κυρίου του ῾Υψίστου.
Και πάλιν
Επίβλεψον, εισάκουσον μου, Κύριε, ο Θεός μου. Φώτισον τους οφθαλμούς μου, μήποτε υπνώσω εις θάνατον, μήποτε είπη ο εχθρός μου, Ίσχυσα προς αυτόν.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Αλληλούια, Αλληλούια, Αλληλούια, Δόξα σοι ο Θεός, Κύριε, ελέησον (γ’),
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Ψαλμός ΚΔ’ (24)
Προς σέ, Κύριε, ήρα την ψυχήν μου, ο Θεός μου. Επί σοί πέποιθα, μη καταισχυνθείην εις τον αιώνα, μηδέ καταγελασάτωσάν με οι εχθροί μου· Και γάρ πάντες οι υπομένοντές σε, ου μη καταισχυνθώσιν, αισχυνθήτωσαν οι ανομούντες διακενής. Τας οδούς σου, Κύριε, γνώρισόν μοι, και τας τρίβους σου δίδαξόν με. Οδήγησόν με επί την αλήθειάν σου, και δίδαξόν με, ότι σύ εί ο Θεός ο Σωτήρ μου, και σε υπέμεινα όλην την ημέραν. Μνήσθητι των οικτιρμών σου, Κύριε, και τα ελέη σου, ότι από του αιώνός εισιν. Αμαρτίας νεότητός μου και αγνοίας μου μη μνησθής. Κατά το έλεός σου μνήσθητί μου σύ, ένεκεν της χρηστότητός σου, Κύριε. Χρηστός και ευθύς ο Κύριος, διά τούτο νομοθετήσει αμαρτάνοντας εν οδώ. Οδηγήσει πραείς εν κρίσει, διδάξει πραείς οδούς αυτού. Πάσαι αι οδοί Κυρίου έλεος, και αλήθεια τοις εκζητούσι την διαθήκην αυτού, και τα μαρτύρια αυτού. Ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, και ιλάσθητι τη αμαρτία μου· πολλή γάρ εστι. Τις εστιν άνθρωπος ο φοβούμενος τον Κύριον; νομοθετήσει αυτώ εν οδώ η ηρετίσατο. Η ψυχή αυτού εν αγαθοίς αυλισθήσεται, και το σπέρμα αυτού κληρονομήσει γήν. Κραταίωμα Κύριος των φοβουμένων αυτόν, και η διαθήκη αυτού δηλώσει αυτοίς. Οι οφθαλμοί μου διά παντός προς τον Κύριον, ότι αυτός εκσπάσει εκ παγίδος τους πόδας μου. Επίβλεψον επ’ εμέ, και ελέησόν με, ότι μονογενής και πτωχός ειμι εγώ. Αι θλίψεις της καρδίας μου επληθύνθησαν, εκ των αναγκών μου εξάγαγέ με. Ίδε την ταπείνωσίν μου, και τον κόπον μου, και άφες πάσας τας αμαρτίας μου. Ίδε τους εχθρούς μου, ότι επληθύνθησαν, και μίσος άδικον εμίσησάν με. Φύλαξον την ψυχήν μου, και ῥύσαί με, μη καταισχυνθείην ότι ήλπισα επί σέ. Άκακοι και ευθείς εκολλώντό μοι, ότι υπέμεινά σε, Κύριε. Λύτρωσαι, ο Θεός, τον Ισραήλ εκ πασών των θλίψεων αυτού.
Ψαλμός Λ’ (30)
Επί σοί, Κύριε, ήλπισα, μη καταισχυνθείην εις τον αιώνα, εν τη δικαιοσύνη σου ῥύσαί με, και εξελού με. Κλίνον πρός με το ούς σου, τάχυνον του εξελέσθαι με. Γενού μοι εις Θεόν υπερασπιστήν, και εις οίκον καταφυγής του σώσαί με. Ότι κραταίωμά μου, και καταφυγή μου εί σύ, και ένεκεν του ονόματός σου οδηγήσεις με, και διαθρέψεις με. Εξάξεις με εκ παγίδος ταύτης, ής έκρυψάν μοι, ότι σύ εί ο υπερασπιστής μου, Κύριε, Εις χείράς σου παραθήσομαι το πνεύμά μου, ελυτρώσω με, Κύριε, ο Θεός της αληθείας. Εμίσησας τους διαφυλάσσοντας ματαιότητας διακενής. Εγώ δε επί τώ Κυρίω ήλπισα, αγαλλιάσομαι και ευφρανθήσομαι επί τώ ελέει σου. Ότι επείδες επί την ταπείνωσίν μου, έσωσας εκ των αναγκών την ψυχήν μου. Και ου συνέκλεισάς με εις χείρας εχθρών, έστησας εν ευρυχώρω τους πόδας μου. Ελέησόν με, Κύριε, ότι θλίβομαι, εταράχθη εν θυμώ ο οφθαλμός μου, η ψυχή μου, και η γαστήρ μου. Ότι εξέλιπεν εν οδύνη η ζωή μου, και τα έτη μου εν στεναγμοίς. Ησθένησεν εν πτωχεία η ισχύς μου, και τα οστά μου εταράχθησαν. Παρά πάντας τους εχθρούς μου εγενήθην όνειδος, και τοις γείτοσί μου σφόδρα, και φόβος τοις γνωστοίς μου. Οι θεωρούντες με έξω έφυγον απ’ εμού, επελήσθην ωσεί νεκρός από καρδίας. Εγενήθην ωσεί σκεύος απολωλός, ότι ήκουσα ψόγον πολλών παροικούντων κυκλόθεν. Εν τώ επισυναχθήναι αυτούς άμα επ’ εμέ, του λαβείν την ψυχήν μου εβουλεύσαντο. Εγώ δε επί σοί, Κύριε, ήλπισα, είπα· Σύ ει ο Θεός μου εν ταις χερσί σου οι κλήροί μου. Ῥύσαί με εκ χειρός εχθρών μου, και εκ των καταδιωκόντων με. Επίφανον το πρόσωπόν σου επί τον δούλόν σου, σώσόν με εν τώ ελέει σου Κύριε, μη καταισχυνθείην, ότι επεκαλεσάμην σε. Αισχυνθείησαν ασεβείς, και καταχθείησαν εις άδου. Άλαλα γενηθήτω τα χείλη τα δόλια, τα λαλούντα κατά του δικαίου ανομίαν, εν υπερηφανία και εξουδενώσει. Ως πολύ το πλήθος της χρηστότητός σου, Κύριε, ής έκρυψας τοις φοβουμένοις σε. Εξειργάσω τοις ελπίζουσιν επί σε εναντίον των υιών των ανθρώπων. Κατακρύψεις αυτούς εν αποκρύφω του προσώπου σου, από ταραχής ανθρώπων. Σκεπάσεις αυτούς εν σκηνή από αντιλογίας γλωσσών. Ευλογητός Κύριος, ότι εθαυμάστωσε το έλεος αυτού εν πόλει περιοχής. Εγώ δε είπα εν τη εκστάσει μου· Απέρριμμαι από προσώπου των οφθαλμών σου. Διά τούτο εισήκουσας της φωνής της δεήσεώς μου, εν τώ κεκραγέναι με προς σέ. Αγαπήσατε τον Κύριον πάντες οι όσιοι αυτού ότι αληθείας εκζητεί Κύριος, και ανταποδίδωσι τοις περισσώς ποιούσιν υπερηφανίαν. Ανδρίζεσθε, και κραταιούσθω η καρδία υμών, πάντες οι ελπίζοντες επί Κύριον.
