Επειδή κατά τα τελευταία χρόνια προέκυψαν πολλά ζητήματα σχετικά με τη διοίκηση του Αγίου Όρους και προστριβές μεταξύ ορισμένων μονών, έπειτα από συνεννοήσεις, στις οποίες πήραν μέρος οι εκπρόσωποι και μοναχοί των δεκαέξι από τις είκοσι μονές, συντάχθηκε Κανονισμός, η εφαρμογή του οποίου είναι υποχρεωτική από όλους.
Με τα 22 άρθρα του Κανονισμού ρυθμίζονται ο τρόπος καταβολής διαφόρων φόρων προς το οθωμανικό δημόσιο, η διαχείριση και ο έλεγχος των εσόδων και εξόδων των μονών, καθώς και ο τρόπος επίλυσης των κτηματικών τους διαφορών.
Με ιδιαίτερα άρθρα αντιμετωπίζονται τα έξοδα της επισκευής κτιρίων στις σκήτες και τα κελλιά, καθώς και με ποιο τρόπο θα διατίθενται τα κελλιά που ανήκουν στις μονές στους μοναχούς και τι θα γίνονται αυτά όταν οι μοναχοί πεθαίνουν.
Ορισμένες διατάξεις αναφέρονται στη διαχείριση των έξι κοινοβιακών μονών που υπήρχαν την εποχή εκείνη(8 Νοεμβρίου 1810).
Προβλέπεται τέλος ο έλεγχος των μετακινουμένων μοναχών εντός και εκτός του Αγίου Όρους.
Βασικός είναι επίσης ο ρόλος των τεσσάρων επιστατών στην εφαρμογή των διατάξεων του Κανονισμού.
Η σύνταξη του Κανονισμού οφείλεται στους μοναχούς Θεοδόσιο Κουτλουμουσιανό και Γρηγόριο Γρηγοριάτη, και στον Χριστόδουλο Μπαλάνο, Έφορο του Αγίου Όρους τη Θεσσαλονίκη.
Τα στοιχεία είναι από τον τόμο ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, ο οποίος εκδόθηκε το 1997 από την Ιερά Κοινότητα και τον Οργανισμό Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Θεσσαλονίκη 1997.
