.JPG)
Ρώτησα έναν Πνευματικό μέ κοινωνική δράση, μέ ένα σωρό πνευματικοπαίδια κλπ: “Τί ξέρεις γιά μία βλάσφημη ταινία;”.
“Δέν ξέρω τίποτε”, μού είπε. Δέν ήξερε τίποτε καί είναι σέ μεγάλη πόλη. Κοιμίζουν τόν κόσμο. Τόν αφήνουν έτσι, γιά νά μή στανοχωριέται καί νά διασκεδάζει. Μήν τυχόν πείς ότι θά γίνει πόλεμος ή ότι θά γίνει η Δευτέρα Παρουσία καί γι’ αυτό πρέπει νά ετοιμασθούμε, μήν τυχόν στενοχωρηθούν οι άνθρωποι.
Σάν μερικές γριές πού λένε “μή μιλάς γιά θάνατο, μόνο γιά χαρές καί γιά βαφτίσια νά μιλάς”, σάν νά μήν τίς περιμένει ο θάνατος. Έτσι νιώθουν μία ψεύτικη χαρά. Ενώ, άν σκέφτονταν ότι τό τάδε γεροντάκι πού έμενε λίγο πιό κάτω πέθανε χθές, ο άλλος είναι στά τελευταία του καί θά πεθάνει, μεθαύριο θά γίνει τού τάδε τό μνημόσυνο πού ήταν καί πολύ νεότερο από αυτές, θά σκέφτονταν τόν θάνατο καί θά έλεγαν: “Πρέπει νά εξομολογηθώ καί νά ετοιμασθώ πνευματικά, γιατί μπορεί κι εμένα σέ λίγο νά μέ καλέσει ο Χριστός στήν άλλη ζωή”.
Διαφορετικά, έρχεται ύστερα ο θάνατος καί τίς παίρνει ανέτοιμες. Άλλοι πάλι από “καλωσύνη” λένε:” Στούς αιρετικούς μή λένε ότι είναι στήν πλάνη, γιά νά δείξουμε αγάπη”. Καί έτσι τά ισοπεδώνουν όλα. Άν ζούσαν αυτοί στά πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού, δέν θά είχαμε ούτε έναν άγιο. Έλεγαν τότε στούς Χριστιανούς: “Ρίξε μόνο λιβάνι στήν φωτιά καί μήν αρνήσαι τόν Χριστό”. Δέν τό δέχονταν. “Κάνε μόνον πώς ρίχνεις”. Δέν τό δέχονταν. ‘Μή μιλάς γιά τόν Χριστό καί πήγαινε ελεύθερος σέ άλλο μέρος”, καί δέν τό δέχονταν.
Σήμερα βλέπεις έναν νερόβραστο κόσμο.
Απόσπασμα από τό βιβλίο “Λόγοι Γέροντος Παϊσίου, Τόμος Β, Πνευματική Αφύπνιση”, σελ. 45-46
.JPG&description=Γέροντας Παϊσιος: «Σήμερα βλέπεις έναν νερόβραστο κόσμο»){kind=link}