Στο χθεσινό του κήρυγμα, την πρώτη μέρα που άνοιξαν οι Ναοί για τους πιστούς, ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Ανθιμος αναφέρθηκε στην ξεχωριστή δοκιμασία του προηγούμενου διαστήματος.
Αναφέρθηκε εκτενώς στη δύσκολη απόφαση να κλείσουν οι Ναοί κυρίως λόγω του Πάσχα και αναφέρθηκε και σε αυτούς που ήταν αντίθετοι στην πράξη αυτή.
Αναλυτικά όσα ανέφερε:
“Άραγε, ξέρει ο ήλιος που λαμπρός ξεπρόβαλε σήμερα από το πρωΐ, τι χαρά μας δίνει με τις ακτίνες του; Άραγε, αντιλαμβάνεται η φύση που γύρω μας αχόρταγα ανθοφορεί, πόση ομορφιά χαρίζει σήμερα στον καθένα μας; Δεν είναι συνηθισμένη η σημερινή ανοιξιάτικη ημέρα, δεν είναι όμοια με τις άλλες μαιάτικες ημέρες που ζούμε. Είναι τελείως διαφορετική, είναι ολωσδιόλου αλλιώτικη. Γιατί;
Μα! ακούσαμε τις καμπάνες μας. Γυρίσαμε στις Εκκλησιές μας. Ξαναμπήκαμε τους Ναούς μας. Ασπαστήκαμε τις εικόνες μας. Προσκυνήσαμε τα λείψανα των αγίων μας. Ιδωθήκαμε μεταξύ μας «πρόσωπο προς πρόσωπο». Χαρήκαμε την θεία Λειτουργία μας. Απολαύσαμε τις ψαλμωδίες μας. Θα κοινωνήσουμε σε λίγο το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας. Θα κάνουμε τα μνημόσυνα των αγαπημένων μας. Ποιος ήλιος; Ποιες ακτίνες; Ποια άνοιξη; Ποια φύση αξίζουν περισσότερο απ’αυτά; Αλλά ούτε και η ζωή μας αξίζει τόσο! Τι αξία έχει η ζωή μας χωρίς τον Χριστό; Υπάρχει ομορφιά χωρίς την πίστη; Υπάρχει ελπίδα έξω από την Εκκλησία; Υπάρχει χαρά μακριά από το Ευαγγέλιο;
Πέρασε η θλίψη. Τελείωσε η Σαρακοστή, σήμερα τελείωσε. Έφυγαν τα σύννεφα. Μεγάλωσε η ημέρα. Ακούγονται στα πάρκα, στις πλατείες παιδικές φωνές. Συναντιούνται οι άνθρωποι στους δρόμους, στην παραλιακή λεωφόρο, χαιρετιούνται μεταξύ τους. Ευλογητός ο Θεός, που μας αξίωσε τους χριστιανούς να βρεθούμε σήμερα και πάλι στους Ναούς Του, όλοι μας εδώ, υγιείς, εμπειρότεροι στη ζωή, υπευθυνότεροι στην πίστη. Και όσοι στο μεταξύ, έφυγαν για τα μέρη του Χριστού, ας αναπαύονται στον παράδεισο της αγάπης του. Όλοι μας, ψάχνοντας τον Θεό, όπως ψάχνουν τα ελάφια τις πηγές των υδάτων. Λαχταρώντας το Χριστό, όπως ο γαμπρός τη νύφη. Προστρέχοντας στην Παναγία, όπως το βρέφος να θηλάσει στο στήθος της μάννας του. Αναζητώντας τους Αγίους, όπως αναζητάμε τους φίλους μας στις καφετέριες. Ευλογητός ο Θεός, που μας ένωσε σήμερα, «την κεφαλή με το σώμα, τον ποιμένα με τα πρόβατα, τον δάσκαλο με τους μαθητές, τον στρατηγό με τους στρατιώτες, τον αρχιερέα με τους ιερείς». «Ευλογητός ο Θεός που μας δίνει περισσότερα απ’όσα του ζητούμε και μπορούμε να κατανοήσουμε».