Ψαλμός ϟ’ (90)
Ο κατοικών εν βοηθεία του ῾Υψίστου, εν σκέπη του Θεού του ουρανού αυλισθήσεται. Ερεί τώ Κυρίω· αντιλήπτωρ μου εί και καταφυγή μου, ο Θεός μου, και ελπιώ επ᾿ αυτόν. Ότι αυτός ρύσεταί σε εκ παγίδος θηρευτών και από λόγου ταραχώδους. Εν τοις μεταφρένοις αυτού επισκιάσει σοι, και υπό τας πτέρυγας αυτού ελπιείς· όπλω κυκλώσει σε η αλήθεια αυτού. Ου φοβηθήση από φόβου νυκτερινού, από βέλους πετομένου ημέρας. Από πράγματος εν σκότει διαπορευομένου, από συμπτώματος και δαιμονίου μεσημβρινού. Πεσείται εκ του κλίτους σου χιλιάς και μυριάς εκ δεξιών σου, προς σε δε ουκ εγγιεί· Πλήν τοις οφθαλμοίς σου κατανοήσεις και ανταπόδοσιν αμαρτωλών όψει. Ότι σύ, Κύριε, η ελπίς μου· τον ῞Υψιστον έθου καταφυγήν σου. Ου προσελεύσεται προς σε κακά, και μάστιξ ουκ εγγιεί εν τώ σκηνώματί σου. Ότι τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σου του διαφυλάξαι σε εν πάσαις ταις οδοίς σου· Επί χειρών αρούσί σε, μήποτε προσκόψης προς λίθον τον πόδα σου· Επί ασπίδα και βασιλίσκον επιβήση και καταπατήσεις λέοντα και δράκοντα. Ότι επ᾿ εμέ ήλπισε, και ρύσομαι αυτόν· σκεπάσω αυτόν, ότι έγνω το όνομά μου. Κεκράξεται πρός με, και επακούσομαι αυτού, μετ᾿ αυτού ειμι εν θλίψει· εξελούμαι αυτόν, και δοξάσω αυτόν. Μακρότητα ημερών εμπλήσω αυτόν και δείξω αυτώ το σωτήριόν μου
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Αλληλούια, Αλληλούια, Αλληλούια, Δόξα σοι ο Θεός, Κύριε, ελέησον (γ’),
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Ήχον πλ. β’
Μεθ’ ημών ο Θεός, γνώτε έθνη και ηττάσθε.
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Επακούσατε έως εσχάτου της γής,
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Ισχυκότες ηττάσθε.
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Eάν γάρ πάλιν ισχύσητε, και πάλιν ηττηθήσεσθε.
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Και ην αν βουλήν βουλεύσησθε, διασκεδάσει Κύριος
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Και λόγον, όν εάν λαλήσητε, ου μη εμμείνη εν υμίν,
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Τον δε φόβον υμών ου μη φοβηθώμεν, ουδ’ ου μη ταραχθώμεν.
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Κύριον δε τον Θεόν ημών, αυτόν αγιάσωμεν, και αυτός έσται ημίν φόβος.
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Και εάν επ’ αυτώ πεποιθώς ώ, έσται μοι εις αγιασμόν.
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Και πεποιθώς έσομαι επ’ αυτώ, και σωθήσομαι δι’ αυτού.
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Ιδού εγώ και τα παιδία, ά μοι έδωκεν ο Θεός,
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Ο λαός ο πορευόμενος εν σκότει, ίδε φως μέγα.
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Oί κατοικούντες εν χώρα, και σκιά θανάτου, φως λάμψει εφ’ ημάς.
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Ότι Παιδίον εγεννήθη ημίν, Υιός, και εδόθη ημίν,
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Oυ η αρχή εγενήθη επί του ώμου αυτού.
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Και της ειρήνης αυτού ουκ έστιν όριον,
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Θαυμαστός σύμβουλος.
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Θεός ισχυρός, Εξουσιαστής, Άρχων ειρήνης.
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Πατήρ του μέλλοντος αιώνος.
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Μεθ’ ημών ο Θεός , γνώτε έθνη και ηττάσθε,
Ότι μεθ’ ημών ο Θεός.
