Θεία Λειτουργία στο χωριό των 10 λεπρών στα Ιεροσόλυμα

Τήν Παρασκευήν, 17ην  Φεβρουαρίου/ 1ην Μαρτίου 2013, η Α.Θ.Μ. ο Πατήρ ημών καί Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος επεσκέφθη τήν μικράν Ελληνορθόδοξον Αραβόφωνον Κοινότητα τού χωρίου Μπουρκίν- τών Δέκα Λεπρών, κειμένην εις τήν περιοχήν τής Σαμαρείας, βορειώτερον τού Φρέατος τού Ιακώβ.

Εις τό χωρίον τούτο, κατοικούμενον σήμερον υπό επτά χιλιάδων κατοίκων, εξ ών οι εξήκοντα Χριστιανοί Ορθόδοξοι εθεράπευσεν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός  τούς δέκα λεπρούς. Η Εκκλησία τού Πατριαρχείου ενταύθα έχει τάς αρχάς αυτής εις τήν Βυζαντινήν εποχήν…

κείται δέ εντός λελαξευμένου βράχου- σπηλαίου, ένθα διέμεναν απομεμονωμένοι οι λεπροί. Διατηρείται δέ εισέτι καί τό άνοιγμα-οπή, ένθεν έρριπτον αυτοίς τήν τροφήν.

Τήν μικρήν Εκκλησίαν ταύτην καί τούς παρακειμένους αυτή χώρους διά Κατηχητικόν Σχολείον καί άλλας ενοριακάς εκδηλώσεις ανεκαίνισε τό Πατριαρχείον, επιστατούντος τού ηγουμένου τής Ραμάλλας Αγιοταφίτου Αρχιμανδρίτου π. Γαλακτίωνος.

Εις τήν Εκκλησίαν ταύτην, αφιερωμένην εις τόν Άγιον μεγαλομάρτυρα Γεώργιον, ετέλεσε κατά τήν ως άνω ημέραν τήν ακολουθίαν τής Κυριακής τού Ασώτου διά λόγους ποιμαντικούς καί τήν Θείαν Λειτουργίαν ο Μακαριώτατος, συλλειτουργούντων Αυτώ τού Ιερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ησυχίου, τού Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου, τού Προϊσταμένου τού Ιερού τούτου Ναού Αρχιμανδρίτου π. Γαλακτίωνος, τού Αρχιμανδρίτου π. Ιερωνύμου, τού εφημερίου τού Ζαμπάπδε π. Ίσσα Τούμα καί τού Ιεροδιακόνου π. Μακαρίου.

Πρός τό εκκλησίασμα τής κώμης ταύτης καί τό προσελθόν εκ τών ομόρων κωμών Τουμπάς καί Ζαμπάπδε εκήρυξε τόν θείον λόγον ο Μακαριώτατος, έχοντα ελληνιστί ως έπεται:

«Τής πατρώας δόξης σου, αποσκιρτήσας αφρόνως εν κακοίς εσκόρπισα, όν μοι παρέδωκας πλούτον• όθεν σοι τήν τού ασώτου φωνήν κραυγάζω: ήμαρτον ενώπιόν Σου, Πάτερ οικτίρμον, δέξαι μέ μετανοούντα καί ποίησόν με ως ένα τών μισθίων σου», αναφωνεί ο μελωδός τής Εκκλησίας.

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
ευλαβείς Χριστιανοί,
Η αγία τού Χριστού Εκκλησία ως φιλεύσπλαχνος μήτηρ μάς προετοιμάζει διά τήν υποδοχήν τής μεγάλης εορτής τού Πάσχα, δηλονότι τής Αναστάσεως τού Θεού καί Σωτήρος ημών Χριτού. Η Ανάστασις βεβαίως τού Χριστού αφορά εις τήν ανάστασιν ενός εκάστου εξ ημών εκ τού θανάτου τής φθοράς καί τής αμαρτίας.

Η μνεία εκ τού σημερινού ευαγγελικού αναγνώσματος τής τού Ασώτου Υιού παραβολής σκοπόν έχει τήν απαλλαγήν ημών εκ τού πάθους τής απογνώσεως αφ’ ενός καί τήν διέγερσιν ημών πρός ανάληψιν αρετής κατά τόν Συναξαριστήν τής Εκκλησίας μας: «Δύο μέν ούν εισιν υιοί τού ανθρώπου, ήτοι τού Θεανθρώπου Λόγου, οι δίκαιοι καί οι αμαρτωλοί.

Ο μέν ούν πρεσβύτερός εστιν ο εν ταίς εντολαίς αυτού καί τώ καλώ αεί επιμένων τού Θεού καί μηδ’ οπωσούν αυτού αφιστάμενος• νεώτερος δέ, ο τήν αμαρτίαν ποθήσας καί τήν μετά Θεού συνδιαγωγήν διά τών αισχρών πράξεων αρνησάμενος καί τήν περί αυτού τού Θεού φιλανθρωπίαν εκδαπανήσας ασώτως πολιτευσάμενος ως μή τό κατ’ εικόνα σώον διατηρών καί τώ πονηρώ δαίμονι εξακολουθήσας καί δουλεύσας διά τών ηδονών τοίς εκείνου θελήμασιν καί μή δυνηθείς τήν επιθυμίαν εμπλήσαι. Ακόρεστον γάρ τό πράγμα η αμαρτία».

