Έλεγε ο μακριστός μητροπολίτης Εδέσσης Χρυσόστομος για τη μητέρα και το παιδί:
Ο Γάλλος ποιητής Ιωάννης Ρισπέν έγραψε ένα ποίημα με θέμα τον εξής συγκινητικό μύθο: Μια μητέρα αγαπούσε υπερβολικά το μονάκριβο υιό της, μέχρι αυτοθυσίας. Κάποτε ο υιός της, όταν μεγάλωσε, αιχμαλωτίστηκε τόσο πολύ από τα θέλγητρα μιας πονηρής γυναίκας, ώστε του ζήτησε να διακόψει κάθε σχέση με την μητέρα του και μάλιστα να την σφάξει και να φέρει την καρδιά της σ’ αυτήν, για να της αποδείξει την αφοσίωσή του.
Ο νέος κατελφήφθη από φρίκη, διότι δεν μπορούσε να φαντασθεί τέτοια εγκληματική πράξη. Αλλά στο τέλος υπέκυψε. Και διέπραξε το φρικτό έγκλημα. Και ενώ κρατούσε στα χέρια του την καρδιά της μάνας του και έτρεχε να την προσφέρει στην πονηρή γυναίκα, ως δείγμα της αφοσίωσής του, σκόνταψε έπεσε κάτω και μαζί του κύλισε κατά γης και η καρδιά της μάνας του. Και τότε η καρδιά, με στοργή και τρυφερότητα, μίλησε και του ψιθύρισε: «Μήπως κτύπησες παιδί μου;».
Ιδού και το ποίημα:
Η καρδιά της μάνας
Είπε στον ερωμένο της η μάγισσα:
«Αφού πιστά ποθείς τον έρωτά μου,
πήγαινε, φέρε την καρδιά της μάννας σου
και ριχ’ την να την φάνε τα σκυλιά μου».
Κι ο γυιός από τον έρωτα παράφορος,
απ’ το κακούργο πάθος μεθυσμένος,
το πρόσταγμα της λατρευτής του παίρνοντας,
στη μάνα του χυμάει αγριεμένος.
Και μπήγει κοφτερό μαχαίρι αλύπητα
στα σπλάγχνα που τον είχαν αναθρέψει
και ξεριζώνει την καρδιά της μάννας του
και στη νεράιδα πάει, να τον πιστέψει.
Μ’ απ’ την ορμή παραπατώντας έπεσε.
Και η καρδιά της μάννας ξεσχισμένη
στα λασπωμένα χώματα κυλίστηκε.
Και, μέσα εκεί, στη λάσπη, κυλισμένη,
στο γυιό της λέει αναστενάζοντας βραχνά:
-Μη χτύπησες παιδί μου, πουθενά;
J. Richepin
Σχόλια:
Ο φιλόσοφος μιας παρέας έλεγε: Είναι μεγάλο λάθος να νομίζουν οι γυναίκες ότι αρκεί ν’ αποκτήσουν παιδιά για να γίνουν καλές μητέρες. Είναι το ίδιο σαν να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να γίνει ταλαντούχος πιανίστας επειδή αγόρασε ένα πιάνο…
«Αν ο πατέρας είναι ο εγκέφαλος, η μάνα είναι η καρδιά. Ο εγκέφαλος μπορεί να κοιμάται, η καρδιά όμως ποτέ».
«Μάνες του ανθρώπου,/Πώς σας νοιώθω εντός μου.
Μακαρισμένα πλάσματα ιερά,/όλην τη λύπη κρύβετε του κόσμου,/κι όλου του κόσμου είσαστε ιερά». (Άγγελος Σημυριώτης).
«Μάνα η στοργή σου μεγάλη κι απέραντη όσο κι η πλάση!
Ποιος θα μπορέσει ως βαθειά την καρδιά σου ποτέ να διαβάσει». (Γ. Βερίτης).
*Ανθολογία Ανεκδότων Τόμος Α΄
Έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας
Έδεσσα, 1995
