Του π. Ηλία Μάκου – Για το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ: Ο νεομάρτυρας Ιγνάτιος, που η μνήμη του εορτάζεται στις 8 Οκτωβρίου, από τη Ζαγορά του Τυρνάβου η καταγωγή του και έζησε στη Φιλιππούπολη, παρότι γνώρισε με πολύ σκληρό τρόπο την Τουρκική βία, ο ίδιος και η οικογένειά του (θανατώθηκε ο πατέρας του επειδή δεν ασπάστηκε το Ισλάμ, ενώ εξανάγκασαν τη μητέρα του και τις δύο αδελφές του να τουρκέψουν), ούτε για μια στιγμή δε λύγισε, αλλά αντίθετα έδωσε μαρτυρία πίστεως και αγιότητας,δηλωτική της παρουσίας του Θεού στη ζωή του.
Σε πολύ νεαρή ηλικία βρέθηκε στο Άγιο Όρος, όπου ανακάλυψε πόσο γυμνός είναι ο κόσμος έξω από την πίστη, αφού δεν φοράει “ρούχα” αρετών για να καλύψει τη γύμνια του.
Και πόσο παγωμένος, χωρίς τη ζεστασιά του Θεού, χωρίς τη φωτιά της χάριτος, χωρίς το πυρ του Παρακλήτου.
Επέλεξε τη σκήτη του αγίου Προδρόμου, όπου εκάρη μοναχός. Εκεί αισθάνθηκε ειρήνη και αγαλλίαση και ενίσχυσε το θάρρος της ομολογίας της πίστεώς του στον αληθινό Θεό.
Αποφάσισε να μαρτυρήσει, γιατί διψούσε για το Χριστό και θεωρούσε το μαρτύριο απόδειξη χάρης, θαύματος, αγιασμού, θεϊκής και άπειρης αγάπης.
Ταξίδεψε στην Κων/πολη και μπροστά στο δικαστή φώναξε: “Είμαι και θα παραμείνω Ορθόδοξος”. Μάλιστα για να κάνει πιο πειστικό και πιο ζωντανό το λόγο του, πήρε ένα φέσι το φόρεσε και μετά το πέταξε.
Οι συνέπειες αναμενόμενες. Φυλακή, φρικτά βασανιστήρια και στις 8 Οκτωβρίου του 1814 απαγχονισμός.
Η ύπαρξη των μαρτύρων, όπως του αγίου Ιγνατίου, είναι απόδειξη της γνησιότητας του Ευαγγελίου και της ιερής παράδοσης της Εκκλησίας του Χριστού.
Η ζωή, και το μαρτύριό τους είναι παράδειγμα υπομονής και καρτερικότητας, σε όλα όσα μας βαραίνουν σ’ αυτή τη ζωή.
Αλλά είναι και ελπίδα ότι ο πνευματικός αγώνας δεν μπορεί παρά να έχει αίσιο και νικηφόρο τέλος.
Το δικό τους αγωνιστικό φρόνημα, το δικό τους μαρτύριο είναι η μαρτυρία ότι αν το θέλουμε μπορούμε να καλύψουμε την απόσταση, που χωρίζει τον κόσμο της φθοράς από τον κόσμο της αιωνιότητας.
Στο νεομάρτυρα Ιγνάτιο δόθηκε η δύναμη να διακρίνει το όφελος του, που ήταν ο λυτρωμός του…
Αναγνώρισε τα χαρίσματα του Θεού μέσα του, ανασυντάχθηκε και οδηγήθηκε σε μια ανώτερη πνευματική κατάσταση.
Βίωσε το Θεό ως φως, μπροστά στο μίσος των Τούρκων, ως φωτιά, που δεν έκαιγε, αλλά αναζωογονούσε τα σωθικά του.
Έχοντας ζωντανή σχέση με το Θεό, έχοντας την ειρήνη του Θεού, χωρίς καμία σύγχυση περί των θεμάτων της πίστης, χωρίς την ταραχή των παθών, χωρίς την αναίδεια των αμαρτωλών επιθυμιών, χωρίς τη δυσκολία να συγχωρεί, προσευχόμενος διαρκώς, τα κατάφερε.
Οι δαιμονικές επήρειες μέσα μας, αφού ο διάβολος είναι το όρος της υπερηφάνειας, και μόνο Με την προσευχή, τη μετάνοια και την ταπείνωση, χαρακτηριστικά της ζωής του , προστατευόταν από τις δαιμονικές επήρειες, που μοιάζουν σαν μεγάλα βουνά και έχουν φοβερή στερεότητα και αντοχή.
Θεωρούσε πως ο άνθρωπος αυτός καθαυτός είναι μια φλογέρα αδειανή. Με ασήμαντο νόημα. Αποκτά, όμως, αξία, όταν γεμίζει από την πνοή του Θεού. Και όταν τα δάχτυλα του Θεού ακουμπούν πάνω του.
Ο μαρτυρικός βίος του νεομάρτυρα Ιγνατίου είναι το αντίθετο του “μουμιοποιημένου Χριστιανισμού”, που εκπροσωπούμε και παρουσιάζουμε εμείς σήμερα.
Ο τρόπος της εφαρμογής του Χριστιανισμού από εμάς, δίνει την εντυπωση πως σε τίποτε δεν έχει ουσιαστικά επηρεάσει τη ζωή μας η πίστη μας.
Και καθώς φαινόμαστε άκαρποι στο πεδίο των έργων, συμπαρασύρουμε στην κρίση της απαξίας τη θρησκεία μας.
Θεωρητικά είναι αδιανόητο να υπάρχει διάσταση στη θεωρία και στην πράξη, μια και η πράξη είναι επιβεβαίωση της θεωρίας.
Στην πραγματικότητα, όμως, η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική για κάποιους πιστούς.
Ενώ θεωρητικά είναι χριστιανοί, ελάχιστα εκδηλώνουν στην καθημερινή ζωή το χριστιανικό φρόνημα και ευθυγραμμίζουν το βίο τους με εντολές του Θεού.
Γενικά αρεσκόμαστε καλύτερα στα λόγια, που δεν κοστίζουν και δεν ζητούν θυσίες. Όλα, όμως, αλλάζουν, όταν έρθει η στιγμή για έργα.
Η μνήμη του νεομάρτυρα Ιγνάτιο είναι ένα καλό παράδειγμα να καταλάβουμε ότι τότε προχωρούμε μπροστά όταν στην ψυχή μας κάνουμε διαρκώς τη σιωπηλή και σιγηλή προετοιμασία και προεργασία της εσωτερικής καλλιέργειας, που βρίσκει διέξοδο στη δημιουργική πίστη.
