Πανσεξουαλικότητα: Στην σημερινή εποχή, που μπορεί να χαρακτηριστεί εποχή της πλάνης και αποστασίας από τον Θεό, εφάμιλλη με εποχές όπως αυτή που έζησε ο Νώε η ο Λώτ, πολλά πράγματα πλέον διαφέρουν ριζικά με όσα ζούσαμε πρίν μερικές δεκαετίες κατά την παιδική μας ηλικία.
Του Βασίλειου Ευσταθίου Δρ. Φυσικού, Θεολόγου
Περπατώντας στον δρόμο μια ημέρα του καλοκαιριού κάτω από τον καυτό (καί ανυπόφορο πλέον) ήλιο συχνά δεν έχουμε που να στρέψουμε το βλέμμα μας. Και αυτό γιατί συμβαίνει δεξιά μας, αριστερά μας, μπροστά μας και πίσω μας να διέρχονται ημίγυμνα γυναικεία πρόσωπα διάφορων ηλικιών. Ουδέν λόγος βέβαια για το τι συμβαίνει στις παραλίες. Αλλά εκεί βέβαια πηγαίνει κάποιος αν θέλει, δεν είναι υποχρεωτικό. Στον δρόμο όμως της πόλης σου δεν μπορείς να μην βγείς να περπατήσεις, γιατί αν δεν το κάνεις για περίπατο, το κάνεις για τις δουλειές σου. Μήπως όμως είμαστε υπερβολικοί με τον όρο «ημίγυμνα»; Πως αλλιώς μπορούν να χαρακτηριστεί κάποιο πρόσωπο που έχει εντελώς ακάλυπτα ολόκληρα τα πόδια του, τα χέρια μαζί με τους ώμους του, την κοιλιά του, την πλάτη του, μεγάλο μέρος του στήθους του; Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει κάποια άλλη λέξη καταλληλότερη από αυτή.
Δεν φθάσαμε βέβαια μέχρι εδώ ξαφνικά και αναίτια. Η ντροπή υποχώρησε αργά αργά τα τελευταία χρόνια συμβαδίζοντας με την απομάκρυνση από τον Θεό είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα, κάτω από την επίδραση των προτύπων που προωθούνται από τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά διαδίκτυα, τις υλιστικές, καπιταλιστικές, νεοφιλελεύθερες ιδεολογίες μέσα στο πλαίσιο του νεοταξικού, νεοεποχίτικου δικαιωματισμού και του κινήματος αφύπνισης (). Εξοικειώθηκε ο σημερινός άνθρωπος με το γυμνό πρώτα από όλα μέσα από την οθόνη και σιγά σιγά το έβαλε για τα καλά μέσα στην ζωή του. Άλλωστε σε έναν κόσμο αμφισβήτησης των πάντων, η ενδυμασία και η σεμνότητα πως θα έμεναν απρόσβλητες;
Η μεγάλη πρόκληση είναι γιατί η σημερινή γυναίκα να προφυλάξει τον εαυτό της και να διατηρήσει την σεμνότητά της, εφόσον δεν συνηθίζει πλέον να έχει προτεραιότητα τον γάμο και την οικογένεια, αλλά τις σπουδές, την καριέρα, την αυτονομία; Και αν η βιολογική ανάγκη είναι σύμμαχος για την δημιουργία οικογένειας και την απόκτηση τέκνων, αυτό ξεπερνιέται με την κατάλυση των ηθικών φραγμών του ιερού ευαγγελίου που παραγκωνίζεται, και η οικογένεια αντικαθίσταται από την σύναψη προγαμιαίων σχέσεων, υποστηριζόμενων μάλιστα και από τον νόμο μέσω των μη θρησκευτικών γάμων και των σύμφωνων συμβίωσης.
Γιατί ο γάμος δεν μπορεί ποτέ βέβαια να είναι μόνο μια ανθρώπινη υπόθεση που ολοκληρώνεται νομικά και κοινωνικά, χωρίς να έχει πνευματικές διαστάσεις με την ευλογία του Θεού. Καθώς και η δημιουργία και ανατροφή ενός παιδιού δεν μπορεί να είναι μόνο θέμα βιολογικό και κοινωνικό. Και αυτό γιατί αλλιώς το παιδί θα ήταν σαν μια συσκευή που κατασκευάζει ένα εργοστάσιο η η κοινωνία θα καθόριζε την ζωή του καθενός μας και δεν θα μπορούσε κανείς να την αλλάξει προς το καλύτερο η προς το χειρότερο, πράγμα βέβαια που θα ήταν παράλογο να το πιστέψουμε και αδιέξοδο. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι χάρη στην δημιουργία νέων ανθρώπων, των παιδιών και διάδοχών μας, όχι μόνο διατηρείται ο κόσμος στην ζωή, αλλά και μπορεί να γίνει πολύ καλύτερος, αν πιστέψουμε, ελπίσουμε σε αυτά και τα προετοιμάσουμε για τον κόσμο με θυσίες και αγάπη.
