Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Τρίτη 26 Οκτωβρίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Εσπερινό και στην Παράκληση του Αγίου Λουκά του Ιατρού στον Ιερό Ναό του στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βεροίας.
Στην Ιερά Ακολουθία τέθηκε σε προσκύνηση τεμάχιο Ιερού Λειψάνου του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου, το οποίο φυλάσσεται στην Ιερά Μονή.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: Ψάλαμε απόψε, όπως κάθε Τρίτη, τήν Παράκληση τού αγίου Λουκά, αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως τού ιατρού καί θαυματουργού, ενώπιον τού ιερού καί χαριτοβρύτου λειψάνου του, αλλά καί ενώπιον τού ιερού λειψάνου τού αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τού μυροβλύτου, τού οποίου τήν ένδοξο μνήμη εόρτασε σήμερα η Εκκλησία μας.
Είχαμε, λοιπόν, διπλή τή χάρη καί η ευλογία, γιατί καί οι δύο άγιοι είναι μεγάλοι άγιοι τής Εκκλησίας μας καί είχαν πλούσια τή χάρη τού Θεού, όπως αποδεικνύεται από τά άπειρα θαύματα, τά οποία επιτελούν καί οι δύο χάριν τών πιστών.
Διότι δέν έχει σημασία άν οι δύο άγιοι, ο άγιος Δημήτριος καί ο άγιος Λουκάς, έζησαν σέ εντελώς διαφορετικό τόπο καί χρόνο, ο ένας στή Θεσσαλονίκη τόν 3ο αιώνα καί ο άλλος στή Ρωσία τόν 20ο αιώνα. Καί οι δύο έδωσαν τήν ίδια μαρτυρία, τή μαρτυρία τού Ιησού Χριστού, σέ έναν κόσμο άπιστο καί άθεο, καί υπέμειναν ο κάθε ένας τό δικό του μαρτύριο γιά χάρη τού Χριστού.
Καί η απόδειξη ότι δέν υπάρχει διαφορά εξαιτίας τού τόπου καί τού χρόνου είναι η χάρη τήν οποία έλαβαν καί οι δύο από τόν Χριστό καί κυρίως η χάρη τών θαυμάτων καί τών ιαμάτων, τά οποία επιτελούν μέχρι σήμερα διά τών ιερών τους λειψάνων.
Ποιό είναι όμως τό κοινό στοιχείο πού συνδέει τούς δύο αγίους μας, τόν άγιο Λουκά καί τόν άγιο Δημήτριο;
Άς ακούσουμε τί λέγει σχετικά σέ μία ομιλία του ο άγιος Λουκάς γιά τούς αγίους.
«Όλοι οι μάρτυρες, οι όσιοι, οι άγιοι καί οι ομολογητές, όπως ο απόστολος Παύλος, ατένιζαν τόν Σταυρό τού Χριστού καί συσταυρωνόταν μαζί του. Στίς καρδιές τους ήταν χαραγμένα τά λόγια τού πρωτοκορυφαίου αποστόλου: τά άνω φρονείτε, μή τά επί τής γής. απεθάνετε γάρ, καί η ζωή υμών κέκρυπται σύν τώ Χριστώ.
Οι άγιοι», συνεχίζει ο άγιος Λουκάς, «είχαν πάντοτε κατά νούν καί τόν λόγο τού αποστόλου: είπερ συμπάσχομεν ίνα καί συνδοξασθώμεν, καί επεδίωκαν μέ όλη τους τήν καρδιά νά υποφέρουν γιά τόν Χριστό, γιά τήν ύψιστη αλήθεια, γιά τήν αγάπη, γιά τό ουράνιο φώς. Σκοπός τους ήταν νά ακολουθούν τόν Χριστό καί νά είναι πάντοτε μαζί του. Γι’ αυτό καί όλοι οι λογισμοί, όλες οι επιδιώξεις τού μυαλού καί τής καρδιάς τους στρεφόταν στό πώς νά ακολουθήσουν τόν Χριστό, διότι μπροστά στά μάτια τους βρισκόταν η ασυνήθιστη υπόσχεση τού Χριστού ότι: όπου ειμί εγώ, εκεί καί ο διάκονος ο εμός έσται, ανώτερη τής οποίας δέν υπάρχει.
