Ο πόνος, τα δάκρυα και οι αναστεναγμοί στις θλίψεις, τούτης της ζωής είναι φάρμακα και το μέσο, για μην κλάψει ο άνθρωπος στην άλλη. Γιατί είναι αναγκαίοι οι πειρασμοί;
Παιδί μου του, ο πειρασμός υπάρχει παντού. Στο φαγητό πειρασμός, στον ύπνο πειρασμός… Θυμήσου τι λέει το Γεροντικό: Πάρε τους πειρασμούς και κανένας δεν σώνεται. (Αββάς Ζωσιμάς ο Καρουλιώτης)
Κάθε αγωνιστή, δεν τον καταβάλλουν και δεν τον επηρεάζουν στο ίδιο μέτρο πάντοτε οι πειρασμοί, αλλά όσο προοδεύει στην πνευματική ζωή, τόσο ελαφρότεροι του φαίνονται. Όσο προοδεύει η ψυχή, τόσο δυναμώνει και μπορεί να βαστάζει όσα τη βρίσκουν. Όπως ακριβώς συμβαίνει, αν ένα ζώο είναι γερό και του φορτώσει κανείς βαρύ φόρτωμα, το σηκώνει εύκολα και αν ακόμα τύχει να σκοντάψει, αμέσως σηκώνεται. Αν όμως είναι ασθενικό και αδύνατο ζώο, τότε και το παραμικρό το γονατίζει. Και αν τύχει να πέσει, έχει ανάγκη από πολλή βοήθεια για να σηκωθεί. Το ίδιο συμβαίνει και με την ψυχή. Όσο αμαρτάνει, ταλαιπωρείται από την ίδια την αμαρτία. Γιατί η αμαρτία έχει την ιδιότητα να ταλαιπωρεί και να φθείρει αυτόν που την διαπράττει. Επομένως, οτιδήποτε και αν συμβεί, τον καταπονεί. Όταν όμως προκόψει ο άνθρωπος, ξεπερνάει διαρκώς ευκολότερα όλα εκείνα που τον κούραζαν κάποτε. Ώστε το να θεωρούμε αίτιο, για όσα μας συμβαίνουν τον εαυτό μας και κανέναν άλλο, μας ευεργετεί πάρα πολύ και μας βοηθά να προκόψουμε και μας αναπαύει. Και πολύ περισσότερο μας βοηθά το να πιστεύουμε, ότι τίποτα δεν παραχωρείται να μας συμβεί χωρίς να είναι κάτω από τη Θεία Πρόνοια. (Αββάς Δωρόθεος)
Πίσω από κάθε πειρασμό, όταν ο άνθρωπος τον αντιμετωπίζει με προσευχή, καρτερία και αγώνα, κρύβεται μεγάλη ψυχική ωφέλεια και πολλή Θεϊκή παρηγοριά! Ο πόνος, τα δάκρυα και οι αναστεναγμοί στις θλίψεις, τούτης της ζωής είναι φάρμακα και το μέσο, για μην κλάψει ο άνθρωπος στην άλλη. Οι πειρασμοί επιτρέπονται από το Θεό, για να ταπεινωθεί ο άνθρωπος και να αγωνιστεί στην αρετή και την καταπολέμηση των παθών του. Ο άνθρωπος όταν έτσι εκπαιδεύεται, γίνεται σοφός κατά Θεό και αποκτά πνευματική εμπειρία! Γιατί ο Θεός θέλει να βάλει στον παράδεισο ψυχές «φιλοσοφημένες» στην πνευματικότητα. (Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας)
Υπάρχουν κάποιοι που κολυμπούν για διαφόρους λόγους στη θάλασσα και ενώ ξέρουν την τέχνη της κολύμβησης, όταν έρχεται το κύμα εναντίον τους, σκύβουν κάτω απ’ αυτό και μένουν ήρεμοι μέχρι να περάσει και μ’ αυτόν τον τρόπο συνεχίζουν να κολυμπούν χωρίς να πάθουν κάτι. Αν όμως θελήσουν να αντισταθούν στο κύμα, τότε αυτό τους σπρώχνει έξω και τους πετάει μακριά και το μόνο που κατορθώνουν είναι να συντριβούν χωρίς να έχουν διανύσει καμμία απόσταση. Το ίδιο συμβαίνει και με τους πειρασμούς: αν κάποιος αντέξει τον πειρασμό με υπομονή και ταπείνωση, τον ξεπερνάει χωρίς συνέπειες. Αν όμως παραμείνει με θλίψη και ταραχή και θεωρώντας σαν αίτιο του πειρασμού κάθε άλλον άνθρωπο, τότε κολάζει τον εαυτόν του και βαρύνεται τον πειρασμό και δεν ωφελείται απ’ αυτόν αλλά βλάπτεται. Γιατί πολύ ωφελούν οι πειρασμοί αυτόν, που τους υπομένει ατάραχα. (Αββάς Δωρόθεος)
Βγάλε από τη μέση τους πειρασμούς και δεν θα υπήρχε κανένας που να σωζόταν. (Αββάς Αμμωνάς)
Για 3 λόγους είναι αναγκαίοι οι πειρασμοί: α) για να δοκιμάζονται οι άνθρωποι αν πραγματικά και αληθινά πιστεύουν και αγαπούν τον Θεό β) για να γίνουν άξιοι της σωτηρίας τους και γ) για να έχουν παράδειγμα υπομονής οι μεταγενέστεροι, ώστε να υπομένουν και αυτοί τις θλίψεις και τους πειρασμούς με ευχαρίστηση και μεγαλοψυχία. Για να μας ωφελήσουν οι πειρασμοί χρειάζεται: α) υπομονή β) προσευχή και γ) ταπείνωση. (Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος)
Ο Θεός επιτρέπει τους πειρασμούς και τις θλίψεις, για να έχουμε λόγο δικαιοσύνης και να ζητούμε ανάπαυση στον ουρανό. Με τους πειρασμούς ωριμάζει ο άνθρωπος και γίνεται πνευματικός. Αντίθετα χωρίς πειρασμούς, είναι άσοφος, άμορφος, άχρηστος, ένα κούτσουρο! (Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας)
