Πόσο μακριά βρισκόμαστε;

Όταν ποιήσητε πάντα τα διαταχθέντα υμίν, λέγετε ότι δούλοι αχρείοι εσμέν, ότι ο οφείλομεν ποιήσαι πεποιήκαμεν (Λκ. 17, 10)

Του Νέαρχου Παναγή, Ορθοδοντικού-Λεμεσός
                                

Πόσες φορές ωσάν άλλοι Φαρισαίοι διατεινόμαστε ότι κάναμε αυτό το καλό, την τάδε ελεημοσύνη και νοιώθουμε ότι επιτελέσαμε και το καθήκον μας;  
Ποια η άποψή μας για το Ευαγγέλιο, για τις εντολές του Χριστού; Μήπως νομίζουμε ότι είναι ένα σύνολο προτροπών, διαταγών, εντολών τις οποίες πρέπει να τηρούμε και όταν τις τηρήσουμε τελείωσε, σωθήκαμε; O ίδιος ο Χριστός για να μας προλάβει, για να μην νομίζουμε ότι κάτι σπουδαίο τελέσαμε μας λέει : 
«ακόμα και αν κάνετε αυτά που έχετε υποχρέωση ως εντολή να κάνετε, να λέτε είμαστε τιποτένιοι δούλοι και κάναμε, ό,τι έπρεπε να κάνουμε. Τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο. Είναι δηλαδή προτιμότερη η στάση του αμαρτωλού Τελώνη ο οποίος ταπεινά κατέκρινε τον εαυτό του παρά του νομολάτρη Φαρισαίου ο οποίος ήταν άψογος στα θρησκευτικά του καθήκοντα αλλά και με θράσος επαινούσε τον εαυτό του. Το χειρότερο όμως ήταν η απαίτησή του να του ανταποδώσει ο Θεός τα καλά που έκανε ως ένα «φρόνιμο και υπάκουο παιδί».

     Αυτή η λογική του «δούναι και λαβείν» αλλά και της αυτοδικαίωσης έχει πληθήνει στην εποχή μας. Θεωρούμε το Ευαγγέλιο και γενικά τον Ορθόδοξο πνευματικό τρόπο ζωής(μην αναφέρω Καθολικούς, Προστεστάντες..) σαν ένα Κώδικα Θρησκευτικοκοινωνικής Συμπεριφοράς με προέκταση που αγγίζει το συνάνθρωπο μας, την κοινωνία αλλά και το Θεό.

Τηρώντας έτσι αυτόν τον κώδικα ικανοποιούμε τον εαυτό μας κυρίως, τον διπλανό μας, την κοινωνία αλλά και το Θεό. Έτσι θεωρούμε ότι Τον εξευμενίζουμε, ικανοποιούμε. Με τη σειρά του ο Θεός δεν θα θυμώσει με εμάς, θα κάτσει ήσυχος και δεν θα τον πιάσουν τα νεύρα με την συμπεριφορά μας!. Με αυτή τη νηπιακή Θρησκευτική προσέγγιση επαναπαυόμαστε  ότι επιτελέσαμε το καθήκον μας και πλέον τώρα είναι η σειρά του Θεού να δει την καλή πράξη μας και να μας ανταμείψει αναλόγως. Θα έλεγα ότι μου θυμίζει τον Κ.Ο.Κ. (κώδικα οδικής κυκλοφορίας) το σήμα αυτό σημαίνει μονόδρομος μην προχωρήσεις, εδώ είναι διάβαση πεζών περίμενε να περάσει ο πεζός, μην τρέχεις πάνω από τόσο κ.λ.π. Όσοι τον τηρούν δεν τιμωρούνται!

    Έλα όμως που ο Θεός αν ήθελε να μας στείλει σκέτες εντολές θα μας έστελνε κανένα βιβλίο ουρανοκατέβατα! (όπως νομίζω έγινε με τον Μωάμεθ και το κοράνι).Ποια η ανάγκη να στείλει τον Υιό του; Αναρωτηθήκαμε ποτέ; Μήπως σκεφτήκαμε ποτέ ότι τα λόγια πολλές φορές μένουν λόγια αν δεν υπάρχουν πράξεις και παραδείγματα;

