ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Ο Γορτύνιος καθηγητής της θεολογίας Χρίστος Κουστένης, ήταν από τα πρόσωπα που προσφώνησε τον μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Προκόπιο, κατά την Ενθρόνισή του στην Δημητσάνα στις 6 Ιουλίου 1934. Από τον λόγο του αυτόν αξίζει να σημειωθούν μερικά σημεία που αφορούν στο πως αφενός έβλεπε το έργο του Αρχιερέα και αφετέρου πως χαρακτήριζε τους συμπατριώτες του κληρικούς και λαικούς.
Έχει μεγάλη αξία να σκεφθούμε ότι βρισκόμαστε σε μια δύσκολη περίοδο για την πατρίδα μας αλλά και για την Ευρώπη αφού τα σύννεφα του πολέμου έχουν κάνει και πάλι αισθητή την παρουσία τους. Εποχές δύσκολες, που όμως αναζητούν ανθρώπους, πρόσωπα, που θα μπορέσουν να εμπνεύσουν τους φοβισμένους από τα δεινά και θα επουλώσουν τα τραύματα των ταλαιπωρημένων και κουρασμένων. Σε μια εποχή λοιπόν με δυσκολίες, ανέρχεται στο θρόνο της ιστορικής Μητροπόλεως Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως ένας ιεράρχης, που η Εκκλησία εξέλεξε. Ο Μητροπολίτης Προκόπιος είναι αυτός που θα ενθρονιστεί στον Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Κυριακής για να ποιμάνει τους πιστούς της Γορτυνίας και της Μεγαλοπόλεως. Τον λόγιο ιεράρχη, εκτός των άλλων Εκκλησιαστικών και πολιτικών αρχών, θα προσφωνήσει ο καθηγητής Χρίστος Κουστένης. Θα εστιάσουμε σε μερικά σημεία αυτού του ενθρονιστηρίου λόγου.
Καταρχήν ο μακαριστός καθηγητής διαζωγραφίζει, τεκμηριώνοντας μάλιστα Αγιογραφικά, την προσωπικότητα και το έργο του αρχιερέα, του κάθε αρχιερέα. Κάνει εντύπωση ενώ ο σεβασμός του προς τον νέο μητροπολίτη είναι δεδομένος και σαφής, του υπενθυμίζει το υψηλό έργο του, τον θέτει προ των ευθυνών του. Προτάσσει το θαυμαστό έργο των προκατόχων του και γενικότερα την μεγάλη προσφορά στην Εκκλησία και στο Γένος όσων γεννήθηκαν και εργάστηκαν στη Γορτυνία. Στην συνέχεια επιγραμματικά και με φόβο Θεού αναφέρεται στο πως χρειάζεται να είναι ο επίσκοπος. Λέγει χαρακτηριστικά: «Δεν αγνοεί η υμετέρα Σεβασμιότης, ότι κατά τους πατέρας της Εκκλησίας η αρχιερωσύνη αγγελικής πολιτείας δεομένη και τελειότητος τοσούτον υπερτερεί στρατηγίας και βασιλείας, όσον αι ψυχαί των σωμάτων και ο ουρανός της γης και ότι ο τους πιστούς ποιμαίνων επίσκοπος τοσούτον δεί αυτούς υπερβάλλειν εν αρετή και φρονήσει, όση προς τα άλογα των λογικών ανθρώπων η διαφορά» 1.
Λίγο παρακάτω ο καθηγητής αναφέρει με μεγαλύτερη σαφήνεια το έργο του αρχιερέως. Είναι, λέει, αυτός που θα βοηθήσει τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τον πανταχού παρόντα εγωισμό, την ιδιοτέλεια, την υλοφροσύνη και σαρκολατρεία, που μάστιζαν την εποχή του. Είναι δηλαδή ο φωτισμένος άνθρωπος που μπορεί να βοηθήσει τους πιστούς στην απαλλαγή από τα πάθη τους. Με το έργο αυτό έχει κάνει ο Επίσκοπος ένα σπουδαίο έργο στην κοινωνία αφού όταν ένας άνθρωπος προοδεύει όλη η κοινωνία προοδεύει.
Εκτός από τα παραπάνω, ο καθηγητής Κουστένης, τους λόγους του οποίου συγκέντρωσε ο Παλαιοχωρίτης δραστήριος διδάσκαλος Νίκος Κουστένης, αναφέρεται κατά την ενθρόνιση του Μητροπολίτου Προκοπίου και στον χαρακτήρα των συμπατριωτών του. Λέει: «…εκλήθητε να ποιμάνητε..λαόν κατά βάθος ευσεβή μη δηλητηριασθέντα ακόμη από το μικρόβιον της ασεβείας και της θρησκευτικής ψυχρότητος και αδιαφορίας. Θα συναντήσητε λαόν, όστις έχει μεν αρκετάς ίσως και κακίας και ελαττώματα, αλλά είναι φιλότιμος και ευγενής και ευάγωγος. Θα εύρητε χριστιανούς, οι οποίοι προθύμως δέχονται την διδασκαλίαν και τα συμβουλάς και οι οποίοι εύκολον είναι και με την διδασκαλίαν και με τον τρόπον και τα χριστιανικά έργα να μεταβληθούν εις χρηστούς και ενάρετους ανθρώπους αποβάλλοντες τας κακάς έξεις και τα εφάμαρτα πάθη» 2.
Εκτός των συμπατριωτών του αναφέρεται ο καθηγητής και στους κληρικούς της επαρχίας. Λέει: «Θα εύρητε ιερόν κλήρον ουχί μεν πλήρως μεμορφωμένον επί τω συνόλω του ένεκα των γνωστών καιρικών περιστάσεων, αλλά κλήρον με φόβο Θεού, με ευλάβειαν, με ζήλον θρησκευτικόν, με πειθαρχίαν και υπακοήν εις τον Ποιμενάρχην του» 3.
Περατώνει τον λόγο ο μακαριστός δίνοντας την προσωπική του υπόσχεση ότι θα είναι τόσο ο ίδιος όσο και οι άλλοι αξιωματούχοι της περιοχής πρόθυμοι να βοηθήσουν όπου τους ζητηθεί.
Πράγματι, η Αρκαδία, η Γορτυνία και η Μεγαλόπολη, αποτελούν τόπους που γέννησαν και ανέθρεψαν ανθρώπους με σπάνια προσόντα, με ευλάβεια στην ψυχή τους, σεβασμό προς τα Θεία και με θυσιαστική διάθεση. Με τέτοιους προγόνους από την μια μπορείς να καμαρώνεις αλλά από την άλλη χάνεις κάθε τέτοιο δικαίωμα αν δεν προσπαθείς να βαδίζεις στα δικά τους ίχνη.
1. Χρίστου Κουστένη, Λόγοι, Τρίπολις 1939, σσ.28-29.
2. Χρίστου Κουστένη, Λόγοι, Τρίπολις 1939, σ.29.
3. Χρίστου Κουστένη, Λόγοι, Τρίπολις 1939, σ.29.
