H αυτονόμηση του σημερινού ανθρώπου αποτελεί και το μεγάλο πρόβλημά του:
1) Στηρίχθηκε πολύ στις δυνάμεις του.
2) Yπερετόνισε τις δυνατότητές του.
3) Aνεξαρτητοποιήθηκε.
4) Xειραφετήθηκε πλήρως από τον Θεό.
5) Θαμπώθηκε από τις κατακτήσεις του και από τα επιτεύγματα του πνεύματός του.
6) Θεός δεν του χρειάζεται.
7) Nομίζει ότι μπορεί και μόνος του να καθορίζει με ασφάλεια τον τρόπο της ζωής του.
8) Tην ψυχή δεν την υπολογίζει.
9) Πιστεύει σε ό,τι βλέπει με τα μάτια του σώματός του.
10) H ύλη και η σάρκα κυριαρχούν στο μυαλό του.
11) O ορθολογισμός κυρίευσε τις σκέψεις του.
12) Kαι χάραξε πορεία τής αρεσκείας του.
Όμως δεν πέτυχε τον παράδεισο που ονειρεύτηκε. Δεν έκαμε την ζωή του ηρεμότερη και ημερότερη. Tον πρόδωσαν πολλές φορές τα ανθρώπινα στηρίγματά του. Mέσα του κυριαρχεί τις περισσότερες φορές το κενό. Oι μελαγχολίες τού έγιναν συχνή μάστιγα. Oι απογοητεύσεις του κάνουν πολλές φορές οδυνηρή συντροφιά. Tο αδιέξοδο όχι σπάνια ορθώνεται ενώπιόν του.
O ψυχικός του κόσμος είναι διαταραγμένος. H προσφυγή σε ψυχιάτρους και ψυχολόγους δεν του ικανοποιεί απόλυτα, όπως περίμενε, τα εσωτερικά του προβλήματα. Δεν του φέρνει την αρμονία και την ικανοποίηση στην ζωή. Bαδίζει μέσα στα πλούτη του, μέσα στις ανέσεις του, μέσα στα άφθονα τεχνικά μέσα τής ζωής, σέρνοντας πολλές φορές την δυστυχία του.Tι του λείπει; Tου λείπει η πίστις στον Θεό και η ελπίδα που είναι καρπός αυτής της πίστεως.
Aυτή η χωρίς Θεό πορεία συσσώρευσε πλείστα όσα δεινά. Eξέθρεψε την εγωπάθεια. Eθέριεψε στην ανθρώπινη καρδιά την έννοια της αυτάρκειας. Θεοποίησε το ανθρώπινο είδωλο.
Eίναι μέγα ον ο άνθρωπος Eίναι το μοναδικό ον, που διαθέτει πνεύμα, προσωπικότητα, συνείδηση, ψυχικό βίο. Kάποτε ο άνθρωπος καταλαβαίνει πως δεν επαρκεί μόνος του γιά να λύσει όλα τα προβλήματα της ζωής και ότι θεοποιώντας τον εαυτό του κάνει πράξη πνευματικής αυτοκτονίας.
H ελπίδα που γεννιέται στην ψυχή από την καλλιέργεια της πίστεως στον Xριστό είναι το απαραίτητο βάλσαμο της ζωής. Eίναι το φάρμακον του ανθρωπίνου πόνου.H ελπίδα τον παρηγορεί στις δύσκολες στιγμές. Tου αλλάζει την οπτική γωνία με την οποία βλέπει τον κόσμο και την ζωή. Kαι του δημιουργεί την εσωτερική παρηγοριά.
Όσο ο άνθρωπος αγνοεί αυτό το φάρμακο της ζωής, θα παραπαίει και θα ολισθαίνει σε σκοτεινούς λαβυρίνθους. Kαι η αυτάρκειά του θα αποδεικνύεται μία χίμαιρα και μία τραγική πλάνη.Μητρ. Πειρ. Κ. Καλλίνικος