Και ευθύς τα παρόντα Τροπάρια
Την ημέραν διελθών, ευχαριστώ σοι, Κύριε, την εσπέραν, αιτούμαι, σύν τη νυκτί αναμάρτητον, παράσχου μοι, Σωτήρ, και σώσόν με.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι
Την ημέραν παρελθών, δοξολογώ σε, Δέσποτα, την εσπέραν αιτούμαι, σύν τη νυκτί ασκανδάλιστον, παράσχου μοι, Σωτήρ, και σώσον με.
Kαί νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Την ημέραν διαβάς, υμνολογώ σε, Άγιε, την εσπέραν, αιτούμαι, σύν τη νυκτί ανεπίβουλον, παράσχου μοι, Σωτήρ, και σώσον με.
Ήχος πλ. β’
H ασώματος φύσις, τα Χερουβείμ, ασιγήτοις σε ύμνοις, δοξολογεί. Εξαπτέρυγα ζώα, τα Σεραφείμ, ταις απαύστοις φωναίς σε, υπερυψοί. Τών Αγγέλων τε πάσα η στρατιά, τρισαγίοις σε άσμασιν, ευφημεί. Πρό γάρ πάντων υπάρχεις, ο ών Πατήρ, και συνάναρχον έχεις, τον σόν Υιόν. Και ισότιμον φέρων, Πνεύμα ζωής, της Τριάδος δεικνύεις, το αμερές. Παναγία Παρθένε, Μήτηρ Θεού, οι του Λόγου αυτόπται, και υπουργοί. Προφητών και Μαρτύρων, πάντες χοροί, ως αθάνατον έχοντες, την ζωήν. Υπέρ πάντων πρεσβεύσατε, εκτενώς, ότι πάντες υπάρχομεν, εν δεινοίς. Ίνα πλάνης ῥυσθέντες, του πονηρού, των Αγγέλων βοήσωμεν, την ωδήν, Άγιε, Άγιε, Άγιε, Τρισάγιε Κύριε, ελέησον και σώσον ημάς, Αμήν.
Το σύμβολον της πίστεως
Πιστεύω είς ένα Θεόν, Πατέρα παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γής, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα πρό πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τώ Πατρί, δι’ ου τα πάντα εγένετο. Τον δι’ ημάς τους ανθρώπους και διά την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου και παθόντα και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς. Και ανελθόντα είς τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός, Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, ού της βασιλείας ούκ έσται τέλος. Και εις το Πνεύμα το Άγιον, το Κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το σύν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των προφητών. Είς μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν. Ομολογώ εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών. Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.
Ήχος πλ. β’
Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών (τρίς). Πάσαι αι ουράνιαι Δυνάμεις των αγίων Αγγέλων και Αρχαγγέλων, πρεσβεύσατε υπέρ ημών των αμαρτωλών (δίς). Άγιε Ιωάννη, Προφήτα και Πρόδρομε, και Βαπτιστά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών (δίς). Άγιοι ένδοξοι Απόστολοι, Προφήται, και καί πάντες Άγιοι, πρεσβεύσατε υπέρ ημών των αμαρτωλών. Όσιοι, θεοφόροι Πατέρες ημών, Ποιμένες, και Διδάσκαλοι της οικουμένης, πρεσβεύσατε υπέρ ημών των αμαρτωλών (δίς). Η αήττητος, και ακατάλυτος, και θεία δύναμις του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού, μη εγκαταλίπης ημάς τους αμαρτωλούς (δίς). Ο Θεός, ιλάσθητι ημίν τοις αμαρτωλοίς (τρίς). Και ελέησον ημάς.
Το Τρισάγιον
Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς. (3)
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματος Σου.
Κύριε ελέησον γ’ (3)
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομα Σου, ελθέτω η βασιλεία Σου, γενηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γής. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δός ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς είς πειρασμόν, αλλά ῥύσαι ημάς από του πονηρού.
Εάν μέν τύχη Εορτή, λέγομεν τα της εορτής Τροπάρια.
Ει δε μή, ημέραν παρ’ ημέραν, τα Τροπάρια ταύτα.
Ήχος β’
Φώτισον τους οφθαλμούς μου, Χριστέ ο Θεός, μήποτε υπνώσω εις θάνατον, μήποτε είπη ο εχθρός μου, Ίσχυσα προς αυτόν.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι
Αντιλήπτωρ της ψυχής μου, γενού, ο Θεός, ότι μέσον διαβαίνω παγίδων πολλών, ρύσαί με εξ αυτών, και σώσον με, αγαθέ, ως φιλάνθρωπος.
Kαί νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Ότι ουκ έχομεν παρρησίαν, διά τα πολλά ημών αμαρτήματα, σύ τον εκ σου γεννηθέντα δυσώπησον, Θεοτόκε Παρθένε, πολλά γάρ ισχύει δέησις Μητρός, προς ευμένειαν Δεσπότου, μη παρίδης αμαρτωλών ικεσίας η πάνσεμνος, ότι ελεήμων εστί, και σώζειν δυνάμενος, ο και παθείν υπέρ ημών, σαρκί καταδεξάμενος.
Έτερα Τροπάρια, ψαλλόμενα ημέραν παρ’ ημέραν.
Ήχος πλ. δ’
Τών αοράτων εχθρών μου, το άϋπνον επίστασαι, Κύριε, και της αθλίας σαρκός μου, το άτονον έγνως, ο πλάσας με· διό εις χείράς σου, παραθήσομαι το πνεύμά μου. Σκέπασόν με πτέρυξι της σής αγαθότητος, ίνα μη υπνώσω εις θάνατον, και τους νοερούς οφθαλμούς μου φώτισον, εν τη τρυφή των θείων λόγων σου, και διέγειρόν με εν καιρώ ευθέτω, προς σήν δοξολογίαν, ως μόνος αγαθός και φιλάνθρωπος.
