Σε συγκινητικό κλίμα τελέστηκε η νεκρώσιμος ακολουθία του μακαριστού Σχολάρχου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων π. Φωτίου.
Συγκεκριμένα, το εσπέρας της Παρασκευής, 26ης Ιουλίου / 8ης Αυγούστου 2014, εψάλη η εξόδιος ακολουθία του μακαριστού μοναχού Αγιοσαββίτου π. Φωτίου, διατελέσαντος Σχολάρχου της Πατριαρχικής Σχολής, εις την Ιεράν Μονήν της μετανοίας αυτού του οσίου πατρός ημών Σάββα του ηγιασμένου.
Τούτο ετελέσθη ούτως, συμφώνως προς επιθυμίαν αυτού, εκδηλωθείσαν κατά την διάρκειαν της νοσηλείας αυτού εις τον εν Αθήναις Έξαρχον του Παναγίου Τάφου Αρχιμανδρίτην π. Δαμιανόν, ο οποίος και επεμελήθη όλων των σχετικών της μεταφοράς του σκηνώματος του εκλιπόντος εξ Αθηνών εις το αεροδρόμιον Ben Gurion εις Τελ Αβίβ διά των αερογραμμών της Ισραηλινής εταιρείας Ελ-Αλ.
Της νεκρωσίμου ακολουθίας προεξήρξεν η Α.Θ.Μ. ο Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συνιερουργούντων Αυτώ του Πατριαρχικού Επιτρόπου Ιερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ησυχίου, του Γέροντος Αρχιγραμματέως Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου και του Πατριαρχικούεν Βηθλεέμ Επιτρόπου Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Ιορδάνου κ. Θεοφυλάκτου, του Πνευματικού της Μονής οσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Ευδοκίμου και άλλων Αγιοταφιτών Ιερομονάχων, ως του Τυπικάρη του μοναστηριακού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης Αρχιμανδρίτου π. Αλεξίου, του ηγουμένου της εν Ιεροσολύμοις Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης Αρχιμανδρίτου π. Δοσιθέου, τούηγουμένου της Ιεράς Μονής Χοζεβά π. Κωνσταντίνου και άλλων, και συμπροσευχομένων των Αγιοσαββιτών Πατέρων της Μονής και των Σκητών αυτής.
Διαρκούσης της νεκρωσίμου ακολουθίας εξεφώνησε τον επικήδειον ο Γέρων Αρχιγραμματεύς Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Αρίσταρχος έχων ως έπεται ελληνιστί:
Μακαριώτατε Πάτερ και Δέσποτα,
Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς,
Σεβαστοί Αγιοσαββίται Πατέρες,
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Εκ της Αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ και άλλων πόλεων και εκ των Μονών και Σκητών της ερήμου εξήγαγε πάντας ημάς και συνήγαγεν εις την ιεράν ταύτην και περιώνυμον Λαύραν του οσίου Πατρός ημών Σάββα του Ηγιασμένου, εις το εργαστήριον τούτο της ακριβούς Ορθοδόξου λατρείας του Θεού και αγιασμού των ψυχών και οσιότητος και αγιότητος, η προς Κύριον εκδημία και η εξόδιος ακολουθία του Αγιοσαββίτου αγαπητού αδελφού ημών μοναχού Φωτίου.
Προ του γεγονότος τούτου της εις ουρανούς αρπαγής της ψυχής και προ του σκηνώματος του εκλιπόντος αδελφού ημών ιστάμεθα μετά δέους, λύπης και απορίας και διερωτώμεθα πως και διατί το περί αυτόν και το περί ημάς τούτο γέγονεν μυστήριον. Προς τι η ταλανίσασα αυτόν ασθένεια, εξ ης ο φυσικός αυτού θάνατος προήλθεν και ο χωρισμός αυτού αφ’ ημών; Εις τα πρόσγεια ταύτα ερωτήματα αντηχούν ως απάντησις οι λόγοι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού «ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη ζήσεται και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ, ου μη αποθάνη εις τον αιώνα (Ιω. 11-26) μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν». Επιβεβαίωσιν των παραμυθητικών τούτων λόγων αποτελεί αυτό τούτο το έργον του Σωτήρος ημών Κυρίου Ιησού Χριστού, του Ενανθρωπήσαντος, του εν συγκαταβάσει ατρέπτως και ασυγχύτως προσλαβόντος την ανθρωπίνην ημών φύσιν, συμμερισθέντος τον θάνατον ημών, σαρκί σταυρωθέντος δι’ ημάς, εκ νεκρών αναστάντος και συναναστήσαντος ημάς. Αύτη εστίν η οικονομία του Θεού δι’ ημάς μετά την πτώσιν ημών, η χάρις εις τον σταυρόν και την ανάστασιν του Κυρίου, απόθεσις του επιγείου σκήνους ημών και η μετά του Κυρίου και των Αγίων εν ουρανοίς συνδιαγωγή ημών.
