ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ: Από Παρασκευής, 4ης /17ης έως καί 6ης/19ης Δεκεμβρίου 2021, έλαβον χώραν οι τριήμεροι εορτασμοί τής μνήμης τού οσίου Πατρός ημών Ιωάννου τού Δαμασκηνού, τού οσίου Πατρός ημών Σάββα τού ηγιασμένου καί τού εν αγίοις Πατρός ημών Νικολάου Επισκόπου Μύρων τής Λυκίας εις τήν Ιεράν Λαύραν τού Οσίου Σάββα, ευρισκομένην εις τήν έρημον τής Ιουδαίας εις τήν όχθην τού Χειμάρρου τών Κέδρων, δεξιά τώ κατερχομένω εις τήν Νεκράν θάλασσαν.
Τήν Λαύραν ταύτην ίδρυσεν ο άγιος Σάββας ελθών εκ Καππαδοκίας εις τήν Αγίαν Γήν τό 456 καί μαθητεύσας πρότερον επί πολλά έτη παρά τώ Μεγάλω Ευθυμίω καί τώ συνασκητή αυτού αγίω Θεοκτίστω. Εκ τής Λαύρας ταύτης ορμώμενος ο Άγιος Σάββας ίδρυσε καί άλλας Μονάς εις τήν Παλαιστίνην καί ανεδείχθη πνευματικός πατήρ καί καθοδηγητής χιλιάδων μοναχών εις τήν μοναχικήν ζωήν καί προασπιστής τού Ορθοδόξου δόγματος τής Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου τής Χαλκηδόνος τού έτους 451 μετά τού Αγίου Θεοδοσίου τού Κοινοβιάρχου, ως διασώζει ο βιογράφος τών Παλαιστινίων Αγίων Κύριλλος ο Σκυθοπολίτης.
Εις τήν περίδοξον ταύτην Μονήν εωρτάσθη τήν 4ην Δεκεμβρίου η μνήμη τού Αγίου Ιωάννου τού Δαμασκηνού εις τό παρεκκλήσιον αυτού, εν ώ καί ο τάφος αυτού, προεξάρχοντος τού Αρχιερέως τής σειράς Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ελενουπόλεως κ. Ιωακείμ, παραμείναντος εις τήν Λαύραν έως καί τήν 6ην Δεκεμβρίου, διά τήν εορτήν τού Αγίου Νικολάου.
Τό Σάββατον, 5ην Δεκεμβρίου εωρτάσθη η μνήμη τού Αγίου Σάββα εις ολονύκτιον αγρυπνίαν, τής οποίας προεξήρξεν η Α.Θ.Μ. ο Πατήρ ημών καί Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων Αυτώ τού Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου καί τού τού Αρχιερέως τής σειράς Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ελενουπόλεως κ. Ιωακείμ, Αγιοταφιτών Ιερομονάχων, ψαλλόντων τού Ιεροδιακόνου π. Συμεών καί τών βοηθών αυτού δεξιά ελληνιστί καί τού Αρχιμανδρίτου π. Φιλοθέου αριστερά αραβιστί καί μετεχόντων Ορθοδόξων πιστών εκ Βηθλεέμ, Χωρίου τών Ποιμένων, Μπετζάλλας καί τού βορείου Ισραήλ, τή τιμητική παρουσία τού Γενικού Προξένου τής Ελλάδος εις τά Ιεροσόλυμα κ. Ευαγγέλου Βλιώρα.
Εις τό Κοινωνικόν τής θείας Λειτουργίας εκήρυξε τόν θείον Λόγον η Α.Θ.Μ. διά τής κάτωθι προσφωνήσεως ελληνιστί:
«Οδήγησόν με Κύριε, εν τή τρίβω τών εντολών σου, ότι αυτήν ηθέλησα απόστρεψον τούς οφθαλμούς μου τού μή ιδείν ματαιότητα, εν τή οδώ σου ζήσον με», ( Ψαλμ. 118, 35-37), αναφωνεί ο ψαλμωδός.
