Πανηγυρικά εορτάστηκε η Απόδοση της εορτής του Πάσχα, η τελευταία ημέρα της Πασχαλίου περιόδου αυτού του έτους, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου στην Σιάτιστα.
Το απόγευμα της Τρίτης 7 Ιουνίου 2016, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος τέλεσε την Αναστάσιμη ιερά αγρυπνία, για την απόδοση της εορτής του Πάσχα στον Κοιμητηριακό Ιερό Ναό του Αγίου Νικάνορος, πλαισιούμενος από τους Ιερείς π. Βασίλειο και π. Νέστορα και με τη συμμετοχή του πιστού λαού, οι οποίοι απόλαυσαν τη χαρά, την ευφροσύνη, την αγαλλίαση και τη δύναμη, η οποία πηγάζει από την Ανάσταση του Κυρίου.
Η Ακολουθία της ημέρας είναι όμοια με την Ακολουθία που ψάλλεται το βράδυ της Αναστάσεως και τις επόμενες ήμερες της Διακαινησίμου. Την ημέρα αυτή κάθε χρόνο ψάλλεται για τελευταία φορά το «Χριστός Ανέστη».
Σύμφωνα με την παράδοση των τελευταίων χρόνων, στο τέλος της ακολουθίας του όρθρου, με το λάβαρο της Αναστάσεως να προπορεύεται, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. κ. Παύλος και οι Ιερείς κρατώντας το Ιερό Ευαγγέλιο και την εικόνα της Αναστάσεως του Κυρίου, με τους ιεροψάλτες και τους πιστούς ψάλλοντας τα αναστάσιμα τροπάρια των αίνων, «Πάσχα ιερόν…», το δοξαστικό «Αναστάσεως ημέρα…» και το «Χριστός Ανέστη», έκαναν περιφορά ανάμεσα στα μνήματα και τον Ιερό Ναό. Στο πετρόκτιστο οστεοφυλάκιο, με εμφανή τα οστά των κεκοιμημένων από το 1709, έγινε στάση όπου εψάλη το δοξαστικό του όρθρου «Αναστάσεως ημέρα…» και το «Χριστός ανέστη» από όλους τους πιστούς.
Στη συνέχεια, αφού εισήλθαν όλοι στον Ιερό Ναό, τελέσθηκε η Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία.
Στην σύντομη ομιλία του, προ της Απολύσεως, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιατίστης κ. κ. Παύλος υπογράμμισε ότι, «ο Χριστός με την Ανάληψή του ολοκληρώνει το έργο του. Αυτό ήταν το έργο του: να θεραπεύσει και να ανακαινίσει την ανθρώπινη φύση μας. Γι’ αυτό τη ντύθηκε, για να την θεραπεύσει. Μένει σε μας η τελευταία πράξη, να δεχθούμε αυτή την θεανθρώπινη φύση στον εαυτό μας. Αυτό είναι έργο του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό το Άγιο Πνεύμα, που θα ’ρθει την Πεντηκοστή, δεν έρχεται σαν ένας ήλιος, που φωτίζει τα σύμπαντα, αλλά καθώς κατεβαίνει, χωρίζεται σε πύρινες γλώσσες, που η κάθε μια κάθεται στον καθένα Απόστολο ξεχωριστά. Αυτό σημαίνει, ότι μπορεί όποιος θέλει να την αρνηθεί. Αυτή είναι η ευθύνη και η ελευθερία μας. Ο Χριστός μας έπλασε ελεύθερους αλλά όχι ανεύθυνους. Ελεύθερους και υπεύθυνους. Τώρα, λοιπόν, αφού τα κάναμε μούσκεμα έρχεται και μας λέει: Εγώ θεράπευσα την ανθρώπινη φύση, εσείς θέλετε να σωθείτε; Κάντε την δική σας. Πώς την κάνουμε; Την μπολιάζουμε με το βάπτισμα και την τρέφουμε με τη Θεία Ευχαριστία, και αγωνιζόμαστε «ο Χριστός να είναι τα πάντα και εν πάσι» μέσα στη ζωή μας. Τότε έχουμε τα πάντα. Τότε έχουμε τη ζωή που νίκησε το θάνατο.
Τότε η ζωή μας έχει νόημα. Δεν υπάρχει άλλο νόημα έξω απ’ αυτό. Σήμερα το ξέρουμε καλά, το μόνο που μπορεί να μας διαφοροποιήσει και να μην καταντήσουμε σκουπίδια, είναι ακριβώς η κοινωνία μας με τον ζώντα Θεό, που θα μας μετατρέψει και μας σε θεούς κατά χάρη. Μακάρι να το συνειδητοποιήσουμε και να αγωνιζόμαστε γι’ αυτό, γιατί όσο δεν αγωνιζόμαστε, όσο μένουμε στα πάθη μας, στον εγωισμό μας, στις κακίες μας, τότε είμαστε στερημένοι από τη χάρη του Θεού, πεντακόσιες μετάνοιες κι αν κάνουμε και να μη λείπουμε καθόλου απ΄ την Εκκλησία. Δεν είναι ο τόπος που μας σώζει αλλά ο τρόπος, η αποδοχή του τρόπου του Χριστού. Ο Χριστός μας το είπε: «Είμαι Αγάπη». Έξω από αυτήν δεν υπάρχουμε. Μακάρι, λοιπόν, να τα συνειδητοποιήσουμε όλα αυτά, γιατί αλλιώς μένουμε στη μιζέρια μας, στη φθορά μας, στην κακομοιριά μας και στο θάνατό μας. Κάποιοι ζουν μέσα σ’ αυτά, όπως ζούνε τα γουρούνια μέσα στη λάσπη. Κάποιοι το συνειδητοποιούν και βγαίνουν από εκεί και φθάνουν στη ελευθερία των τέκνων του Θεού. Αυτή την ελευθερία εύχομαι σε όλους σας.»
){kind=link}