Ήταν πρωτόγνωρα για μας όσα συνέβησαν. Όχι, όμως, πρωτόφαντα στη ζωή της Εκκλησίας. Τι ήθελε, άραγε να μας πεί ο Θεός, με όσα επέτρεψε να γίνουν; Γιατί, υπάρχει κανείς που αμφιβάλλει ότι ο Θεός τα επέτρεψε; Υπάρχει περίπτωση να διέφυγαν της προσοχής Του, όσα έγιναν; Της προσοχής αυτουνού, που έχει «μετρημένες ακόμα και τις τρίχες της κεφαλής μας 3 »; Υπάρχει ενδεχόμενο να αδιαφόρησε ο Χριστός για την Εκκλησία Του; Αυτός που έχυσε «το αίμα Του για τη δική μας σωτηρία 4 »; Έχει κανείς την υποψία ότι, Αυτός που «μας γιάτρεψε με τις δικές Του πληγές, που μας συμμάζεψε σαν περιπλανόμενα πρόβατα 5 » και μας οδήγησε στην πίστη, Αυτός, λέτε να πόνεσε λιγότερο από μας για τη στέρηση αυτή που υποστήκαμε; Τι συνέβη, λοιπόν; Ας ιχνηλατήσουμε το γεγονός, ας ψηλαφίσουμε την πανδημία, όπως «έγινε αφορμή, πολλοί να πέσουν και πολλοί να σηκωθούν και ξεσκέπασε τις διαθέσεις πολλών 6 » χριστιανών αδελφών μας. Εξάλλου, «τον κυβερνήτη του πλοίου οι τρικυμίες, τον στρατηγό οι μάχες και τον ιερέα οι πειρασμοί, τον κάνουν να φαίνεται ποιος είναι 7 ». Αυτός ο λόγος, βέβαια, ισχύει για όλους. Τόσο για μας τους κληρικούς όσο και για σας τους λαικούς.
Όλοι μας δοκιμαστήκαμε. Βλέπαμε και ακούγαμε όσα είχαν προηγηθεί σε άλλες Χώρες του πλανήτη και δοξάζαμε το Θεό που στην Πατρίδα μας δεν πρυτάνευσαν οι δείκτες της οικονομίας, δεν επιλέχθηκαν οι αξίες της αγοράς αλλά προτάχθηκε η αξία «άνθρωπος». Τόσο η Πολιτεία, όσο και η επιστημονική κοινότητα επέλεξαν δύσκολες αποφάσεις, που όμως μας προστάτευσαν. Για την Εκκλησία, ναί! δεν ήταν εύκολο να κλείσει τους Ναούς, όμως έπρεπε. Η Εκκλησία, που άλλοτε μας ζητεί να μειώνουμε τον εγωισμό μας, άλλοτε να νηστεύουμε το φαγητό μας κι άλλοτε να προσφέρουμε χρήματα για τους αναγκεμένους, η ίδια αυτή Εκκλησία μας, ήρθε φέτος και μας ζήτησε κάτι διαφορετικό. Να θυσιάσουμε την χαρά μας, που ήταν οι Ακολουθίες μας∙ την απόλαυσή μας, που ήταν οι άγιες ημέρες της Σαρακοστής και της Μεγ. Εβδομάδος∙ την τροφή μας, που είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας. Αυτό μας πρότεινε η Εκκλησία προκειμένου να καλλιεργήσουμε την ασκητική της αγάπης. Προκειμένου να προφυλάξουμε ασθενείς και ηλιωμένους αδελφούς μας. Ποια μεγαλύτερη αγάπη και προσφορά; ποια μεγαλύτερη θυσία;
Κάποιοι δεν μπορούσαν να το καταλάβουν και βλέποντας την μέριμνα της Κυβερνήσεως για τις χριστιανικές γιορτές μας, έφτασαν στο να λοιδορήσουν τα ιερά μας και την εμπειρία μας. Δεν πειράζει! Πάντα θα υπάρχουν συνάνθρωποί μας που επειδή δεν ξέρουν την πίστη μας, δεν την εκτιμούν σωστά. Ας τους φωτίσει ο Θεός να καταλάβουν, κάποτε.
Κάποιοι άλλοι, δεν εμπιστεύθηκαν την Εκκλησία μας και είπαν και έγραψαν όσα διόλου δεν απέπνεαν ορθόδοξη χριστιανική πνευματικότητα. Και φούσκωσε μια θάλασσα χριστιανικής αλαζονείας, (με ποιο δικαίωμα θα μας κλείσουν τους Ναούς), έπνευσε ένας άνεμος Ορθόδοξου εγωισμού, (εμείς απαιτούμε τις Ακολουθίες μας), κροτάλισε μια ιεροκατηγορία, αλλά και κάθε μορφής κατάκριση (ενάντια σε ιεράρχες, πολιτικούς, ακαδημαικούς, γιατρούς, ερευνητές, αστυνομικούς). Γιατί; τι μας έκαναν οι άνθρωποι; Δεν ήταν χριστιανική συμπεριφορά, αυτή. Και πίσω από την ανωνυμία η την ψευδωνυμία του διαδικτύου κατάντησε απάνθρωπος κανιβαλισμός. Τέτοια μας λέει το Ευαγγέλιο; Αυτά μας δίδαξαν οι άγιοι; Αυτά μας παρέδωσε η πίστη μας; Ας μας φωτίσει ο Θεός να καταλάβουμε ότι έτσι δεν ωφελούμε την Εκκλησία!
