ΕΙΚΟΝΕΣ: Ο μακαριστός Αρχιμ. π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (1930-1989) αναφέρεται στην ύπαρξη θαυματουργών εικόνων στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ημείς οι Ορθόδοξοι δέν λατρεύομεν τάς Εικόνας, ούτε τούς Αγίους, ούτε τούς Αγγέλους, ούτε αυτήν τήν Παναγίαν Μητέρα τού Κυρίου. Μόνον τόν εν Τριάδι Θεόν λατρεύομεν. Τόν Πατέρα, τόν Υιόν καί τό Άγιον Πνεύμα.
Τιμώμεν καί δοξάζομεν τούς Αγίους, τούς Αγγέλους, καί περισσότερον πάντων τήν «Τιμιωτέραν τών Χερουβείμ καί ενδοξοτέραν ασυγκρίτως τών Σεραφείμ», τήν Αειπάρθενον καί Παναγίαν Μητέρα τού Σωτήρος μας, αλλά λατρείαν δέν απονέμομεν ούτε εις τά πρόσωπά των ούτε εις τάς Εικόνας των. Άλλο η τιμή καί ο σεβασμός καί άλλο η λατρεία.
Ο λαός μας, καθώς καί άλλοι Ορθόδοξοι λαοί, θεωρούν μερικάς Εικόνας ως θαυματουργούς. Είναι αυτό αλήθεια; Υπάρχουν όμως θαυματουργοί Εικόνες; Ή μάλλον: Είναι δυνατόν νά υπάρχουν Εικόνες θαυματουργοί, Εικόνες πού κάμνουν θαύματα;
Πολλοί Ορθόδοξοι Θεολόγοι αποδίδουν τά θαύματα μερικών Εικόνων όχι εις τάς Εικόνας αυτάς καθ εαυτάς, αλλ εις τήν Πίστιν τών ανθρώπων πού προσεύχονται ενώπιον αυτών. Ότι η Πίστις θαυματουργεί, ότι η θερμή προσευχή θαυματουργεί, είτε γίνεται αυτή ενώπιον Εικόνος είτε όχι, αυτό είναι έξω πάσης αμφιβολίας.
Τούτο όμως δέν είναι λόγος νά αρνηθώμεν ότι μερικαί Εικόνες δύνανται νά έχουν αυταί αί ίδιοι θαυματουργικήν χάριν. Θά φανή παράδοξον τούτο, αλλά δέν είναι καθόλου παράδοξον. Είναι πολύ φυσικόν. (Διά τούς πιστούς εννοείται. Διά τούς απίστους όλα είναι όχι μόνον παράδοξα, αλλ ανύπαρκτα).
Εις τούς Αποστόλους Του ο Κύριος είχε δώσει τό θαυματουργικόν χάρισμα. Βλέπομεν όμως ότι τό χάρισμα αυτό δέν περιωρίζετο εις τούς ιδίους τούς Αποστόλους, αλλ επεξετείνετο καί εις τήν σκιάν των! Τό Ευαγγέλιον ρητώς μάς λέγει όχι μόνον ότι «διά τών χειρών τών αποστόλων εγίνετο σημεία καί τέρατα εν τώ λαώ πολλά», αλλά καί ότι οι Ιουδαίοι έφερον επί φορείων τούς ασθενείς των εις τάς πλατείας, αναμένοντες τό πέρασμα τού Πέτρου, ώστε έστω καί η σκιά του νά πέση εις αυτούς διά νά τούς θεραπεύση! (Πράξ. ε\, 1214). Καί κάτι περισσότερον: Καί αυτά ακόμη τά μανδήλια τού Αποστόλου Παύλου, ριπτόμενα επάνω εις τούς ασθενείς ή τούς δαιμονιζομένους, τούς εθεράπευον! (Πράξ. ιθ\, 12).
Ώστε όχι μόνον οι ίδιοι οι Απόστολοι είχον χάρισμα θαυματουργικόν, αλλά καί αυτά ακόμη τά αντικείμενα τής προσωπικής των χρήσεως! Τούτο βεβαίως απετέλει μίαν εύνοιαν τού Θεού όχι πρός αυτά ταύτα τά μανδήλια, αλλά πρός τούς Αποστόλους Του. Χάριν αυτών η θαυματουργική δύναμις έφθανε μέχρι τών μανδηλίων των.
Διατί λοιπόν αποκλείεται νά υπάρχουν Εικόνες έχουσαι χάρισμα θαυματουργικόν; Όχι σπανίως εκείνοι πού έκαμαν τάς Εικόνας, καί μάλιστα τάς παλαιάς, ήσαν άνθρωποι άγιοι, άνθρωποι βαθείας ταπεινώσεως, άνθρωποι νηστείας καί προσευχής, άνθρωποι πυρπολούμενοι από θείον έρωτα.
Τί τό παράδοξον νά ευλόγηση ο Θεός καί τούς ιδίους καί τά έργα τών χειρών των; Καί τί τό αφύσικον, άν μέσα εις αυτάς τάς ευλογίας υπήρξε καί τό θαυματουργικόν χάρισμα;