Στίχ. Επίβλεψον επ’ εμέ και ελέησόν με, κατά το κρίμα των αγαπώντων το όνομά σου.
Ως φοβερά η κρίσις σου, Κύριε, των Αγγέλων παρισταμένων, των ανθρώπων εισαγομένων, των βίβλων ανεωγμένων, των έργων ερευνωμένων, των λογισμών εξεταζομένων. Ποία κρίσις έσται εν εμοί, τώ συλληφθέντι εν αμαρτίαις; τις μου την φλόγα κατασβέσει; τις μου το σκότος καταλάμψει; ει μή, σύ, Κύριε, ελεήσεις με, ως φιλάνθρωπος;
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι
Δάκρυά μοι δός, ο Θεός, ώς ποτε τη γυναικί τη αμαρτωλώ, και αξίωσόν με βρέχειν τους πόδας σου, τους εμέ εκ της οδού, της πλάνης ελευθερώσαντας, και μύρον ευωδίας σοι προσφέρειν, βίον καθαρόν εν μετανοία μοι κτισθέντα, ίνα ακούσω καγώ της ευκταίας σου φωνής. Η πίστις σου σέσωκέ σε, πορεύου εις ειρήνην.
Kαί νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Την ακαταίσχυντον, Θεοτόκε, ελπίδα σου έχων, σωθήσομαι, την προστασίαν σου κεκτημένος, Πανάχραντε, ου φοβηθήσομαι, καταδιώξω τους εχθρούς μου, και τροπώσομαι αυτούς, μόνην αμπεχόμενος, ως θώρακα, την σκέπην σου, και την παντοδύναμον βοήθειάν σου, καθικετεύων, βοώ σοι· Δέσποινα, σώσόν με ταις πρεσβείαις σου, και ανάστησόν με εκ ζοφώδους ύπνου, προς σήν δοξολογίαν, δυνάμει του εκ σου σαρκωθέντος, Υιού του Θεού.
Κύριε, ελέησον μ’ (40).
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Την Τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, Σε μεγαλύνομεν.
Ο ιερεύς: Ευχήν του Μεγάλου Βασιλείου
Κύριε, Κύριε, ο ῥυσάμενος ημάς από παντός βέλους πετομένου ημέρας, ῥύσαι ημάς και από παντός πράγματος εν σκότει διαπορευομένου. Πρόσδεξαι θυσίαν εσπερινήν, τας των χειρών ημών επάρσεις. Καταξίωσον δε ημάς και το νυκτερινόν στάδιον αμέμπτως διελθείν, απειράστους κακών, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ταραχής και δειλίας, της εκ του διαβόλου ημίν προσγινομένης. Χάρισαι ταις ψυχαίς ημών κατάνυξιν, και τοις λογισμοίς ημών μέριμναν της εν τη φοβερά και δικαία σου κρίσει εξετάσεως. Καθήλωσον εκ του φόβου σου τας σάρκας ημών, και νέκρωσον τα μέλη ημών τα επί της γής, ίνα και εν τη καθ’ ύπνον ησυχία εμφαιδρυνώμεθα τη θεωρία των κριμάτων σου. Απόστησον δε αφ’ ημών πάσαν φαντασίαν απρεπή, και επιθυμίαν βλαβεράν. Διανάστησον δε ημάς εν τώ καιρώ της προσευχής εστηριγμένους εν τη πίστει, και προκόπτοντας εν τοις παραγγέλμασί σου, ευδοκία και αγαθότητι του μονογενούς σου Υιού, μεθ’ ού ευλογητός εί, σύν τώ παναγίω, και αγαθώ, και ζωοποιώ σου Πνεύματι, νύν, και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Δεύτε, προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν τώ βασιλεί ημών Θεώ.
Δεύτε, προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν Χριστώ, τώ βασιλεί ημών Θεώ.
Δεύτε, προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν αυτώ Χριστώ, τώ βασιλεί και Θεώ ημών.
Ψαλμός Ν’ (50)
Ελέησον με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεος Σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου εξάλειψον το ανόμημα μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισον με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιον μου έστι διαπαντός. Σοί μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιον Σου εποίησα όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις Σου και νικήσης εν τώ κρίνεσθαι Σε. Ιδού γάρ εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Ιδού γάρ αλήθειαν ηγάπησας τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας Σου εδήλωσας μοι. Ῥαντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτίεις μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπον Σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου Σου και το πνεύμα Σου το άγιον μη αντανέλης απ΄εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου Σου και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξον με. Διδάξω ανόμους τας οδούς Σου και ασεβείς επί Σε επιστρέψουσι. Ῥύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου, αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσιν Σου. Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν ολοκαυτώματα ούκ ευδοκήσεις. Θυσία τώ Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Άγάθυνον Κύριε εν τη ευδοκία Σου την Σίων και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα. Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριον Σου μόσχους.
