του π.Νεκτάριου Κουτρουμάνη
(Σκέψεις για την ποιότητα σε εποχές όπου κυριαρχεί η επιφάνεια της εικόνας)
Περπατώντας παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Όμορφα αγόρια και κορίτσια νέοι και νέες κινούνται βιαστικά…
Σίγουρα γνωρίζουν περισσότερα από ποτέ σε γνώσεις από τούς παλαιότερους… έχουν σπουδές, ταξίδια, μεγάλες τεχνολογικές δυνατότητες… όμως άραγε αυτή η ομορφιά έχει αντίκρισμα1 Μπορούν να την μεταφράσουν στην ζωή τους σε μια γόνιμη και σταθερή σχέση συνύπαρξης, σε ευτυχισμένη ζωή;
Για να καθοδηγήσει κανείς σωστά τα παιδιά του, για να απολαύσει την αγάπη με το έτερο ήμισυ χρειάζεται πολύ ωριμότητα και διακριτικότητα. Σήμερα είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι κρατικές δομές δεν έχουν καταλάβει την αξία ενός ζευγαριού που θα επιχειρήσει να δημιουργήσει μια νέα οικογένεια….κρίμα γιατί η συγκροτημένη Πολιτεία ούτε και υποψιάζεται για να αναλάβει μια υπεύθυνη προετοιμασία αυτών των ζευγαριών.
Θα μπορούσε π.χ. να ενταχθεί στο σχολικό προγραμματισμό ένα μάθημα με γενικό τίτλο ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ όπου εκεί θα στεγαζόντουσαν πολλά επί μέρους ζητήματα όπως οι διαφυλετικές σχέσεις, η σεξουαλική αγωγή, τα όρια και οι δυνατότητες της οικογένειας κ.α. Καθώς φαίνεται οι υπεύθυνοι δεν είχαν μια ομαλή οικογενειακή συγκρότηση μιας και σήμερα οι πιθανότητες να είσαι ένα παιδί χωρισμένων ή αποτυχημένων οικογενειών είναι μεγαλύτερη από το να προέρχεσαι από μια υγιή οικογένεια… Κρίμα που το κράτος δεν επενδύει στο ανθρώπινο δυναμικό του και ενδιαφέρεται μόνο να μας αντιμετωπίζει επιφανειακά ως ένα διασυνδεδεμένο στο ιντερνέτ ΑΦΜ ή ΑΜΚΑ, χρηστικά για να εισπράττει μόνο φόρους!!!
Η πολιτική οφείλει να παράγει πολιτισμό, ζωή, ισορροπημένους πολίτες.
Πνευματικότητα δεν είναι συναισθηματισμοί, λόγια, γραφόμενα, σχεδιασμοί, επιτροπές. Η ζωή πολλές φορές διαψεύδει τις διατριβές και τα διδακτορικά μας περί οικογενείας. Η υποκρισία είναι μια εύκολη αλλά και επικίνδυνη επιλογή που οδήγησε μετά την δεκαετία του 70 τις γενιές μας στην άγονη λατρεία ενός ναρκισσισμού που μόνο συντρίμμια άφησε πίσω του.
