H ΣΧΕΣΗ ΕΡΝΤΟΓΑΝ – ΓΚΙΟΥΛΕΝ
Του Γιώργου Θεοχάρη
Γιατί ο Ερντογάν καταδιώκει τόσο σκληρά τον Γκιουλέν;
Είναι αλήθεια ότι ο Γκιουλέν οργάνωσε το Πραξικόπημα;
Είναι η οργάνωσή του τρομοκρατική;
Γιατί αυτή η άγρια καταδίωξη από τον Ερντογάν και η σύγκρουση;
Αυτά είναι αρκετά από τα ερωτήματα, τα οποία βασανίζουν πολλούς, Τούρκους, Έλληνες και ξένους, μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου στην Τουρκία.
Ως προς το αν η οργάνωση του Γκιουλέν είναι τρομοκρατική, η αλήθεια είναι ότι ο Γκιουλέν έχει ένα δίκτυο σχολείων και άλλων επιχειρήσεων σε διάφορες ισλαμικές χώρες, όπως π.χ. το Πακιστάν. Και οι ίδιοι οι αντίπαλοί του ομολογούν ότι μέχρι σήμερα σε καμία από αυτές δεν έχει κατηγορηθεί για τρομοκρατικές δραστηριότητες ή συνεργασία με τρομοκράτες, παρά μόνο στην Τουρκία του Ερντογάν.
Εδώ και μερικά χρόνια ο Γκιουλέν είναι το μαύρο πρόβατο της κυβέρνησης Ερντογάν. Ο,τιδήποτε κακό συμβαίνει στην Τουρκία, αποδίδεται συνήθως από αυτόν στον Γκιουλέν. Εκτός φυσικά από την ισλαμική τρομοκρατία και το τζιχάντ, με τα οποία το κίνημα Γκιουλέν, ως -τουλάχιστον επίσημα- φιλειρηνικό, δεν έχει καμία σχέση, όπως αποδεδειγμένα έχει σχέση η Κυβέρνηση Εντογάν.
Ο λόγος κατά την γνώμη μας για την άγρια καταδίωξη των Γκιουλενιστών από τον Ερντογάν δεν είναι απλά ότι το 2013 το κίνημα Γκιουλέν αποκάλυψε σκάνδαλα οικονομικής διαφθοράς μέσα στην Κυβέρνηση. Η άποψή μας είναι ότι τα αίτια είναι πολύ βαθύτερα.
Ο Γκιουλέν και το κίνημά του είναι ουσιαστικά ο κύριος -έστω και σκιώδης-, αντίπαλος του Ερντογάν, στην προσπάθειά του να ελέγξει την ισλαμική κοινωνία της Τουρκίας. Ο κεμαλισμός και το κοσμικό κράτος, όπως άλλωστε και όλα τα κινήματα χωρίς Θεό παγκοσμίως, δεν έχει διάρκεια ούτε μέλλον στην Τουρκία. Και τα 90 χρόνια που επέζησε ήταν πολλά.
Κάθε κοινωνικό σώμα χωρίς Θεό είναι ένα ψοφίμι που αποσυντίθεται και αργά ή γρήγορα θα εξαφανιστεί τελείως.
Αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή με την κοσμική Δύση (π.χ. Γαλλία), που αιμορραγεί συνεχώς κάτω από τα μαχαίρια του φονταμενταλιστικού Ισλάμ, αντιμετωπίζοντας την μεγαλύτερη απειλή μετά την εποχή του ναζισμού.
Αυτό συμβαίνει και με την Κεμαλική Τουρκία.
Αυτό θα συμβεί και με την Ελλάδα, αν παύσει να είναι χριστιανική.
Η τουρκική κοινωνία είναι βαθιά θρησκευόμενη και η ευρύτατα διαδεδομένη στην Δύση αθεΐα δεν έχει θέση σε αυτήν. Ο Τούρκος, ως Ανατολίτης, είναι πιστός. Όμως σήμερα, εκτός από πιστός, είναι και ανοικτός. Δεν ανέχεται το ψέμα και την υποκρισία του Ισλάμ. Διαβάζει, προβληματίζεται, ψάχνει το αληθινό νόημα της ζωής, που δεν μπορεί να του δώσει το Ισλάμ.
Από αυτήν την άποψη ο χριστιανισμός έχει μεγάλο μέλλον στην Τουρκία. Ίσως και να είναι το μοναδικό πραγματικό μέλλον μέσα σε μία αλληλλοσπαρασσόμενη Τουρκία, από την οποία θα αναδυθεί μία άλλη, χριστιανική Τουρκία.
Όσοι θεωρούν αυτό ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ας θέσουν στον εαυτό τους ένα απλό ερώτημα. Σε μία χώρα 90 εκατομμυρίων με τη συντριπτική πλειονότητα μουσουλμάνους, και μάλιστα μεγάλο ποσοστό Ισλαμιστών, πώς είναι δυνατόν, όταν πάμε στην κυκλοφορία βιβλίων, η εικόνα να είναι ακριβώς αντίστροφη; Δηλαδή το μεγαλύτερο μπεστ-σέλλερ είναι όχι το Κοράνι, αλλά η χριστιανική Αγία Γραφή, με τεράστια διαφορά από τα άλλα βιβλία; Κάθε χρόνο πουλιούνται στην Τουρκία εκατομμύρια αντίτυπά της.
Δεν θα ήταν υπερβολή ότι το κίνημα Γκιουλέν εκπροσωπεί την φιλελεύθερη και διαλλακτική πλευρά της πιστής ισλαμικής Τουρκίας, που αυτήν την στιγμή συγκρούεται με την ισλαμιστική Τουρκία, προς την οποία ο Ερντογάν έκανε σαφή στροφή, όταν αναδείχθηκε σε Πρόεδρο της χώρας. Μην ξεχνάμε ότι πριν ο ίδιος ο Ερντογάν υπήρξε μαθητής του Γκιουλέν και έδειξε ως Πρωθυπουργός ένα πρόσωπο που δεν έχει καμία σχέση με αυτό που δείχνει ως Πρόεδρος.
Το κίνημα του Γκιουλέν έχει τρία χαρακτηριστικά, τα οποία προκαλούν το κυνηγητό όχι μόνο του Ερντογάν, αλλά και άλλων ακραίων τουρκικών ομάδων: 1) είναι φιλοδυτικό, 2) είναι υπέρ της προστασίας των μειονοτήτων και 3) προωθεί τη συνεργασία με τους χριστιανούς.
Συνεπώς το Πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου δεν ήταν ένα απλό στρατιωτικό Πραξικόπημα εναντίον της Δημοκρατίας, όπως με αφέλεια έτεινε να πιστεύσει τις πρώτες ώρες ακόμη και η «δημοκρατική» Ελληνική Κυβέρνηση.
Ήταν η έκφραση μιας σφοδρής εμφύλιας εσωτερικής σύγκρουσης ανάμεσα στην ισλαμιστική και στην προοδευτική Τουρκία, η οποία, εξ αιτίας των άγριων μέτρων καταστολής του Ερντογάν, θα συνεχιστεί σφοδρότερη στο μέλλον.
Από αυτήν την σύγκρουση μπορεί να αναδυθεί μία νέα Τουρκία, μία χριστιανική Τουρκία, που ήδη υπάρχει, αλλά δεν έχει ακόμη την ελευθερία να εκδηλωθεί.