Ψαλμός ΡΑ’ (101)
Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου, και η κραυγή μου προς σε ελθέτω. Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ᾿ εμού· εν η αν ημέρα θλίβωμαι, κλίνον πρός με το ούς σου· εν η αν ημέρα επικαλέσωμαί σε, ταχύ επάκουσόν μου. Ότι εξέλιπον ωσεί καπνός αι ημέραι μου, και τα οστά μου ωσεί φρύγιον συνεφρύγησαν. Επλήγην ωσεί χόρτος και εξηράνθη η καρδία μου, ότι επελαθόμην του φαγείν τον άρτον μου. Από φωνής του στεναγμού μου εκολλήθη το οστούν μου τη σαρκί μου. Ωμοιώθην πελεκάνι ερημικώ, εγενήθην ωσεί νυκτικόραξ εν οικοπέδω. Ηγρύπνησα και εγενόμην ως στρουθίον μονάζον επί δώματος. Όλην την ημέραν ωνείδιζόν με οι εχθροί μου, και οι επαινούντές με κατ᾿ εμού ώμνυον. Ότι σποδόν ωσεί άρτον έφαγον και το πόμα μου μετά κλαυθμού εκίρνων. Από προσώπου της οργής σου και του θυμού σου, ότι επάρας κατέρῥαξάς με. Αι ημέραι μου ωσεί σκιά εκλίθησαν, καγώ ωσεί χόρτος εξηράνθην. Σύ δέ, Κύριε, εις τον αιώνα μένεις, και το μνημόσυνόν σου εις γενεάν και γενεάν. Σύ αναστάς οικτειρήσεις την Σιών, ότι καιρός του οικτειρήσαι αυτήν, ότι ήκει καιρός· Ότι ευδόκησαν οι δούλοί σου τους λίθους αυτής, και τον χούν αυτής οικτειρήσουσι. Και φοβηθήσονται τα έθνη το όνομά σου, Κύριε, και πάντες οι βασιλείς της γης την δόξαν σου. Ότι οικοδομήσει Κύριος την Σιών και οφθήσεται εν τη δόξη αυτού. Επέβλεψεν επί την προσευχήν των ταπεινών και ουκ εξουδένωσε την δέησιν αυτών. Γραφήτω αύτη εις γενεάν ετέραν, και λαός ο κτιζόμενος αινέσει τον Κύριον. Ότι εξέκυψεν εξ ύψους αγίου αυτού, Κύριος εξ ουρανού επί την γην επέβλεψε. Του ακούσαι του στεναγμού των πεπεδημένων, του λύσαι τους υιούς των τεθανατωμένων. Του αναγγείλαι εν Σιών το όνομα Κυρίου και την αίνεσιν αυτού εν ῾Ιερουσαλήμ. Εν τώ συναχθήναι λαούς επί το αυτό και βασιλείς του δουλεύειν τώ Κυρίω. Απεκρίθη αυτώ εν οδώ ισχύος αυτού· την ολιγότητα των ημερών μου ανάγγειλόν μοι· Μη αναγάγης με εν ημίσει ημερών μου· εν γενεά γενεών τα έτη σου. Κατ᾿ αρχάς σύ, Κύριε, την γην εθεμελίωσας, και έργα των χειρών σού εισιν οι ουρανοί· Aυτοί απολούνται, σύ δε διαμένεις, και πάντες ως ιμάτιον παλαιωθήσονται, και ωσεί περιβόλαιον ελίξεις αυτούς και αλλαγήσονται· Σύ δε ο αυτός εί, και τα έτη σου ουκ εκλείψουσιν. Οι υιοί των δούλων σου κατασκηνώσουσι, και το σπέρμα αυτών εις τον αιώνα κατευθυνθήσεται.
Ο ιερεύς: Προσευχή Μανασσή, Βασιλέως Ιουδαίας
Κύριε παντοκράτορ, ο Θεός των Πατέρων ημών, του Αβραάμ, και Ισαάκ, και Ιακώβ, και του σπέρματος αυτών του δικαίου, ο ποιήσας τον ουρανόν και την γην σύν παντί τώ κόσμω αυτών, ο πεδήσας την θάλασσαν τώ λόγω του προστάγματος, σου, ο κλείσας την άβυσσον, και σφραγισάμενος αυτήν τώ φοβερώ και ενδόξω ονόματί σου, όν πάντα φρίσσει και τρέμει από προσώπου της δυνάμεώς σου, ότι άστεκτος η μεγαλοπρέπεια της δόξης σου, και ανυπόστατος η οργή της επί αμαρτωλοίς απειλής σου, αμέτρητόν τε και ανεξιχνίαστον το έλεος της επαγγελίας σου. Σύ γάρ εί Κύριος ύψιστος, εύσπλαγχνος, μακρόθυμος, και πολυέλεος, και μετανοών επί κακίας ανθρώπων. Σύ, Κύριε, κατά το πλήθος της χρηστότητός σου επηγγείλω μετάνοιαν, και άφεσιν τοις ημαρτηκόσι σοι, και τώ πλήθει των οικτιρμών σου ώρισας μετάνοιαν αμαρτωλοίς εις σωτηρίαν. Σύ ούν, Κύριε, ο Θεός των δυνάμεων, ουκ έθου μετάνοιαν δικαίοις, τώ Αβραάμ, και Ισαάκ, και Ιακώβ, τοις ουχ ημαρτηκόσι σοι, αλλ’ έθου μετάνοιαν επ’ εμοί τώ αμαρτωλώ, διότι ήμαρτον υπέρ αριθμόν ψάμμου θαλάσσης. Επλήθυναν αι ανομίαι μου, Κύριε, επλήθυναναι ανομίαι μου, και ουκ ειμί άξιος ατενίσαι, και ιδείν το ύψος του ουρανού, από του πλήθους των αδικιών μου, κατακαμπτόμενος πολλώ δεσμώ σιδηρώ, εις το μη ανανεύσαι την κεφαλήν μου, και ουκ έστι μοι άνεσις, διότι παρώργισα τον θυμόν σου, και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα, μη ποιήσας το θέλημά σου, και μη φυλάξας τα προστάγματά σου. Και νύν, κλίνω γόνυ καρδίας, δεόμενος της παρά σου χρηστότητος. Ημάρτηκα, Κύριε, ημάρτηκα, και τας ανομίας μου εγώ γινώσκω, αλλ’ αιτούμαι δεόμενος. Άνες μοι, Κύριε, άνες μοι, και μη συναπολέσης με ταις ανομίαις μου, μηδέ εις τον αιώνα μηνίσας τηρήσης τα κακά μοι, μηδέ καταδικάσης με εν τοις κατωτάτοις της γής· διότι σύ εί Θεός, Θεός των μετανοούντων, και εν εμοί δείξεις πάσαν την αγαθωσύνην σου, ότι ανάξιον όντα, σώσεις με κατά το πολύ έλεός σου, και αινέσω σε διά παντός εν ταις ημέραις της ζωής μου. Ότι σε υμνεί πάσα η δύναμις των ουρανών, και σου εστιν η δόξα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Το Τρισάγιον
Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς. (3)
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματος Σου.
