Ευαγγέλιο: ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙΘ´ 37 – 44 – 37 εγγίζοντος δε αυτού ήδη προς τη καταβάσει του όρους των ελαιών ήρξαντο άπαν το πλήθος των μαθητών χαίροντες αινείν τον Θεόν φωνή μεγάλη περί πασών ών είδον δυνάμεων …
38 λέγοντες· Ευλογημένος ο ερχόμενος βασιλεύς εν ονόματι Κυρίου· ειρήνη εν ουρανώ και δόξα εν υψίστοις. 39 καί τινες των Φαρισαίων από του όχλου είπον προς αυτόν· Διδάσκαλε, επιτίμησον τοις μαθηταίς σου. 40 και αποκριθείς είπεν· Λέγω υμίν ότι εάν ούτοι σιωπήσωσιν, οι λίθοι κεκράξονται.
41 και ως ήγγισεν, ιδών την πόλιν έκλαυσεν επ’ αυτή, λέγων 42 ότι Ει έγνως και σύ και γε εν τη ημέρα σου ταύτη, τα προς ειρήνην σου! νύν δε εκρύβη από οφθαλμών σου· 43 ότι ήξουσιν ημέραι επί σε και περιβαλούσιν οι εχθροί σου χάρακά σοι και περικυκλώσουσί σε και συνέξουσί σε πάντοθεν, 44 και εδαφιούσί σε και τα τέκνα σου εν σοί, και ουκ αφήσουσιν εν σοί λίθον επί λίθω, ανθ’ ών ουκ έγνως τον καιρόν της επισκοπής σου.
Ερμηνευτική απόδοση Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙΘ´ 37 – 44
37 Όταν δε επλησίαζεν εις τα Ιεροσόλυμα, και έφθασε πλησίον του μέρους, όπου τελειώνει ο κατηφορικός δρόμος του όρους των Ελαιών, ήρχισεν όλον το πλήθος των μαθητών με χαράν να ανυμνούν και δοξολογούν τον Θεόν με φωνήν μεγάλην δι’ όλα τα θαύματα, που έως τότε είχαν ίδει να γίνωνται από τον Ιησούν. 38 Και έλεγαν· ευλογημενος και δοξασμένος είναι ο βασιλεύς, που έρχεται εκ μέρους του Κυρίου ως αντιπρόσωπος αυτού. Διά σου του Μεσσίου γίνεται ειρήνη εν τώ ουρανώ, διότι συμφιλιώνονται και ειρηνεύουν διά σου οι άνθρωποι με τον ουράνιον Πατέρα και τους αγγέλους του, και διά την ενανθρώπησιν και έλευσίν σου αναπέμπεται δόξα εις τον Θεόν υπό των εν υψίστοις του ουρανού αγγέλων.
39 Και από τους Φαρισαίους μερικοί εβγήκαν από το πλήθος του λαού, με το οποίον είχαν αναμιχθή διά να κατασκοπεύσουν τον Ιησούν, και είπαν προς αυτόν· Διδάσκαλε, επίπληξε τους μαθητάς σου διά τους βλασφήμους αυτούς λόγους, που λέγουν, αποδιδόντες εις σε τιμάς, αι οποίαι εις μόνον τον Μεσσίαν ανήκουν. 40 Και ο Ιησούς απεκρίθη και τους είπε· Σας βεβαιώ, ότι και αυτοί εάν σιωπήσουν, θα φωνάξουν οι άψυχοι λίθοι. 41 Και άμα επλησίασεν, όταν είδε την πόλιν Ιερουσαλήμ, τον κατέλαβαν λυγμοί και έχυσεν άφθονα δάκρυα δι’ αυτήν και είπεν· 42 ότι εάν εμάνθανες και σύ, όπως το ηξεύρουν οι μαθηταί μου και οι ταπεινοί αυτοί σύνοδοί μου, έστω και κατά την εσχάτην ταύτην ημέραν, που αποτελεί την τελευταίαν προθεσμίαν, την οποίαν σου δίδει ο Θεός, εάν ήξευρες εκείνα, που θα σε οδηγήσουν εις το να ειρηνεύσης με τον Θεόν και να αποφύγης τας τρομεράς συνεπείας της οργής του· εάν ήξευρες, ότι η πίστις και υπακοή προς εμέ θα σου εξησφάλιζε την μετά του Θεού ειρήνην και συγχρόνως θα απέτρεπε την καταστροφήν της ερημώσεώς σου, δεν θα εχάνεσο. Τώρα όμως είναι τυφλωμένα τα μάτια σου και δεν μπορείς να ίδης ποία δεινά σε περιμένουν.
43 Διότι θα έλθουν ημέραι ολέθριαι διά σέ. Και κατά τας ημέρας εκείνας θα βάλουν γύρω από σε περίφραγμα ωχυρωμένον οι εχθροί σου και θα σε περικυκλώσουν και θα σε στενοχωρήσουν από όλα τα μέρη διά στενής πολιορκίας. 44 Και θα κατεδαφίσουν τα οικοδομήματά σου και τα τείχη σου, αλλά θα ρίψουν εις το έδαφος και τα τέκνα σου σφαγμένα, όσα θα ευρεθούν μέσα εις τα τείχη σου, και δεν θα αφήσουν μέσα εις την πόλιν λίθον επάνω εις λίθον. Και όλα αυτά θα τα πάθης ως τιμωρίαν, διότι λόγω της θεληματικής σου τυφλώσεως δεν ένοιωσες τον καιρόν, κατά τον οποίον ο Θεός σε επεσκέφθη διά να σε ελεήση και σώση.