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Ευλαβείς Χριστιανοί,
Ευφραίνεται σήμερον η έρημος καί αγάλλεται η χώρα τού Ιορδάνου επί τή τελουμένη εορτίω μνήμη τού Οσίου καί Θεοφόρου Πατρός ημών Σάββα τού ηγιασμένου, εν τή επωνύμω αυτού Λαύρα, δηλονότι εν τώ τόπω τής ασκήσεως αυτού.
Ο θείος Πατήρ ημών Σάββας εκ μητρικών σπαργάνων ώφθη σκεύος ηγιασμένον καί οίκος τού Αγίου Πνεύματος, διό καί ανεδείχθη οσίων ακρότης καί τών Αγγέλων εφάμιλλος. Επέτυχεν τούτο ακούων εις τόν λόγον τού Δαυΐδ: «Απόστρεψον τούς οφθαλμούς μου τού μή ιδείν ματαιότητα εν τή οδώ σου ζήσόν με», (Ψαλμ. 118,37).
Ερμηνεύων τούς ως άνω Δαυϊτικούς λόγους, ο Μέγας Αθανάσιος λέγει: «Ματαιότης εστίν η περί τάς θέας μανία, η περί τών μή δεόντων θεωρία καί η κατά διάνοιαν δέ άτοπος φαντασία, ήν καί σαφηνίζει ο Παύλος λέγων: «εν ματαιότητι τού νοός αυτών, εσκοτισμένοι τή διανοία, όντες απηλλοτριωμένοι τής ζωής τού Θεού». Όρα ματαιότητα νοός λεγομένην, ότ άν σχή τις νούν καί τούτου μή χρήσηται πρό τήν τών αληθών θεωρίαν, αλλά παρέχει αυτόν τώ δεσμεύοντι Σατανά. Τούτο τοίνυν ευχόμενός φησίν: Απόστρεψον τούς οφθαλμούς μου τού μή ιδείν ματαιότητας (Ψαλμ. 118, 37). Καί τούτο γάρ χάρις Θεού». [Καί απλούστερον: Απόστρεψον τούς οφθαλμούς μου τού μή ιδείν ματαιότητα. Ματαιότης είναι η μανία διά τά θεάματα, η περί τών πραγμάτων εκείνων τών μή εχόντων ανάγκην θεωρίας, καί η ανοίκειος φαντασία τού νού, όπως διασαφηνίζει ο Παύλος λέγων: Διά τής ματαιότητος τού νού των, έχουν σκοτισθή εις τήν διάνοιαν καί έχουν αποξενωθή από τήν ζωήν τού Θεού (Εφ. 4, 17). Ματαιότης τού νού είναι νά έχη τις νούν καί νά μήν τόν χρησιμοποιεί διά τήν θεωρίαν τών αληθινών πραγμάτων, αλλά νά τόν παραδίδη εις τόν δεσμοφύλακα Σατανάν. Απευχόμενος αυτό λοιπόν λέγει Απόστρεψον τούς οφθαλμούς μου τού μή ιδείν ματαιότητας, διότι καί αυτό είναι χάρις Θεού].
Όντως ο θεσπέσιος Σάββας έτυχε τής χάριτος τού Θεού, διότι ως λέγει ο όσιος Ιωάννης τής Κλίμακος: «Καί αι εκ νηπίου παιδείαι καί ανατροφαί καί τά επιτηδεύματα συνέρχονται ή καί αντιπράττουσιν ημίν αυξήσασι πρός τήν αρετήν καί τήν μοναδικήν πολιτείαν». [Καί απλούστερον: Αλλά καί η παιδαγωγία καί η ανατροφή καί αι ασχολίαι πού είχαμε από τήν νηπιακή ηλικία καί εξής, παίζουν τόν ρόλον τους στήν αρετή καί στή μοναχική ζωή, καί αναλόγως ή μάς βοηθούν ή μάς δυσκολεύουν].