«Διαρρέουσα», λέγει ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, «η διάκενος ηδονή κενόν αυτόν [τόν Άσωτον] κατελίμπανε καί ήν εν ενδεία παντάπασιν».
«Εις εαυτόν δέ ελθών ο Άσωτος είπε: … αναστάς πορεύσομαι πρός τόν πατέρα μου καί ερώ αυτώ: πάτερ ήμαρτον εις τόν ουρανόν καί ενώπιόν σου• ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου, ποίησόν με ως ένα τών μισθίων σου», ( Λουκ. 15, 17-18), «Ό εστιν», λέγει ο Ζιγαβηνός, «ανανήψας ως εκ μέθης καί κάρου, (βαρέως ύπνου) αφύπνισε γάρ αυτόν η κακοπάθεια».  «Έως μέν γάρ έπραττε τά φαύλα», ερμηνεύει ο Άγιος Θεοφύλακτος,  «έξω εαυτού ήν… ο γάρ μή λόγω κυβερνώμενος, αλλ’ ως άλογος ζών… έξω εαυτού εστιν… Όταν δέ αναλογίσηται τίς ών επί ποίαν κατήντησεν αθλιότητα, τότε γίνεται εν εαυτώ».

Μέ άλλα λόγια, αγαπητοί μου αδελφοί, διά τής παραβολής, δηλαδή τού παραδείγματος τού Ασώτου Υιού, καλούμεθα καί ημείς νά έλθωμεν εις εαυτούς, δηλονότι νά αναλογισθώμεν εις ποίαν φυσικήν καί πνευματικήν κατάστασιν ευρισκόμεθα ως μέλη τής Εκκλησίας, φέροντες τό ένδυμα τού Αγίου Βαπτίσματος καί τήν σφραγίδα τής δωρεάς τού Αγίου Πνεύματος.

Τό μέν «εις εαυτόν ελθών» τού Ασώτου δηλώνει τήν διάθεσιν καί ζωηράν αυτού επιθυμίαν νά μετανοήση. Τό δέ «αναστάς πορεύσομαι πρός τόν πατέρα μου», φανερώνει τήν απόφασιν τήν οποίαν έλαβε, νά επιστρέψη εις τόν πατέρα του, ο οποίος πάντοτε τόν ανέμενε μέ ανοιχτάς τάς αγκάλας του.

Τούτο σημαίνει ότι ο Θεός Πατήρ ημών, φιλάνθρωπος ών, αναμένει τήν μετάνοιαν μετ’ ιδιαιτέρας χαράς κατά τούς Κυριακούς λόγους: «Λέγω υμίν ότι ούτω χαρά έσται εν τώ ουρανώ επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι ή επί ενενήκοντα εννέα δικαίοις, οίτινες ου χρείαν έχουσι μετανοίας», (Λουκ. 15,7), καί πάλιν, «Ούτω, λέγω υμίν χαρά γίνεται ενώπιον τών αγγέλων τού Θεού επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι», (Λουκ. 15,10).
Εδώ ακριβώς, αδελφοί μου,  καταφαίνεται η δύναμις τής μετανοίας τών αμαρτωλών καί τό μέγεθος τής φιλανθρωπίας τού Θεού.

Επί πλέον δέ καταφαίνεται καί τό δώρον, τό οποίον εχάρισεν ο Θεός εις τόν άνθρωπον, τό «αυτεξούσιον» αυτού, δηλονότι τήν ελευθέραν θέλησιν καί βούλησιν. Σχετικώς μέ τήν μετάνοιαν τού ανθρώπου ο Άγιος Κλήμης Αλεξανδρείας λέγει: «εμφαίνει τό θείον τό φιλάνθρωπον τό αυτού τώ αυτεξουσίω τής ψυχής αφορμάς μετανοίας χαριζόμενος», (Κλήμ.  Παιδ. 1,9).

Ο Απόστολος Παύλος αναφερόμενος εις τό πάθος τής αμαρτίας εκ τής πορνείας λέγει: « Αδελφοί, πάντα μοι έξεστιν αλλ’ ου πάντα μοι συμφέρει, … αλλ’ ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος», ( Α’ Κορ. 6,12).
( Όλα έχω εξουσίαν νά τά πράττω, δέν συμφέρουν όμως όλα. Όλα είναι εις τήν εξουσίαν μου, αλλ’ εγώ δέν θά εξουσιασθώ καί δέν θά γίνω δούλος εις τίποτε).

Η προετοιμασία μας, αγαπητοί μου αδελφοί, διά τήν μεγάλην εορτήν τού Πάσχα προϋποθέτει τήν διάθεσίν μας πρός ανάνηψιν, δηλαδή πρός μετάνοιαν.  Η δέ μετάνοια προϋποθέτει τήν εγκράτειαν καί τήν διάκρισιν, όσον αφορά εις τήν χρήσιν τής ελευθέρας θελήσεως καί εξουσίας μας, ως λέγει ο θείος Παύλος «Πάντα μοι έξεστι…. αλλ’ ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος».

Ιδού λοιπόν, αδελφοί μου, καιρός ανανήψεως, ιδού καιρός μετανοίας, ιδού παράδειγμα πρός μίμησιν η τού Ασώτου μετάνοια καί μεταμέλεια. Εις τούτο μάς καλεί η αγία τού Χριστού Εκκλησία μας διά στόματος τού μελωδού αυτής  λέγουσα: «ταίς ηδοναίς τού σώματος υπέκυψα παναθλίως καί εδουλώθην όλως, τοίς τών παθών εφευρεταίς καί ξένος εγενόμην από Σού, φιλάνθρωπε. Νύν δέ κράζω τήν τού Ασώτου φωνήν: Ημάρτηκα, Χριστέ, μή υπερίδης ως μόνος ελεήμων».
Αμήν.

Μετά τήν θ. Λειτουργίαν ο Αρχιμανδρίτης π. Γαλακτίων καί τά μέλη τής ενορίας ταύτης εδεξιώθησαν φιλοφρόνως τόν Μακαριώτατον καί τήν Συνοδείαν  Αυτού.