Αρχιμανδρίτης Αρσένιος Κατερέλος
Γιά να είναι θεάρεστη η προσευχή μας, εκτός των άλλων, δεν πρέπει να υπάρχη εχθρότητα με τον οποιονδήποτε συνάνθρωπό μας. Αυτό εκφράζεται διάχυτα στο ”Πάτερ ημών”, και όχι μόνον εκεί. Γιά να μας συγχωρήση ο Κύριος και να ”πετάξη” η προσευχή μας στον ουρανό, ανεξαρτήτως του τι μας έκαναν οι άλλοι, εμείς πρέπει να τους συγχωρούμε από την καρδιά μας.
Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι υποχρεούμεθα να έχωμε σχέσι με όλους. Άλλωστε, αυτό και πρακτικώς δεν είναι δυνατόν και δεν έχει καμμιά έννοια και πολλές φορές είναι και βλαβερό. Επίσης, δεν είναι δυνατόν να ταιριάζωμε όλοι με όλους. Είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας και υπεισέρχονται και πολλοί άλλοι παράγοντες. ”Δικαίωμά τους – ας μιλήσωμε με μια σύγχρονη λέξι -, και δικαίωμά μας”. Όμως, εκείνο που δεν δικαιούμαστε, με την πνευματική έννοια, είναι να ραδιουργούμε, να κατακρίνωμε, να περιφρονούμε, κλπ., με όσους δεν ταιριάζομε ή δεν αναπαυόμαστε. Με όποιον ταιριάζομε, να είμαστε αγαπημένοι από κοντά. Καί με όποιον δεν ταιριάζομε, να είμαστε αγαπημένοι από μακρυά, από μια δηλαδή κάποια απόστασι ασφαλείας, αρκούντως ικανή, ούτως ώστε να μην έχωμε πλείστες όσες διαταραχές ποικίλου περιεχομένου…
Μας έλεγε σχετικά ο Όσιος Παίσιος ο Αγιορείτης: «Όταν θέλης να ενώσης δύο ξύλα μεταξύ τους, εάν αυτά τα ξύλα δεν είναι καλά εναρμονισμένα, πλανισμένα, τότε όσο τα ενώνεις με βίδα και παξιμάδι και σφίγγεις την βίδα, επειδή ακριβώς δεν είναι καλά πλανισμένα, εναρμονισμένα μεταξύ τους, όσο πιο πολύ τα σφίγγεις και δεν τα έχεις λάσκα, τόσο πιο πολύ πετσικάρουν, κλωτσάνε. Ενώ εάν ταιριάζουν, είναι εναρμονισμένα με το πλάνισμα, λίγη κόλλα να βάλης, ενώνονται θαυμάσια».
Τα συμπεράσματα από τα σοφά λόγια του Οσίου Γέροντος για το θέμα μας είναι προφανή.