Γι’ αυτούς ο κόσμος έγινε μισητός. Δέν είχαν ανάγκη κανενός είδους ψυχαγωγίας, κινηματογράφους, θέατρα, κονσέρτα, συζητήσεις», συνεχίζει ο άγιος Λουκάς. «Όλα αυτά τούς φαινόταν ξένα καί ρηχά. Άρχισαν νά παρατηρούν όχι τόν κόσμο καί τήν ομορφιά του αλλά τό βάθος τής ψυχής τους. Καταπιάστηκαν όχι μέ τήν απόκτηση τών εγκοσμίων αγαθών, ούτε μέ τήν τακτοποίηση τής επίγειας ζωής τους αλλά μέ τήν κάθαρση τής καρδιάς τους», καί μέ τόν τρόπο αυτό έγιναν άξιοι τής χάριτος τού Χριστού. Έγιναν διάκονοί του καί ευρίσκονται εκεί, όπου ευρίσκεται καί ο Χριστός. Ευρίσκονται στή βασιλεία τού Θεού αλλά καί μεταξύ τών ανθρώπων, όπως καί ο Χριστός, καί θεραπεύουν μέ τή χάρη τους τίς ασθένειές μας, παρακινώντας μας μέ τόν τρόπο αυτό νά μιμηθούμε τό παράδειγμά τους καί νά ακολουθήσουμε καί εμείς τόν Χριστό, όπως καί εκείνοι, οι οποίοι επιβεβαιώνουν μέ τή ζωή, μέ τό μαρτύριο καί μέ τά θαύματά τους ότι Ιησούς χθές καί σήμερον ο αυτός καί εις τούς αιώνας.
Καθώς εορτάσαμε σήμερα καί εορτάζουμε ακόμη τή μνήμη τού αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τού μυροβλύτου, διότι αύριο είναι η εορτή τού αγίου Νέστορος, ο οποίος είναι μαθητής τού αγίου Δημητρίου καί συνδέεται άρρηκτα μέ τή ζωή καί τό μαρτύριό του, αντί γιά κάποιο θαύμα τού αγίου Λουκά, τό οποίο λέμε κάθε Τρίτη, θά ήθελα νά σάς μεταφέρω ένα από τά πολλά θαύματα τού αγίου Δημητρίου, τό οποίο διασώζει τόν 13ο αιώνα ο Ιωάννης Σταυράκιος.
Ένας άνθρωπος πού κατοικούσε στήν Αδριανούπολη έχασε από κάποια ασθένεια τό φώς του. Έχοντας ακούσει γιά τά θαύματα τού αγίου Δημητρίου αποφάσισε νά ταξιδεύσει στή Θεσσαλονίκη γιά νά προσκυνήσει στόν ναό τού αγίου καί νά τού ζητήσει νά τόν θεραπεύσει.
Όταν είπε τή σκέψη του στούς δικούς του, εκείνοι αντέδρασαν καί προσπάθησαν νά τόν πείσουν ότι ήταν αδύνατο ένας άνθρωπος τυφλός, όπως εκείνος, νά κάνει μία τόσο μεγάλη οδοιπορία, πού ήταν δύσκολη ακόμη καί γιά κάποιον πού έβλεπε.
Ο άνδρας επέμενε καί τελικά ξεκίνησε. Όπως ήταν φυσικό δυσκολευόταν πολύ, σκόνταφτε, έπεφτε, αλλά δέν υποχωρούσε καί συνέχιζε παρά τίς ταλαιπωρίες.
