ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ δέχονται με χαρά, αν όχι και με ενθουσιασμό, το καλό παράδειγμα κάποιου.
Σε μια κοινωνία που επικρατεί πιά η αδικία, το συμφέρον, το ακόρεστο πάθος της πλεονεξίας, το θράσος, ο άκαμπτος εγωισμός, η φιληδονία, η φιλοδοξία, αλλά και η φυγοπονία, η απάτη, η κακοβουλία, οι δαιμονικές μεθοδεύσεις, η πρόκληση, η ανηθικότητα κ.λπ., είναι παρήγορο που οι άνθρωποι αναζητούν και δέχονται τη λάμψη του καλού παραδείγματος.
Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ακόμα η ελπίδα να βελτιωθεί η κοινωνία.
Ο δρόμος βέβαια είναι και μακρύς και ανηφορικός.
Το καλό παράδειγμα δεν υπάρχει παντού, σε αντίθεση με το κακό που πλεονάζει και δημιουργεί δυσάρεστες καταστάσεις. Ωστόσο, γίνεται αποδεκτό και από εκείνους που είναι απρόσεκτοι στην προσωπική τους ζωή, κατέχουν δημόσιες θέσεις, ασχολούνται με τα κοινά και συχνά σκανδαλίζουν τους απλούς ανθρώπους. Θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε οδοδείκτη και να το προβάλλουμε προς μίμησιν.
Υπάρχει όμως και η μεγάλη αδυναμία στους ανθρώπους. Ενώ θαυμάζουν το φωτεινό παράδειγμα κάποιου, από αδυναμία και διαστροφή μιμούνται το κακό παράδειγμα, το οποίο θεωρητικά απορρίπτουν! Συμβαίνει αυτό, γιατί είναι κοντόφθαλμοι και αρνούνται την αιώνια ζωή. Γι᾿ αυτούς ο Θεός δεν υπάρχει ή αν υπάρχει, βρίσκεται πολύ μακριά τους και δεν χρειάζεται να έχουν σχέση μαζί του. Η ζωή τους κυλάει δίχως Θεό, γι᾿ αυτό και όλαεπιτρέπονται. Θα μπορούσα να διατυπώσω και διαφορετικά τη φράση. Η ζωή τους κυλάει με το διάβολο, γι᾿αυτό οι εντολές του Θεού περιττεύουν.
Ο καλοπροαίρετος ωφελείται πνευματικά και από το καλό παράδειγμα και από το κακό. Από το καλό παρακινείται προς την αρετή και από το κακό, για να αποφεύγει την αμαρτία. Με αυτό τον τρόπο τα βήματά του είναι σταθερά προς το καλό, συγχρόνως δε αποτελεί και ο ίδιος αξιομίμητο παράδειγμα.
Εδώ όμως πρέπει να πούμε παρενθετικά ότι πολλές φορές στη ζωή βλέπουμε την υποκρισία να θολώνει τάπράγματα στη συμπεριφορά των ανθρώπων και να προβάλλονται άτομα, τα οποία είναι πλήρως διεφθαρμένα. Αυτό συνήθως συμβαίνει στην τηλεόραση, όπου πραγματικά το μαύρο και δυσώδες εμφανίζεται ως άσπρο και ευώδες! Χρειάζεται μεγάλη προσοχή στο θέμα αυτό. Δεν πρέπει να είναι κανείς ευκολόπιστος, για να μήπαρασύρεται από πρόσωπα που δεν έχουν ήθος και υπηρετούν μόνο τα δικά τους συμφέροντα.
Είναι ανάγκη να αυξηθούν οι συνειδητοί χριστιανοί και να αποκτήσει η Εκκλησία μεγαλύτερη πνευματική δύναμη. Μόνο έτσι μπορεί να ελπίζει κάποιος ότι η κοινωνία θα βελτιωθεί, οι άνθρωποι θα αποκτήσουν ήθος και η κακοδαιμονία θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό.
Του πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