Δεν καταλάβαμε ακόμα οι Ορθόδοξοι ότι η Εκκλησία δεν υπάρχει για να την σώζουμε εμείς, αλλά για να σώζει, εκείνη εμάς, τους τρικυμισμένους. Ποιος από μας έχει την ψευδαίσθηση ότι αγαπά την Εκκλησία περισσότερο από το Χριστό; «Δεν θα μπορούσε ο Χριστός να αποτρέψει αυτήν την δοκιμασία; Ασφαλώς και θα μπορούσε! Για ποιο λόγο, λοιπόν, την επέτρεψε; …Για να μας καταστήσει πιο σταθερούς στην πίστη και για να καταλάβουμε ότι Εκείνος είναι ο καπετάνιος! Γι’αυτό, άφησε να γίνει η τρικυμία αλλά και δεν επέτρεψε να βυθιστεί το πλοίο… δεν γαλήνεψε την θάλασσα, αλλά ασφάλισε το σκάφος 8 ». Η υπακοή στην Εκκλησία δηλώνει εμπιστοσύνη στο Χριστό. Ο κόσμος θα περάσει, όμως η Εκκλησία θα μείνει, αφού ο Χριστός την «κατεδίκασε σε αθανασία».
Δυό πράγματα, λοιπόν, ας διδαχτούμε από την περίοδο αυτή: εμπιστοσύνη στην Εκκλησία, μας χρειάζεται και φιλανθρωπία στους αδελφούς μας. Και ο Χριστός; Μα! ο Χριστός είναι η ίδια η Εκκλησία και τον συναντάμε μόνο στο πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου μας. Πουθενά αλλού!
Δόξα τω Θεώ για όλα, όσα έγιναν. Ευλογημένοι να είστε, όσοι στερηθήκατε την ιερή Λατρεία μας, αυτό το διάστημα. Ο Χριστός ερχόταν δίπλα σας κάθε φορά που αναστέναζε η καρδιά σας όταν βλέπατε στις τηλεοράσεις τα άδεια σας καθίσματα εδώ μέσα. Ευλογημένοι να είστε, όσοι υποφέρατε την Μεγ. Εβδομάδα στον Γολγοθά του εγκλεισμού, για να μην βλάψετε συνανθρώπους σας. Σταυρώσατε τον εγωισμό σας, σκοτώσατε την ελευθερία σας και αναστηθήκατε με την αγάπη του αναστημένου Χριστού. Ευλογημένοι να είστε, όσοι υπακούσατε στην Εκκλησία σας και δεν πλησιάσατε το Αγιοπότηρο, αυτό το διάστημα.
Σας βεβαιώνω ότι κοινωνούσατε διαρκώς την παρουσία του Χριστού, που δεν έφευγε από τα σπίτια σας. Ευλογημένοι να είστε, όσοι δεν ζητήσατε να διακριθείτε αυτό το διάστημα: να κοινωνήσετε κρυφά, η προνομιακά, εσείς μόνο, αφού ένα σώμα είμαστε όλοι με μία κεφαλή τον Ιησού Χριστό. Ευλογημένοι να είστε, οι ιερείς που κρατήσατε ενωμένους τους ενορίτες σας, δεν τους δίχασατε αλλά τους ενίσχυσατε το γνήσιο Ορθόδοξο εκκλησιαστικό φρόνημα. Ευλογημένοι να είστε, όλοι όσοι ερχόσασταν στους Ναούς, από τα χαράματα μέχρι αργά τη νύχτα και φιλούσατε την παραστάδα της κλειστής εξώπορτας. Όσοι ερχόσασταν τις ώρες που τελούνταν μέσα «κεκλεισμένων των θυρών» Ακολουθίες και αφουγκραζόσασταν απ’ έξω. Σας έβλεπα από το Επισκοπείο και έκλαιγα, πονούσε η καρδιά μου και έλεγα∙ «αυτή είναι η πίστη των αποστόλων, αυτή είναι η πίστη των πατέρων, αυτή είναι η πίστη των Ορθοδόξων, αυτή η πίστη στήριξε την οικουμένη» και μας στηρίζει όλους μέχρι και σήμερα. Ευλογημένοι να είστε όλοι, με ακλόνητη εμπιστοσύνη στην Εκκλησία και ακράδαντα φιλάνθρωπα αισθήματα για τους συνανθρώπους μας. Σας είχα πεί στο κήρυγμα της Κυριακής των Βαΐων: «ακούστε την Εκκλησία σας και μη φοβάστε, η Εκκλησία ποτέ δεν χάνει, πάντα κερδαίνει». Εσείς είστε το κέρδος της!
Ας μην επιτρέψει ο καλός Θεός να ξαναζήσουμε τέτοια δοκιμασία, μα! αν το κάνει, τότε η αγάπη Του ας μας βρεί πάλι ενωμένους, πάλι μαζί, κανέναν χωριστά, όλη την Εκκλησία, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς εγωισμούς, χωρίς αυθαιρεσίες, με σκοπό να διακονήσουμε και πάλι τον άνθρωπο, τον κάθε συνάνθρωπο, δηλαδή τον ίδιο τον Χριστό! Να είστε όλοι καλά, να είστε όλοι πάντα ευλογημένοι! Και «την πανάρετη και βεβαία πίστη μας» ας την δοκιμάσουν όλοι, «την σώφρονα και επιεική εν Χριστώ ευσέβειαν, ας την θαυμάσουν όλοι». Αμήν”.