Αφού περπάτησε δύο ημέρες ο άγιος Δημήτριος, πού έβλεπε τήν προσπάθειά του, τόν λυπήθηκε, καί τού εμφανίσθηκε έφιππος καί πρόθυμος νά τόν συνοδεύσει στήν πορεία του.
Καθ’ οδόν τόν ρώτησε, σάν νά μήν ήξερε, πού πηγαίνει μόνος, καί ο τυφλός τού απήντησε ότι πηγαίνει στόν τάφο τού μεγάλου Δημητρίου γιά νά θεραπευθεί. «Είναι πολύς καί δύσκολος ο δρόμος πού έχεις νά κάνεις», τού είπε ο άγιος Δημήτριος, γιά νά ακούσει τήν απάντηση τού τυφλού ότι, ακόμη καί άν χρειαζόταν δύο χρόνια νά περπατά μέχρι νά φθάσει, θά τό έκανε.
Τότε ο άγιος τού είπε νά ανέβει στό άλογό του γιά νά ξεκουρασθεί λίγο καί μέ θαυμαστό τρόπο μέσα στήν ίδια ημέρα τόν έφερε στόν ναό του στή Θεσσαλονίκη.
Η ημέρα εκείνη ήταν η ημέρα τής εορτής τού αγίου Δημητρίου, καί στό ναό του υπήρχαν πολλοί οι προσκυνητές πού συνωθούντο καί δημιουργούσαν θόρυβο. Έτσι ο τυφλός νόμισε ότι ο άνθρωπος πού τόν συνόδευσε μέ τό άλογο, καί δέν ήξερε ότι είναι ο άγιος Δημήτριος, τόν εξαπάτησε, καί αντί νά τόν φέρει στήν Θεσσαλονίκη, τόν γύρισε πίσω στήν αγορά τής Αδριανουπόλεως. Γι’ αυτό καί άρχισε νά φωνάζει διαμαρτυρόμενος γιατί δήθεν τόν εξαπάτησε.
Καί όταν κάποιος τόν ρώτησε τί έπαθε καί φωνάζει καί ο τυφλός τού εξήγησε τήν αιτία, εκείνος τού είπε: «Τρελάθηκες, άνθρωπέ μου; Βρίσκεσαι μέσα στόν ναό τού αγίου Δημητρίου στή Θεσσαλονίκη καί εσύ λές ότι είσαι στήν αγορά τής Αδριανουπόλεως καί κάποιος έφιππος σέ εξαπάτησε;»
Έκπληκτος ο τυφλός έμεινε ώρες σιωπηλός. Όταν συνήλθε, μέ δάκρυα στά μάτια αλλά καί χαρά ζητούσε από τόν άγιο Δημήτριο τή θεραπεία, έχοντας τή βεβαιότητα, από όσα είχαν προηγηθεί, ότι θά αποκτήσει τό φώς του.
Ενώ, λοιπόν, προσευχόταν, τόν πήρε ο ύπνος καί τότε είδε τόν μάρτυρα πού τού είπε: «Δέν θά γνωρίσεις αυτόν τόν ναό μου μόνο ψηλαφώντας τον μέ τά χέρια σου, αλλά θά τόν δείς καί μέ τά μάτια σου».
Αμέσως, άνοιξε ο τυφλός τά βλέφαρά του καί θαύμασε τό μεγαλείο τού ναού, δοξάζοντας τόν Θεό καί τόν μάρτυρά του Δημήτριο.
Θά μπορούσαμε νά πούμε πάρα πολλά θαύματα τού αγίου Δημητρίου, καί γιά τό μύρο, τό οποίο μέχρι σήμερα πλημμυρίζει τόν ναό του, αλλά καί γιά πολλές επεμβάσεις καί θεραπείες.
Άς έχουμε, λοιπόν, τή χάρη καί τών δύο αγίων καί τού αγίου Δημητρίου καί τού αγίου Λουκά, τού ιατρού καί θαυματουργού.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
){kind=link}