Η ενότητα των μελών της Εκκλησίας
Ως μελών του ενός σώματος του Χριστού
Καθορίζει το χαρακτήρα που πρέπει να έχουν
Οι σχέσεις μεταξύ των Χριστιανών.
Η αγάπη και η αλληλοϋποστήριξη
Η μέριμνα για τους αδελφούς είναι ιδίωμα του Χριστιανού.
Οφείλομεν δε ημείς οι δυνατοί
Τα ασθενήματα των αδυνάτων βαστάζειν
Και μη εαυτοίς αρέσκειν.
Αυτός είναι ο αληθινά χριστιανικός δρόμος…
Να βοηθά ο ισχυρός τον αδύνατο
Και ο ένας τον άλλο στην αρετή.
Να μην κρίνουμε κατά το προσωπικό συμφέρον, αλλά να αποδεχόμαστε τον άλλον
Όπως μας υπέδειξε με τον δικό του τρόπο ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.
Όλοι να εκφράζουν έμπρακτη αγάπη προς όλους και όλοι να κάνουν ότι το καλύτερο για τους άλλους.
Για να επιτευχθούν βέβαια τα καλώς πιο πάνω εκφραζόμενα
Πρέπει να αποκτήσουμε υπομονή, και κυρίως αυτοκριτική.
Μεγάλη αρετή η υπομονή, την οποία μας υπέδειξε ο ίδιος Κύριος μέσα από τη ζωή.
Η αυτοκριτική εξίσου, βοηθά τον πιστό να αντιλαμβάνεται τα δικά του πάθη και αδυναμίες
Βοηθώντας τον έτσι να κατανοεί και να υπομένει τα λάθη των άλλων.
Θα βοηθηθούμε ακόμη περισσότερο αν κατανοήσουμε καλά τα λόγια του Παύλου:
“Έκαστος ημών τω πλησίον αρεσκέτω εις το αγαθόν προς οικοδομήν”.
Να βλέπουμε τα λάθη των άλλων προσώπων με αγάπη και λύπη
Βάζοντας τον εαυτό μας στη δική τους θέση.
Διότι έτσι θα σταματήσουμε να κατακρίνουμε το πλησίον μας
Και συνάμα θα κάνουμε υπομονή στα τυχόν παραπτώματα τους.
Καθήκον λοιπόν κάθε Χριστιανού είναι να προωθεί το καλό, την αγάπη την ειρήνη
Που ο ίδιος ο Κύριος μας υπόδειξε με την Ενσάρκωση και στη συνέχεια με τη Σταύρωση του.
Σωστό είναι, όπως και εμείς με τη σειρά μας ακολουθήσουμε τη θυσιαστική πορεία του Κυρίου
Ο οποίος “ουχ εαυτώ ήρεσεν”.
Καλείται λοιπόν ο καθένας από εμάς με τις προσωπικές του πράξεις
Να προσφέρει για το καλό του σώματος της Εκκλησίας.
