Θεολογικός λόγος: Ένας από τους καρπούς του Πνεύματος του Αγίου είναι και η χαρά. «Ο καρπός του Πνεύματός έστιν αγάπη, χαρά, ειρήνη…» (Γαλ. 5,22).
Ποιός άνθρωπος δεν επιζητεί και δεν τρέχει στη χαρά; Ποιά χαρά όμως;
Χαίρονται οι άνθρωποι, γλεντούνε οι άνθρωποι, κακαρίζουνε οι άνθρωποι, γελούνε οι άνθρωποι, βωμολοχούνε οι άνθρωποι, αστεΐζονται οι άνθρωποι, σόκιν λένε οι άνθρωποι. Χαρά… να ξεσκάσουν. Και μόλις τελειώσει η χαρά, είναι ήδη «σκασμένοι», 5, 10, 20 φορές παραπάνω…
Άλλη η χαρά του κόσμου και άλλη η χαρά του Πνεύματος του Αγίου.
Την αναζητούνε στην αμαρτία τη χαρά οι άνθρωποι, εφόσον η χαρά είναι στην αναμαρτησία. Ο άνθρωπος ο οποίος ζει μακριά από τον Χριστό και την Εκκλησία Του, μακριά από την επήρεια του Πνεύματος του Αγίου, είναι βαλαντωμένος (λυπημένος). Περνάει πολλές φορές από το νου του η σκέψη να αυτοκτονήσει. Ότι δεν του χρειάζεται η ζωή. Να θέσει τέρμα στη ζωή του. Γιατί; Γιατί του λείπει η χαρά. Η χαρά αυτή όμως είναι εκείνη, η υπερέχουσα πάντα νουν που είναι απόρροια του Πνεύματος του Αγίου.
Η χαρά λοιπόν να μην αναζητείται έξω από τον κόσμο, στην ταβέρνα, στο σινεμά στην αγκαλιά, στη διαφθορά, αλλά στον Χριστό. Η Εκκλησία είναι εκείνη που δίδει τη χαρά.
Ένας άνθρωπος ο οποίος έχει σχέση με τον Χριστό, έχει απέραντη χαρά μέσα του, έστω και αν είναι όλα κατάμαυρα γύρω του. Διότι η χαρά δεν είναι εξωτερική, είναι εσωτερική. Είναι πηγαία… ξεπηδάει από μέσα.
Όταν ο άνθρωπος έχει πληγή και κοιτάζει ο ιατρός να του κλείσει την πληγή απ’ έξω προς τα μέσα, κάνει λάθος. Η πληγή πρέπει να κλείσει από μέσα προς τα έξω. Τότε θα έχουμε υγεία και σωστή εργασία επάνω σε έναν πόνο, σε μία ανάγκη.
Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ. Ρήματα Ζωής
