ΑΓΙΟΣΥΝΗ: Πολλές φορές ακούμε τους χριστιανούς να λένε: «Αν ζούσαμε κι εμείς στην εποχή των Αποστόλων και αξιωνόμασταν να δούμε το Χριστό, όπως Τον είδαν εκείνοι, θα γινόμασταν άγιοι, όπως έγιναν κι αυτοί».
Όσοι σκέφτονται έτσι, ξεχνούν ότι Εκείνος που μιλούσε στον καιρό των αποστόλων, μιλάει και τώρα. Ίσως όμως και πάλι να πεί κάποιος: «Μα δεν είναι το ίδιο πράγμα να δεί κανείς το Χριστό με τα μάτια του, όπως Τον είδαν οι απόστολοι, και ν’ ακούει μόνο τα λόγια Του από άλλους ή να τα διαβάζει στη Γραφή, όπως εμείς σήμερα».
Κι εγώ απαντώ, ότι δεν είναι οπωσδήποτε το ίδιο το τότε και το τώρα. Αλλά το τωρινό είναι πολύ μεγαλύτερο από εκείνο που έζησαν οι Απόστολοι, κι ευκολότερα μας φέρνει στην πίστη!
Μην παραξενεύεστε. Μόνο ακούστε με. Τότε ο Κύριός μας φαινόταν στους αχάριστους Ιουδαίους ως ένας πλάνος και τιποτένιος άνθρωπος, ενώ τώρα κηρύσσεται σε μας ως Θεός αληθινός. Τότε έτρωγε με τελώνες και άλλους αμαρτωλούς, τώρα όμως κάθεται στα δεξιά του Θεού Πατέρα και τρέφει ολόκληρο τον κόσμο. Τότε καταφρονιόταν κι από τους πιο ασήμαντους ανθρώπους. Τώρα προσκυνείται από βασιλείς και άρχοντες ως Υιός του Θεού, και δοξάζει αυτούς που Τον προσκυνούν «εν πνεύματι και αληθεία».
Τότε Τον θεωρούσαν σαν έναν άνθρωπο φθαρτό και θνητό, που έτρωγε και έπινε και κοιμόταν και κοπίαζε και ίδρωνε και γενικά, έκανε όλα τ’ ανθρώπινα. Τότε λοιπόν, και όχι τώρα, ήταν παράξενο και δύσκολο ν’ αναγνωρίσει κανείς ως Θεό Εκείνον, που είχε αυτά τα ταπεινά και ανθρώπινα στοιχεία. Γι’αυτό και τον Πέτρο, που είπε «συ ει ο Υιός του Θεού του ζώντος», τον μακάρισε ο Χριστός, λέγοντας: «Μακάριος ει, Σίμων Βαριωνά, ότι σαρξ και αίμα ουκ απεκάλυψέ σοι, αλλ’ ο Πατήρ Μου ο εν τοις ουρανοίς».
Όποιος λοιπόν δεν υπακούει με πίστη και ταπείνωση στον Χριστό, που μιλάει και τώρα μεσα από το άγιο Ευαγγέλιό Του, όποιος αμφισβητεί ή απορρίπτει όσα είπε και έκανε τότε ο Χριστός, εκείνος, έστω κι αν έβλεπε τον ίδιο τον Κύριο να θαυματουργεί και Τον άκουγε να διδάσκει, θα ολιγοπιστούσε. Τι λέω; Όχι μόνο θα ολιγοπιστούσε, αλλά φοβάμαι πως θα γινόταν τελείως άπιστος και θα βλασφημούσε το Χριστό, νομίζοντάς Τον σαν αντίθετο ή μάγο ή τσαρλατάνο, και όχι αληθινό Θεό.
Άλλοι πάλι λένε: «Αν ζούσαμε στην εποχή των αγίων Πατέρων, θ’ αγωνιζόμασταν περισσότερο, γιατί, βλέποντας την καλή πολιτεία και τους αγώνες τους, θα τους μιμούμασταν. Ενώ τώρα, που ζούμε μαζί με οκνηρούς και χλιαρούς και αμαρτωλούς, χωρίς να το θέλουμε παρασυρόμαστε μαζί τους στην απώλεια».
Όσοι όμως τα λένε αυτά, ξεχνούν ότι εμείς βρισκόμαστε σε λιμάνι ασφαλέστερο από εκείνο που ήταν οι άγιοι Πατέρες. Γιατί στην εποχή τους υπήρχαν πολλές και φοβερές αιρέσεις – φοβερότερες από τις σημερινές – και πολλοί «ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται», που πέτυχαν να πλανέψουν πολλούς ανθρώπους και να καταστρέψουν τις ψυχές τους. Αυτό που σας λέω, μπορείτε να το διαπιστώσετε λ.χ. από τους βίους των μεγάλων οσίων Αντωνίου, Ευθυμίου και Σάββα, που αγωνίστηκαν εναντίον των αιρέσεων μαζί με πολλούς άλλους αγίους. Και που να διηγηθώ τι έγινε στην εποχή των αγίων πατέρων Βασιλείου και Χρυσοστόμου, που ήταν γεμάτη από ζιζάνια του πονηρού;
Βέβαια, όχι μόνο τότε, αλλά και τώρα έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε φοβερά δεινά με τους αιρετικούς. Πολλοί λύκοι και πολλά φίδια ζούν ανάμεσά μας. Όμως δεν έχουν καμμιά εξουσία πάνω μας, γιατί βρίσκονται κρυμμένοι στο σκοτάδι της πονηρίας και δεν βλάπτουν παρά μόνο όσους θεληματικά τους ακολουθούν και αυτοπροαίρετα βαδίζουν στο δρόμο της καταστροφής τους. Εκείνους που βαδίζουν στο φως των θείων Γραφών και πορεύονται στη στράτα των εντολών του Χριστού, δεν τολμούν να τους αντιμετωπίσουν, αλλά, βλέποντάς τους να περνάνε, απομακρύνονται σαν από φωτιά.
