ΑΜΑΡΤΩΛΑ ΠΑΘΗ: Δεν φθάνεις στην αδιάκοπη προσευχή, ενώ ακόμη είσαι εμπαθής, αλλά φθάνεις να βλέπης επικίνδυνες φαντασίες, να έχεις παραισθήσεις, ακόμη και όταν είσαι ξύπνιος.
Όταν ανακατεύεται η προσευχή με τα πάθη, νικούν τα πάθη, με τίς κάθε είδους φαντασίες, εξαπατούνται και φθάνουν μέχρι την τρέλα. Αυτός πού είναι ασθενής ψυχικά, μπορεί να βοηθηθεί, εάν έχει συνείδηση της ασθενείας του.
Όσο τα πάθη δεν αποχωρούν, δεν υπάρχει ακατάπαυστη προσευχή, διότι ό σατανάς σέ συλλαμβάνει σέ δαιμονικές παγίδες.
Γι’ αυτό πρέπει να ζητήσης με επιμονή και ειλικρίνεια στην προσευχή σου να αρνηθείς την φιλαυτία σου και την αγάπη προς τα σαρκικά αμαρτήματα, των όποιων καρπός είναι, ανάμεσα στα άλλα, η κατάκριση, ο γογγυσμός, τα παράπονα.
Υπάρχουν δύο φάσεις αγωνισμάτων:
α. Η ασκητική φάση, πού είναι ή προσπάθεια εκ μέρους του ανθρώπου να καθαρισθεί από τα πάθη του. Μετά τη νίκη κατά των παθών, ακολουθεί.
β. ή δεύτερη φάση, ή οποία χαρακτηρίζεται από τα χαρίσματα τού Αγίου Πνεύματος, το όποιο υψώνει το νου στην κατάσταση της φωτεινής πίστεως.
Οι άγιοι έκαναν φοβερές ασκήσεις και έφθασαν στην κατάσταση τού Αδάμ, προ τής πτώσεως του, όπου τα άγρια ζώα με την παρουσία τους συμπεριφέρονταν με πραότητα. Σαν σύγχρονο παράδειγμα έχουμε τον «Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, πλησίον τού οποίου ήρχοντο τα άγρια ζώα και εστέκοντο με πραότητα. Οι άγιοι αγαπούν όλη την πλάση τού Θεού.
Απάρνηση του κόσμου σημαίνει απάρνηση των παθών τού κόσμου, και όχι τού κόσμου πού είναι δημιούργημα τού Θεού. Μέσα στον κόσμο ευρίσκονται άνθρωποι του Θεού και άνθρωποι τού σκότους.
Από το βιβλίο: «ΒΙΟΣ, ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ (1910-1989)»