 Τι έκανε ο Χριστός; ήρθε στη γη ως Θεάνθρωπος αλλά τι έπραξε; Δεν είπε , «δεν ήρθα να κάνω το θέλημά μου αλλά του Πατρός μου;». Τήρησε το θέλημα του Πατρός ως διαταγή αλλά ούτε στιγμή δεν Τον είδαμε να το διαλαλεί και να χαίρει για το “κατόρθωμα” Του. Τι ζωή έζησε ο Χριστός; διδάσκοντας, ζώντας με ένα απαράμιλλο τρόπο δείχνοντας με το παράδειγμά Του πως πρέπει να διάγουμε το βίο μας. Μαρτύρησε, χωρίς να φταίει για τίποτα και παρόλο που έκανε το θέλημα του Πατρός του, παρόλο που μαρτύρησε αδίκως δεν είπε αυτό που εμείς λέμε. « Για κοίτα Θεέ, είμαι ελεήμων, άντεξα αυτόν που μ΄ έβρισε και δεν απάντησα, πάω εκκλησία, τρώω άλαδο Τετάρτη, Παρασκευή, στην εκκλησία είμαι ήσυχος τηρώ όλες μα όλες τις εντολές Σου».
     Αδέλφια, κούνια που μας κούναγε.

     Είναι και μερικοί από εμάς οι οποίοι αυτά δεν τα λένε φωνακτά, δεν θα το διατυμπανίσουν ότι τάχατες είναι ενάρετοι κ.λ.π.. Θεωρούν ότι είναι υπερηφάνεια, από μέσα τους όμως φουσκώνουν, υπεραίρονται, από ταπεινοφροσύνη δήθεν το κρατούν μυστικό. Ο διάβολος όμως τους χορεύει τσάμικο και δεν το καταλαβαίνουν. Μεγάλη ιδέα έχουν για τον εαυτό τους, αλλά το κρύβουν. «Εγώ επέστρεψα τα χρήματα που βρήκα, αν ήταν άλλος όμως…μμ.. Ευτυχώς που τα βρήκα εγώ». Κρυφός ο καρκίνος που σε κατατρώει και εσύ νομίζεις ότι είναι κρύωμα. Ενίοτε όταν βρεθούν σε δύσκολη θέση και θέλουν να υπερασπίσουν τον εαυτό τους πετάνε και ένα «ξέρεις ποιος είμαι εγώ; εγώ είμαι που βοήθησα τους απόρους της ενορίας, που ξέρω τον τάδε μητροπολίτη και όλα αποκαλύπτονται… σε ένα δευτερόλεπτο, το πλήρες κενό.

    Είναι όμως και κάτι σπάνιοι Χριστιανοί οι οποίοι είναι στο πνεύμα του Ευαγγελίου, τηρούν τα πάντα ως διετάχθησαν αλλά θεωρούν εαυτόν μηδέν, τίποτα. Στο μυαλό μου τώρα έχω ένα φίλο ο οποίος στα μάτια μου είναι πέρα από ό,τι μπορεί ο κοινός νους να σκεφτεί. Ενάρετος, αγωνιστής, ασκητικός, πράος τη καρδία, ελεήμων (από το υστέρημα του),  υπερπολύτεκνος, ταπεινός επιστήμων; δεν θα σταματήσω να αραδιάζω τις αρετές του αν συνεχίσω και όμως όταν του πω κάνε καμιά προσευχή για μας ή μπράβο το ότι βοηθάς επί χρόνια τον τάδε άνθρωπο απαντά με το «Αλλοίμονο μου , αλλοίμονο μου». Ε, αυτός πληρεί μέχρι και το τελευταίο του γράμμα στα όσα ο Κύριος είπε. Η ταπείνωση του «αλίμονο μου» ξεπερνά με μιας και καλοσύνες και ελεημοσύνες και πραότητα…Δούλοι είμαστε. Ποιού;Tου Θεού μας. Αν δεν ομολογήσουμε ότι είμαστε δούλοι, παρόλες τις αρετές μας, γινόμαστε δούλοι της υπερηφάνειας μας και του εγώ μας. Δεν γίνεται αλλιώς ή δούλος του Πατρός που ελευθερώνει από τα πάθη ή δούλος της υπερηφάνειας που καταστρέφει όλα όσα και αν τηρήσαμε με ευλάβεια..
   
Γι΄ αυτό αδέλφια αλλοίμονο μας πραγματικά αν φανταζόμαστε ότι κάτι ποιήσαμε, κάποιοι είμαστε, κάτι δικαιούμαστε και εμείς.

    Το αντίδοτο είναι η ταπείνωση και μόνο αυτή. Αδιάψευστο παράδειγμα τα λόγια αλλά κυρίως η ζωή του Χριστού μας.