Κύριε ελέησον γ’ (3)
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομα Σου, ελθέτω η βασιλεία Σου, γενηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γής. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δός ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς είς πειρασμόν, αλλά ῥύσαι ημάς από του πονηρού.
Ήχος πλ. β’
Ελέησον ημάς, Κύριε, ελέησον ημάς· πάσης γάρ απολογίας απορούντες, ταύτην σοι την ικεσίαν, ώς Δεσπότη, οι αμαρτωλοί προσφέρομεν, ελέησον ημάς.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι
Κύριε, ελέησον ημάς, επί σοί γάρ πεποίθαμεν, μη οργισθής ημίν σφόδρα, μηδέ μνησθής των ανομιών ημών, αλλ’ επίβλεψον και νύν, ώς εύσπλαγχνος, και λύτρωσαι ημάς εκ των εχθρών ημών, σύ γάρ εί Θεός ημών, και ημείς λαός σου, πάντες έργα χειρών σου, και το όνομά σου επικεκλήμεθα.
Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων
Της ευσπλαγχνίας την πύλην άνοιξον ημίν, ευλογημένη Θεοτόκε, ελπίζοντες εις σέ, μη αστοχήσωμεν, ρυσθείημεν διά σου των περιστάσεων, σύ γάρ εί η σωτηρία του γένους των χριστιανών.
Κύριε, ελέησον μ’ (40).
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Την Τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν.
Ο ιερεύς
Δέσποτα Θεέ, Πάτερ παντοκράτορ, Κύριε Υιέ μονογενές, Ιησού Χριστέ, και Άγιον Πνεύμα, μία Θεότης, μία Δύναμις, ελέησόν με τον αμαρτωλόν, και οίς επίστασαι κρίμασι, σώσόν με τον ανάξιον δούλόν σου, ότι ευλογητός εί, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Δεύτε, προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν τώ βασιλεί ημών Θεώ.
Δεύτε, προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν Χριστώ, τώ βασιλεί ημών Θεώ.
Δεύτε, προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν αυτώ Χριστώ, τώ βασιλεί και Θεώ ημών.
Ψαλμός ΞΘ’ (69)
Ο Θεός, εις την βοήθειαν μου πρόσχες Κύριε, εις το βοηθήσαι μοι σπεύσον. Αισχυνθήτωσαν και εντραπήτωσαν οι ζητούντες την ψυχήν μου αποστραφήτωσαν εις τα οπίσω και καταισχυνθήτωσαν οι βουλόμενοι μοι κακά. Αποστραφήτωσαν παραυτίκα αισχυνόμενοι οι λέγοντες μοι Εύγε, εύγε! Αγαλλιάσθωσαν και ευφρανθήτωσαν επί σοι πάντες οι ζητούντες Σε, ο Θεός και λεγέτωσαν διαπαντός. Μεγαλυνθήτω ο Κύριος, οι αγαπώντες το σωτήριον Σου. Εγώ δε πτωχός ειμί και πένης ο Θεός, βοήθησον μοι, βοηθός μου και ῥύστης μου ει Σύ, Κύριε μη χρονίσης.
Ψαλμός ΡΜΒ’ (142)
Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησιν μου εν τη αληθεία Σου, εισάκουσον μου εν τη δικαιοσύνη Σου και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου Σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιον Σου πάς ζών. ΄Οτι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου• εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου, εκάθισε με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος και ηκηδίασεν επ΄ εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις Σου, εν ποιήμασι των χειρών Σου εμελέτων. Διεπέτασα προς Σε τας χείρας μου η ψυχή μου ως γη άνυδρος Σοι. Ταχύ εισάκουσον μου, Κύριε εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψης το πρόσωπον Σου απ΄ εμού και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησον μοι το πρωί το έλεος Σου, ότι επί σοι ήλπισα Γνώρισον μοι, Κύριε, οδόν, εν η πορεύσομαι, ότι προς Σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε προς Σε κατέφυγον δίδαξον με του ποιείν το θέλημα Σου, ότι Σύ εί ο Θεός μου. Το πνεύμα Σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία ένεκεν του ονόματος Σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη Σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου και εν τώ ελέει Σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος Σου είμι.