Και όμως η σημερινή γυναίκα στην οποία κατ’ εξοχήν έχει ανατεθεί αυτό το μεγαλειώδης έργο της συνδημιουργίας νέων ανθρώπων μαζί με τον Δημιουργό των Πάντων, οι οποίοι μπορούν να προσφέρουν στον κόσμο πολλά και ομοιάζοντας στον Θεό να αγιαστούν, αγιάζοντας και την κτίση γύρω τους, δεν θέλει αυτή να αφιερωθεί σε αυτό τον ρόλο της ως μητέρα η θέλει να τον αναλάβει σαν ένα πάρεργο. Ίσως μεγαλύτερο κακό από αυτό δεν υπάρχει στην εποχή μας, γιατί έχει αντίκτυπο στην διαιώνιση του ανθρώπινου είδους, στην επιβίωση του κάθε έθνους, στην κοινωνική συνοχή, αφού πλήττεται η οικογένεια που είναι το κύτταρο κάθε κοινωνίας. Και έτσι ερχόμαστε στην σημερινή πραγματικότητα τού
εκτενώς ακάλυπτου γυναικείου σώματος, εκτεθειμένου στην δημόσια θέα και σε οποιοδήποτε διεστραμμένο βλέμμα, της γυναίκας που «δέν σηκώνει μύγα» στο σπαθί της, γιατί κοιτάει να σώσει το «εγώ» και τα «δικαιώματά» της αντί για τα παιδιά και την οικογένειά της, της γυναίκας που μέσω των εκτρώσεων γίνεται «παιδοκτόνος», την γυναίκα που γενικά έχει χάσει τον προσανατολισμό της, την σεμνότητα και αξιοπρέπειά της, γιατί απομακρύνθηκε από τον Θεό (όπως άλλωστε έκανε και ο άντρας πρώτος).
Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το κακό δεν σταμάτησε στον ατομικισμό και την ικανοποίηση του εγώ του σημερινού «Αδάμ και Εύας», παραβιάζοντας και σήμερα όσο ποτέ άλλοτε το θέλημα του Πλαστουργού τους, αλλά η σύγχυση εισήλθε και στην αντίληψη της ίδιας τους της φύσης και ταυτότητας. Ο Αδάμ θέλει να γίνει Εύα και η Εύα Αδάμ, η ακόμα χειρότερα να γίνει ο καθένας τους ένα όν άφυλο. Και βγήκαν και στο πεζοδρόμιο να διαλαλήσουν υπερήφανα αυτή την μεγάλη τους κατάκτηση ( ). Μια τέτοια αξίωση και επιθυμία δεν μπορεί παρά να αποτελεί επανάσταση κατά του Κτίστη τους και ανατροπή όλης της ανθρώπινης οντολογίας τους, καθώς εξ ορισμού η Εύα δημιουργήθηκε με διαφορετικό τρόπο από τον Αδάμ (μετά από αυτόν κι από μια πλευρά του) και έχει διαφορετικό ρόλο, αφού ήρθε στην ζωή για να μην είναι ο Αδάμ μοναχός του. Προϋπόθεση λοιπόν της σύγχυσης των φύλων, της αμφισβήτησης της διαδικής έμφυλης ανθρώπινης φύσης και εν τέλει του πανσεξουαλισμού των εσχάτων καιρών που ζούμε είναι η αμφισβήτηση της ύπαρξης του προσωπικού δημιουργού Θεού και των σχετικών Αγίων Γραφών (γεγονότα δημιουργίας στο βιβλίο της Γενέσεως που αποδέχονται οι τρείς μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες).
Εν τέλει ο πανσεξουαλισμός, η διαστροφή των φύλων και η μέχρι εσχάτων σεξουαλική ανηθικότητα μπορεί να ταυτιστεί και με την έσχατη θρησκεία, που είναι μια πανθρησκεία, καθώς ο άνθρωπος μετατρέπεται από συνδημιουργός του Θεού, σε φονέα της έμφυλης ταυτότητάς του με την οποία δημιουργήθηκε, δηλαδή ως άνδρας η γυναίκα, και αναδημιουργό του εαυτού του ως ένας αυτοθεοποιημένος «υπεράνθρωπος». Παντρεύεται νόμιμα άτομο όποιου φύλου θέλει καί
μεγαλώνει παιδιά γεννημένα από όποια παρένθετη μάνα θέλει (βλέπε νόμο ελληνικής κυβέρνησης της 15ης Φεβρουάριου 2024). Αλλά άς μην ξεχνούμε τα λόγια του μακαριστού π. Αθανασίου Μυτιληναίου ότι η άνευ προηγουμένου αμαρτία, ο πανσεξουαλισμός, θα είναι και η αιτία που θα επέλθει η παιδαγωγική επέμβαση του Θεού τελικά και έτσι θα οδηγηθούμε στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
