Της Δήμητρας Παρασχάκη
Τα παιδιά του σήμερα και του χθες. Αναρωτιέμαι πόσο ευρύτερο μπορεί να γίνει το χάσμα μεταξύ τους.
Όλοι θυμόμαστε εκείνον το γλυκό καιρό των παιδικών μας χρόνων, που τρέχαμε στις αυλές των γειτονιών και παίζαμε σχοινάκι, μήλα και κρυφτό και άλλοτε κάναμε βόλτες με τα ποδήλατα ώσπου να νυχτώσει.
Η διαφορά του παρόντος με το παρελθόν είναι πια τεράστια. Πλέον, η τεχνολογία έχει εισχωρήσει στον παιδικό κόσμο και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ασχολίας των παιδιών. Η ενασχόλησή τους περιλαμβάνει ηλεκτρονικά παιχνίδια , επικοινωνούν μεταξύ τους από μικρή ηλικία μέσω των δικών τους κινητών είτε μέσω διαδικτύου, όπως το facebook, μιλούν εντελώς απλοϊκά και όσο το δυνατόν πιο άμεσα, κατακερματίζοντας έτσι την ελληνική γλώσσα.
Εν πάση περιπτώσει, οι γονείς θεωρούνται «προοδευτικοί» στη δική τους γλώσσα, όμως για πολλούς από τους παρακάτω λόγους είναι «καταστροφικοί» για τα ίδια τους τα παιδιά. Γιατί όπως πολύ σωστά διατύπωσε η συγγραφέας Σου Πάλμερ «η ανατροφή των παιδιών ποτέ δεν ήταν εύκολη υπόθεση, σήμερα όμως μοιάζει με ναρκοπέδιο».
Κατ’αρχάς, ας ξεχάσει κανείς τη φυσική τους δραστηριότητα, καθώς ένας τόσο καθιστικός τρόπος ζωής, ανοίγει τους ορίζοντες της κακής υγείας, αποτέλεσμα της οποίας μπορεί να αποτελέσει η παχυσαρκία. Εκτός αυτού, στο κρίσιμο χρονικό διάστημα που διανύουν, διαπλάθουν το χαρακτήρα τους μέσα από έναν ουτοπικό κόσμο επικοινωνίας, χάνοντας έτσι κάθε επαφή με την πραγματικότητα και επηρεάζοντας αρνητικά την κοινωνικοποίησή τους. Εάν σκεφτούμε πως τα παιδιά αυτά θα αποτελέσουν το μέλλον της χώρας, ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το στοιχείο αυτό όσον αφορά τη γλώσσα μας, η οποία θα απλοποιηθεί μ’έναν άσχημο τρόπο.
Ολοκληρώνοντας τον κύκλο των σκέψεών μας και ομολογουμένως με δυσάρεστη διάθεση, ας φτάσουμε στο ερώτημα: Πόση ακόμη άμμο χωράει μία κλεψύδρα; Πόσο χρόνο θα αφήσουμε να περάσει μένοντας στην αδράνεια και καταστρέφοντας ουσιαστικά τη ζωή των παιδιών και συνεπώς το μέλλον της χώρας; Η μόνη μας ελπίδα είναι η συνειδητοποίηση από γονείς και εκπαιδευτικούς της καταστροφικής πορείας που εχουν εισέλθει τα παιδιά, διαχειριζόμενοι αυτά σωστά και δίνοντάς τους τις σωστές «δόσεις» τεχνολογίας.
