Εάν, όταν δικάζεται μία πόλις από τους επίγειους άρχοντες, όλοι καταλαμβάνονται από μέγα φόβο και αυτοί ακόμη που δεν κινδυνεύουν, όταν θα δικάζεται ολόκληρη η οικουμένη από τέτοιον κριτή, που δεν χρειάζονται μάρτυρες και έλεγχοι, αλλά χωρίς όλα αυτά, πράξεις και λόγοι και ενθυμήσεις αποκαλύπτονται ενώπιον όλων και σαν σε εικόνα φανερώνονται σε όσους αμάρτησαν και σε όσους τα αγνοούσαν, πώς δεν είναι φυσικό να κλονισθή και σαλευθή κάθε δύναμις;
Διότι και αν ακόμη δεν έρρεε ποταμός πυρός , ούτε άγγελοι φοβεροί παραστέκονταν, αλλά μόνον άνθρωποι καλούνταν και οι μεν επαινούνταν και θαυμάζονταν, ενώ οι άλλοι εξαποστέλλονταν ατιμασμένοι για να μη δουν την δόξα του Θεού, και αυτό μόνο ήταν η κόλασι, μήπως η έκπτωσι από τόσα αγαθά δεν θα ήταν πικρότερη από όλη την γέεννα και δεν θα κατέτρωγε τις ψυχές εκείνων, που θα τα στερούνταν; Πόσο κακό βέβαια είναι αυτό, τώρα δεν είναι εύκολο να το περιγράψουμε με τον λόγο, τότε όμως θα το γνωρίσουμε καλά στην πραγματικότητα.
Εσύ όμως πρόσθεσε τώρα και την κόλασι και μη βλέπης μόνον το ότι ντρέπονται και καλύπτονται και κάτω έχουν στραμμένο το βλέμμα τους, αλλά ότι σύρονται και προς το πυρ και προς αυτά τα βασανιστήρια και στις βάναυσες εκείνες δυνάμεις παραδίνονται και ότι πάσχουν αυτά, τότε που στεφανώνονται και δημοσία ανακηρύσσονται και στον θρόνο παρευρίσκονται όλοι εκείνοι που έπραξαν τα αγαθά και αξιώθηκαν της αιώνιας ζωής.
Πηγή: «ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ»