Δοξολογία Μικρά
Δόξα εν υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία. Υμνούμέν Σε, ευλογούμέν Σε, προσκυνούμέν Σε, δοξολογούμέν Σε, ευχαριστούμέν Σοι, διά την μεγάλην Σου δόξαν. Κύριε Βασιλεύ, επουράνιε Θεέ, Πάτερ Παντοκράτορ· Κύριε Υιέ μονογενές, Ιησού Χριστέ, και Άγιον Πνεύμα. Κύριε ο Θεός, ο αμνός του Θεού, ο Υιός του Πατρός, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου, ελέησον ημάς, ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου. Πρόσδεξαι την δέησιν ημών, ο καθήμενος εν δεξιά του Πατρός, και ελέησον ημάς. Ότι Σύ εί μόνος Άγιος, Σύ εί μόνος Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός. Αμήν. Καθ’ εκάστην εσπέραν ευλογήσω Σε, και αινέσω το όνομά Σου εις τον αιώνα, και εις τον αιώνα του αιώνος. Κύριε, καταφυγή εγενήθης ημίν, εν γενεά και γενεά. Εγώ είπα· Κύριε, ελέησόν με· ίασαι την ψυχήν μου, ότι ήμαρτόν Σοι. Κύριε, προς Σε κατέφυγον· δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά Σου, ότι Σύ εί ο Θεός μου. Ότι παρά Σοί πηγή ζωής· εν τώ φωτί Σου οψόμεθα φως. Παράτεινον το έλεός Σου τοις γινώσκουσί Σε. Καταξίωσον, Κύριε, εν τη νυκτί ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς. Ευλογητός εί, Κύριε, ο Θεός των πατέρων ημών, και αινετόν και δεδοξασμένον το όνομά Σου εις τους αιώνας. Αμήν. Γένοιτο, Κύριε, το έλεός Σου εφ’ ημάς, καθάπερ ηλπίσαμεν επί Σέ. Ευλογητός εί, Κύριε· δίδαξόν με τα δικαιώματά Σου. Ευλογητός εί, Δέσποτα· συνέτισόν με τα δικαιώματά Σου. Ευλογητός εί, Άγιε· φώτισόν με τοις δικαιώμασί Σου. Κύριε, το έλεός Σου εις τον αιώνα· τα έργα των χειρών Σου μη παρίδης. Σοί πρέπει αίνος, Σοί πρέπει ύμνος, Σοί δόξα πρέπει, τώ Πατρί και τώ Υιώ και τώ Αγίω Πνεύματι, νύν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Το Τρισάγιον
Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς. (3)
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός Σου.
Κύριε ελέησον γ’ (3)
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομα Σου, ελθέτω η βασιλεία Σου, γενηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γής. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δός ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς είς πειρασμόν, αλλά ῥύσαι ημάς από του πονηρού.
Κύριε των Δυνάμεων, μεθ’ ημών γενού, άλλον γάρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς.
Στίχ. Αινείτε τον Θεόν εν τοις Αγίοις αυτού, αινείτε αυτόν εν στερεώματι της δυνάμεως αυτού.
Κύριε των Δυνάμεων, μεθ’ ημών γενού, άλλον γάρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς.
Στίχ. Αινείτε αυτόν επί ταις δυναστείας αυτού, αινείτε αυτόν κατά το πλήθος της μεγαλωσύνης αυτού.
Κύριε των Δυνάμεων, μεθ’ ημών γενού, άλλον γάρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς.
Στίχ. Αινείτε αυτόν εν ήχω σάλπιγγος, αινείτε αυτόν εν ψαλτηρίω και κιθάρα.
Κύριε των Δυνάμεων, μεθ’ ημών γενού, άλλον γάρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς.
Στίχ. Αινείτε αυτόν εν τυμπάνω και χορώ, αινείτε αυτόν εν χορδαίς και οργάνω.
Κύριε των Δυνάμεων, μεθ’ ημών γενού, άλλον γάρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς.
Στίχ. Αινείτε αυτόν εν κυμβάλοις ευήχοις, αινείτε αυτόν εν κυμβάλοις αλαλαγμού. Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον.
Κύριε των Δυνάμεων, μεθ’ ημών γενού, άλλον γάρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς.
Στίχ. Αινείτε τον Θεόν εν τοις Αγίοις αυτού. Αινείτε αυτόν εν στερεώματι της δυνάμεως αυτού.
Κύριε των Δυνάμεων, μεθ’ ημών γενού, άλλον γάρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, ελέησον ημάς.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι
Κύριε, ει μη τους Αγίους σου είχομεν πρεσβευτάς, και την αγαθότητά σου συμπαθούσαν ημίν, πως ετολμώμεν, Σώτερ, υμνήσαί σε, όν ευλογούσιν απαύστως Άγγελοι; Καρδιογνώστα, φείσαι των ψυχών ημών.
Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων
Πολλά τα πλήθη των εμών, Θεοτόκε, πταισμάτων, προς σε κατέφυγον, Αγνή, σωτηρίας δεόμενος. Επίσκεψαι την ασθενούσάν μου ψυχήν, και πρέσβευε τώ Υιώ σου και Θεώ ημών, δοθήναί μοι την άφεσιν, ών έπραξα δεινών, μόνη ευλογημένη.
Παναγία Θεοτόκε, τον χρόνον της ζωής μου, μη εγκαταλίπης με, ανθρωπίνη προστασία, μη καταπιστεύσης με, αλλ’ αυτή αντιλαβού, και ελέησόν με.
Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.
Κύριε, ελέησον μ’ (40).
Ο εν παντί καιρώ και πάση ώρα εν ουρανώ και επί γης προσκυνούμενος και δοξαζόμενος Χριστός ο Θεός, ο μακρόθυμος, ο πολυέλεος, ο πολυέσπλαγχνος, ο τους δικαίους αγαπών και τους αμαρτωλούς ελεών, ο πάντας καλών προς σωτηρίαν διά της επαγγελίας των μελλόντων αγαθών. Αυτός, Κύριε, πρόσδεξαι και ημών εν τη ώρα ταύτη τας εντεύξεις και ίθυνον την ζωήν ημών προς τας εντολάς σου. Τας ψυχάς ημών αγίασον, τα σώματα άγνισον, τους λογισμούς διόρθωσον, τας εννοίας κάθαρον και ῥύσαι ημάς από πάσης θλίψεως, κακών και οδύνης. Τείχισον ημάς αγίοις σου Αγγέλοις, ίνα τη παρεμβολή αυτών φρουρούμενοι και οδηγούμενοι καταντήσωμεν εις την ενότητα της πίστεως και εις την επίγνωσιν της απροσίτου σου δόξης, ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν.
Κύριε ελέησον γ’ (3)
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και νυν, και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Την τιμιωτέραν των Χερουβίμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφίμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, Σε μεγαλύνομεν.
Κύριε, και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας, και αργολογίας μη μοι δώς.
Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης, χάρισαί μοι τώ σώ δούλω.
Ναι, Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα, και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου, ότι ευλογητός εί, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Κύριε ελέησον ιβ’ (12).
