“Εκ πείρας γνωρίζομεν ότι, αι γυναίκες είτε αγαπώσαι είτε αγαπώμεναι, απομυζούν κατά δύναμιν τους άνδρας” (Phaedrus)
Ως γνωστόν, το θέμα της χειροτονίας των γυναικών εις το ιερατικόν η και επισκοπικόν αξίωμα, αποτελεί εν λίαν ακανθώδες πρόβλημα, το οποίον δημιουργεί όχι μόνον ρήγματα εντός των “Εκκλησιών” αι οποίαι το εφαρμόζουν ως εις την Αγγλικανικήν, αλλά και δυσχεραίνει αφαντάστως και τον θεολογικόν διάλογον μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των λοιπών ως της Αγγλικανικής, της Ευαγγελικής, της Μετερρυθμισμένης και άλλων αναδενδράδων του Προτεσταντισμού.
Έχει μάλιστα χυθεί πολλή φαιά ουσία, συνεκλήθησαν συνέδρια και η βιβλιογραφία επί του θέματος είναι πλουσία. Υπάρχουν δε πρωτίστως οι θεολογικοί λόγοι, όμως ακολουθούν εντόνως οι φεμινιστικοί τοιούτοι και οι της ανάγκης, τουτέστιν η έλλειψις ιερέων τούθ’ όπερ παρατηρείται εν Ευρώπη, ως εν Γερμανία, Αγγλία, Σουηδία και ουχί μόνον. Τούτο οφείλεται βεβαίως εις τας πενιχράς κλήσεις, αλλά και εις τας “σοφάς” ρυθμίσεις ανεγκεφάλων τινών καρεκλοκενταύρων εκ λόγων οικονομικών! η και εκκλησιαστικής αποδιοργανώσεως!
Καί το πράγμα τούτο οδηγεί εις την συρρίκνωσιν των κοινοτήτων η και την δημιουργίαν “νέων” εξωθρησκειακών κινημάτων άνευ ιερατείου διά της “σκηνοθεσίας” κατά νέον τρόπον των παλαιών τελετών και της δημιουργίας ιδίου, προσωπικού τελετουργικού, όπως γάμου εις την θάλασσαν, βαπτίσματος άνευ κληρικού, τελετών αποφοιτήσεως εις την Όπεραν κ.ο.κ., χρησιμοποιουμένης προς τούτο και τινος “τελεταρχίσσης”! Αυτό δε υπενθυμίζει τους Bespopovtsy (άνευ ιερέων Παλαιοπίστους των Ρως), έχον και θεολογικούς λόγους, καταπολεμούντας το “μονοπώλιον” του κλήρου. Κύριος δε είδε εάν η ανάγκη αυτή “δεν γονατίσει και άλλους”, καθώς τους εξηνάγκασε και εις άλλα θέματα να θέσουν οίνον “κεκραμένον” αντί του “ακράτου”!
Όμως το πρόβλημα έχει λάβει και διαθρησκειακάς παραμέτρους ως εις τας Ινδίας, όπου λήγει μία παράδοσις 900 ετών. Εις τον ναόν Vithoba εν Pandharpur, ένα των μεγαλυτέρων Ινδουιστικών εις το δυτικοινδικόν ομοσπονδιακόν κράτος Maharashtra, επιτρέπεται διά πρώτην φοράν η χειροτονία γυναικών ανηκουσών εις την φυλετικήν τάξιν (Kasta) της περιοχής. Ο Πρόεδρος του συμβουλίου του ναού αιτιολόγησε το άνοιγμα τούτο, διά του ότι “ουδεμία κάστα η ομάς προσώπων δύναται να απαιτήσει μονοπώλιον διά την λειτουργίαν”. Εν έτερον σημαντικόν ινδουιστικόν ιερόν προσκύνημα εις την πόλιν Kolhapur, μόλις προ τριών ετών επέτρεψε γυναίκας ως επισκέπτριας εις αυτό. Πρότερον, επί 1100 έτη μόνον άνδρες ημπορούσαν να επισκεφθούν τον ναόν Mahalakshmi1.
Αλλά και ημείς έχομεν το Περιβόλι της Παναγίας, ένθα ισχύει το “άβατον”. Μήπως όπως σήμερον ότε τα πάντα αλλάσσουν και εκφυλίζονται, συντελέσουν ημέραν τινά εις την “άρσιν” αυτού, την οποίαν, ως μη ώφελεν Ευρωπαίοι ημών κομπάρσοι, εξ’ ων ικανά “βέλτιστα” εκπορεύονται και μαιμουδικώς υπό πολλών απομιμούνται, και πολλαί “Χάριτες” θεούσαι και μη διακαώς επιθυμούν; Κύριε βοήθει ημίν!