Τον θάνατον μελετώντες και την ανάστασιν προσδοκώντες εν τη τελευταία φυσική συναντήσει ημών μετά του αδελφού ημών, αξιοχρέως αναπολούμεν την βιοτήν αυτού. Ότι ούτος εγκατέλειψε την κατ’ άνθρωπον γνώσιν και παιδείαν και επιστημονικήν αυτού σταδιοδρομίαν ως καθηγητής των Φυσικών επιστημών και προσέτρεξεν εις την ιεράν ταύτην Λαύραν, αναζητών την μόνιμον και μη φυσιούσαν γνώσιν. Εις αυτήν ενεδύθη κατ’ αρχάς το μοναχικόν ράσον παρά του Πνευματικού αυτής μακαριστού πατρός Σεραφείμ και εις αυτήν παρέμεινεν ζων εν υπακοή και ασκήσει επί δεκαετίαν. Εν υπακοή ενεργών, απεδέχθη πρόσκλησιν του αοιδίμου Πατριάρχου Ιεροσολύμων Διοδώρου και διωρίσθη εις την Πατριαρχικήν Σχολήν της Σιών, ένθα υπηρέτησεν άνευ διακοπής ως καθηγητής των Φυσικών και Διευθυντής του Οικοτροφείου και από του έτους 2006 και ως Σχολάρχης επί τριακονταετίαν και πλέον, γενόμενος παράδειγμα χριστιανικής παιδείας και ζωής των ιεροσπουδαστών διά της ακριβούς μοναχικής πολιτείας αυτού. Εκτελών επιμελώς τα εκπαιδευτικά αυτού καθήκοντα, παρέμενε φιλακόλουθος εις το έπακρον, αναγινώσκων και ψάλλων εις τον άγιον Κωνσταντίνον και τηρών το Τυπικόν. Προσηνής, ευγενικός, ομιλητικός και βοηθητικός προς όλους, δεν διέλειπε να επισκέπτεται την Μονήν της μετανοίας αυτού.
Ο Θεός εν τη σοφία αυτού επέτρεψεν αυτώ οδυνηράν ασθένειαν ίνα και διά ταύτης δοκιμάση αυτόν. Ταύτην υπέμεινεν ούτος αγογγύστως και καρτερικώς, ενισχυόμενος διά της συχνής μεταλήψεως αχράντων Μυστηρίων και διά του μεγάλου αγγελικού Σχήματος, το οποίον έλαβεν εγκρίσει του Μακαριωτάτου Πατρός ημών και Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, παρά του Πνευματικού της Λαύρας πατρός Ευδοκίμου. Προετοιμασθείς ούτως, παρέδωκε την ψυχήν αυτού προς Κύριον εις το εν ω ενοσηλεύετο Αντικαρκινικόν Νοσοκομείον του «Αγίου Σάββα».
Προπέμποντες τούτον σήμερον εις τας αιωνίους Μονάς, δεόμεθα του Κυρίου, όπως επίδη επί τα έργα αυτού τα αγαθά και παραβλέψη, ει τι ως άνθρωπος ήμαρτεν, παν αμάρτημα αυτού εκούσιον τε ή ακούσιον και ταίς πρεσβείαις της Θεοτόκου, ήντινα κατ’ εξοχήν ηυλαβείτο, κατατάξη αυτόν εν χώρα ζώντων μετά οσίων και δικαίων και δη των οσίων Αγιοσαββιτών πατέρων, των απολαμβανόντων το φως του προσώπου του Αυτού. Είη η μνήμη αυτού αιωνία».
Το σκήνωμα του π. Φωτίου παρέμεινε εις το παρεκκλήσιον τούΑγίου Νικολάου, εν ώεψάλη η νεκρώσιμος ακολουθία, διά την λειτουργίαν της αύριον και εν συνεχεία την ταφήν αυτού εις το κοιμητήριον της Μονής.
Κατά την «μακαρίαν», μετά την νεκρώσιμον ακολουθίαν, εις το Επιτροπικόν ο Μακαριώτατος ομιλών δι᾽ολίγων εξήρε το μοναχικόν και ασκητικόν ήθος του π. Φωτίου ιδία δε την ανιδιοτέλειαν και ακτημοσύνην αυτού και ηυχήθη υπέρ αναπαύσεως της ψυχής αυτού και της μιμήσεως τούήθους αυτούυπό των νεωτέρων Αγιοταφιτών Πατέρων.
){kind=link}