Το Τρισάγιον
Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς. (3)
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός Σου.
Κύριε ελέησον γ’ (3)
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομα Σου, ελθέτω η βασιλεία Σου, γενηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γής. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δός ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς είς πειρασμόν, αλλά ῥύσαι ημάς από του πονηρού.
Ευχή εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον
Άσπιλε, Άμόλυντε, Άφθορε, Άχραντε, Αγνή Παρθένε, Θεόνυμφε Δέσποινα, η Θεόν Λόγον τοις ανθρώποις τη παραδόξω σου κυήσει ενώσασα και την απωσθείσαν φύσιν του γένους ημών τοις ουρανίοις συνάψασα, η των απηλπισμένων μόνη ελπίς και των πολεμουμένων βοήθεια, η ετοίμη αντίληψις των εις σε προστρεχόντων, και πάντων των Χριστιανών το καταφύγιον, μη βδελύξη με τον αμαρτωλόν, τον εναγή, τον αισχροίς λογισμοίς και λόγοις και πράξεσιν όλον εμαυτόν αχρειώσαντα, και των ηδονών του βίου, ῥαθυμία γνώμης, δούλον γενόμενον. Αλλ’ ως του φιλανθρώπου Θεού Μήτηρ, φιλανθρώπως σπλαγχνίσθητι επ’ εμοί τώ αμαρτωλώ και ασώτω, και δέξαι μου την εκ ῥυπαρών χειλέων προσφερομένην σοι δέησιν, και τον σόν Υιόν , και ημών Δεσπότην και Κύριον, τη μητρική σου παρρησία χρωμένη δυσώπησον, ίνα ανοίξη καμοί τα φιλάνθρωπα σπλάγχνα της αυτού αγαθότητος καί, παριδών μου τα αναρίθμητα πταίσματα, επιστρέψη με προς μετάνοιαν και των αυτού εντολών εργάτην δόκιμον αναδείξη με. Και πάρεσό μοι αεί ως ελεήμων και συμπαθής και φιλάγαθος, εν μέν τώ παρόντι βίω θερμή προστάτις και βοηθός, τας των εναντίων εφόδους αποτειχίζουσα και προς σωτηρίαν καθοδηγούσα με, και εν τώ καιρώ της εξόδου μου την αθλίαν μου ψυχήν περιέπουσα και τας σκοτεινάς όψεις των πονηρών δαιμόνων πόρρω αυτής απελαύνουσα. Εν δε τη φοβερά ήμερα της κρίσεως, της αιωνίου με ῥυομένη κολάσεως, και της απορρήτου δόξης του σου Υιού και Θεού ημών κληρονόμον με αποδεικνύουσα. Ής και τύχοιμι, Δέσποινα μου, υπεραγία Θεοτόκε, διά της σής μεσιτείας και αντιλήψεως, χάριτι και φιλανθρωπία του μονογενούς Υιού, του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Ώ πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις, σύν τώ ανάρχω αυτού Πατρί και τώ παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ αυτού Πνεύματι, νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν.
Ευχή εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν
Και δός ημίν, Δέσποτα, προς ύπνον απιούσιν , ανάπαυσιν σώματος και ψυχής, και διαφύλαξον ημάς από του ζοφερού ύπνου της αμαρτίας και από πάσης σκοτεινής και νυκτερινής ηδυπαθείας. Παύσον τας ορμάς των παθών, σβέσον τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού τα καθ’ ημών δολίως κινούμενα, τας της σαρκός ημών επαναστάσεις κατάστειλον και πάν γεώδες και υλικόν ημών φρόνημα κοιμίσον. Και δώρησαι ημίν, ο Θεός, γρήγορον νούν, σώφρονα λογισμόν, καρδίαν νήφουσαν , ύπνον ελαφρόν και πάσης σατανικής φαντασίας απηλλαγμένον, Διανάστησον δε ημάς εν τώ καιρώ της προσευχής εστηριγμένους εν ταις εντολαίς σου και την μνήμην των σών κριμάτων εν εαυτοίς απαράθραυστον έχοντας, Παννύχιον ημίν την σήν δοξολογίαν χάρισαι εις το υμνείν και ευλογείν και δοξάζειν το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομα σου, του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος, νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν.
Υπερένδοξε, αειπάρθενε, ευλογημένη Θεοτόκε, προσάγαγε την ημετέραν προσευχήν τώ Υιώ σου και Θεώ ημών , και αίτησαι ίνα σώση διά σου τας ψυχάς ημών.
Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το Άγιον, Τριάς αγία, δόξα σοι.
Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.
Ο ιερεύς ποιεί την Απόλυσιν. Πρό δε του Δι’ ευχών, ψάλλονται τα παρόντα· Τροπάρια
Τη μέν Δευτέρα και Τετάρτη εσπέρας. Ήχος β΄
Πάντων προστατεύεις, Αγαθή, των καταφευγόντων εν πίστει τη κραταιά σου χειρί· άλλην γάρ ουκ έχομεν αμαρτωλοί προς Θεόν, εν κινδύνοις και θλίψεσιν, αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι υπό πταισμάτων, πολλών. Μήτερ του Θεού του Υψίστου· όθεν σοι προσπίπτομεν· Ῥύσαι πάσης περιστάσεως τους δούλους σου.
Τη δε Τρίτη εσπέρας και τη Πέμπτη. Ήχος α΄
Σφαγήν σου την άδικον Χριστέ, η Παρθένος βλέπουσα, όδυρομένη έβόα σοι Τέκνον γλυκύτατον, πως αδίκως θνήσκεις; πως τώ ξύλω κρέμασαι, ο πάσαν γην κρεμάσας τοις ύδασι; Μη λίπης μόνην με, Ευεργέτα πολυέλεε, την Μητέρα και δούλην σου δέομαι.
Δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.