Ας μη γελιόμαστε. Κι ας μην παίρνουμε στον λαιμό μας και άλλες ψυχές, «πλανώντες και πλανώμενοι». Μπορούμε και σήμερα και πάντα να μιμηθούμε τους αγίους στην προαίρεση, την προθυμία, την ταπείνωση και την αγάπη. Γιατί και οι άγιοι σαν κι εμάς ήταν, αλλά άφηναν τη ζωή τους να οδηγηθεί από το θέλημα του Θεού. Ας συντριβούμε κι ας χύσουμε καυτά δάκρυα μετάνοιας, για να μαλακώσει η σκληρή, η πέτρινη καρδιά μας. Έτσι θα καθαρθούμε, έτσι θα μοιάσουμε στους αγίους. Τα δάκρυα αυτά, που θα χύσουμε με κόπο και πόνο και βία, δεν είναι πικρά, αλλά γλυκά σαν το μέλι. Έτσι τα κάνει η Χάρη του Θεού. Και μη μου πείτε πως ορισμένοι άνθρωποι έχουν φυσική ιδιοσυγκρασία τόσο ψυχρή και σκληρή, που δεν μπορούν να βγάλουν δάκρυα. Τα δάκρυα είναι δώρο της Χάριτος, εμείς βάζουμε την προαίρεση και τη βία.
Ο όσιος Συμεών ο Στουδίτης έλεγε, ότι ο άνθρωπος, αν θέλει να σωθεί, πρέπει να περάσει τη ζωή του με πένθος και κλάμα, κι αυτά να τον συνοδεύουν μέχρι να πεθάνει. Και όπως το φαγητό είναι απαραίτητο για να ζήσει το σώμα μας, έτσι και τα δάκρυα της μετάνοιας είναι απαραίτητα για την ψυχή μας. Εκείνος που δεν κλαίει κάθε μέρα – δεν λέω κάθε ώρα, για να μην κουραστείτε υπερβολικά -, αφήνει την ψυχή του να πεθάνει από πείνα και να χαθεί αιώνια.
Αφού λοιπόν θα βρεθούμε γυμνοί μπροστά στον Θεό, γιατί σκεπάζουμε το σώμα μας με πολυτελείς στολές, με λαμπρά ενδύματα και με ωραία υποδήματα; Γιατί τρέχουμε να προϋπαντήσουμε τους άρχοντες; Γιατί μας αρέσει να μας χαιρετούν; Γιατί επιδιώκουμε τις πρωτοκαθεδρίες στα επίσημα γεύματα; Γιατί η υπερηφάνεια, η κενοδοξία και ο ακόρεστος πόθος να εξουσιάζουμε; Γιατί τα ωραία σπίτια και οι υπηρέτες, που μας ξεχωρίζουν από τους άλλους; Γιατί τα άκαιρα γέλια και οι άπρεπες συζητήσεις;
Γυμνοί, μπροστά στο μεγάλο Κριτήριο! Που τότε το καλό όνομα και η αγιοσύνη, που νομίζουμε πως έχουμε; Που οι κόλακες και οι ανήξεροι, που μας ονομάζουν αγίους; Που οι υψηλές θέσεις και οι μεγάλες ιδέες για τον εαυτό μας; Που οι συγγενικοί δεσμοί; Που η δόξα των αρχόντων; Που η σοφία των σοφών του κόσμου; Που η πεποίθηση πως είμαστε καλύτεροι από τους άλλους; Που η γλώσσα και οι ρητορείες, που τρέχουν σαν πηγή; «Που σοφός, που γραμματεύς, που συζητητής του αιώνος τούτου;». Τι φόβος και τρόμος την ώρα εκείνη!
Γι’ αυτό μακάριος είναι εκείνος, που ταπεινωμένος και συντριμμένος, πενθεί και κλαίει νύχτα και μέρα μπροστά στον Θεό. Αυτός θα καθήσει ολόλαμπρος στα δεξιά Του. Καλότυχος είναι εκείνος, που ακούει τα λόγια του Κυρίου και δεν περνάει ανώφελα τη ζωή του, αλλά βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση μετανοίας. Αυτός θα ελεηθεί και θα απολαύσει στη μέλλουσα ζωή τα ανεκλάλητα αγαθά της Ουράνιας Βασιλείας. Αυτός θα γίνει άγιος!
Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗ
