Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος: Τι λοιπόν του απομένει για να δικαιολογεί την οίησή του ή να τον δικαιώνει; Εντούτοις ο Θεός δέχεται ως τη μεγαλύτερη προσφορά από τους ανθρώπους΄΄
η οποία τον χαροποιεί περισσότερο από όσα του προσφέρονται, το εξής: γνωρίζοντας η ψυχή καλά πώς είναι η πραγματικότητα, όλα όσα αγαθά πράττει και όσα κοπιάζει για τον Θεό, όσα εννοεί και μαθαίνει, σ’ Αυτόν μόνο να τα αποδίδει και σ’ Αυτόν να αναθέτει το παν.
Συνήθεια της φιλόθεης ψυχής είναι, και αν ακόμη πράττει όλα τα έργα της αρετής, να αποδίδει το κάθε τι στον Θεό και όχι στον εαυτό της.
Γι’ αυτό και ο Θεός αντίθετα, βλέποντας την υγιή και ορθή σύνεση και γνώση της, τα αποδίδει όλα σ’ αυτήν, και μετρά τις ανταποδόσεις Του σ’ αυτήν σαν να κοπίασε μόνη της και να έκανε το παν —μ’ όλο που αν θελήσει να μας κρίνει, στ’ αλήθεια δε θα βρεθεί τίποτε για να δικαιωθεί ο άνθρωπος.
Αφού και τα χρήματα και όλα όσα θεωρούμε αγαθά με τα οποία μπορεί κανείς να κάνει αγαθοεργίες, είναι του Θεού, η γη και όλα όσα περιέχει(Ψαλμ. 23, 1), ακόμη και το σώμα και η ψυχή. Αλλά και το ότι είναι κανείς άνθρωπος, και αυτό κατά χάρη το έχει.
Τι λοιπόν του απομένει για να δικαιολογεί την οίησή του ή να τον δικαιώνει; Εντούτοις ο Θεός δέχεται ως τη μεγαλύτερη προσφορά από τους ανθρώπους, η οποία τον χαροποιεί περισσότερο από όσα του προσφέρονται, το εξής: γνωρίζοντας η ψυχή καλά πώς είναι η πραγματικότητα, όλα όσα αγαθά πράττει και όσα κοπιάζει για τον Θεό, όσα εννοεί και μαθαίνει, σ’ Αυτόν μόνο να τα αποδίδει και σ’ Αυτόν να αναθέτει το παν.