Μέ άλλα λόγια, ο θείος Σάββας παιδιόθεν περιφρονήσας τάς ματαιότητας τού κόσμου, ανεζήτει «τήν μοναδικήν πολιτείαν», τουτέστιν τήν πολιτείαν τών μοναχών τής ερήμου, ως βεβαιοί τούτο καί ο βιογράφος αυτού Κύριλλος Σκυθουπολίτης γράφων: «Ο Σάββας προωρισμένος ών υπό τού Θεού εκ μήτρας καί προεγνωσμένος πρό διαπλάσεως κατά τόν μέγαν προφήτην Ιερεμίαν (Πρβλ. Ιερ. 1, 4-5) πάντων ομού τών τού βίου περιφρονήσας εκδέδωκεν εαυτόν μοναστηρίω Φλαβιαναίς μέν καλουμένω, ένθα τήν τής μοναχικής πολιτείας εξεπαιδεύθη ακρίβειαν καί εν ολίγω χρόνω τό τε ψαλτήριον εκμανθάνει καί τήν λοιπήν τού κοινοβιακού κανόνος κατάστασιν».
Ο πατήρ ημών Σάββας, τόν τρόπον καί τήν οδόν τής ασκήσεως μαθητεύσας παρά τούς πόδας τών μεγάλων τής ερήμου τής Παλαιστίνης ασκητών, Θεοδοσίου τού Κοινοβιάρχου, Ευθυμίου τού Μεγάλου, Θεοκτίστου καί Γερασίμου, ανεδείχθη καθηγητής τής ερήμου γενόμενος πνευματικός φάρος λάμπων εν τώ σκότει. «Ότι ο Θεός επείρασεν αυτόν καί ως ολοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αυτόν», (Σοφ. Σολομ. 3, 5-6) κατά τόν σοφόν Σολομώντα.
Τούτο ακριβώς μαρτυρεί τόσον η υπ αυτού τού θεολήπτου Σάββα ιδρυθείσα παρούσα Λαύρα, όσον καί τό εν αυτή ευρισκόμενον καί αναπαυόμενον άφθαρτον καί ευωδιάζον ολόσωμον λείψανον αυτού. Πολλώ δέ μάλλον μαρτυρεί τούτο η τών Αγιοσαββιτών μοναχών παρουσία, τών αδειαλείπτως προσευχομένων υπέρ τών ψυχών αυτών καί υπέρ πάντων ημών καί φυλασσόντων άσβεστον τό φώς τής παρακαταθήκης τής παραδοθείσης αυτοίς υπό τού αγίου Σάββα τού Ηγιασμένου. «Φώς μέν μοναχοίς, άγγελοι φώς δέ πάντων ανθρώπων μοναδική πολιτεία». (Φώς τών μοναχών είναι οι άγγελοι καί φώς όλων τών ανθρώπων η ζωή τών μοναχών), λέγει ο Άγιος Ιωάννης τής Κλίμακος.
Οι θεόπνευστοι ούτοι λόγοι, αγαπητοί μου αδελφοί, αποτελούν καί τό περιεχόμενον τής παρακαταθήκης τού Πατρός ημών Σάββα πρός άπαντας τούς μοναχούς καί ιδιαιτέρως πρός τούς εν τή Λαύρα αυτού ενασκουμένους. Καί τούτο διότι αυτός ούτος ο θεοφόρος Σάββας «Τά τών Αγγέλων έφθασε τάγματα καί τόν βίον αυτών αμέμπτως εζήλωσε», ως λέγει ο υμνωδός αυτού.
Ημείς δέ οι τιμώντες τήν ιεράν μνήμην τού ισαγγέλου Σάββα, τού έχοντος παρρησίαν πρός Χριστόν τόν Θεόν, παρακαλέσωμεν αυτόν, ίνα μετά τής Θεοτόκου καί Μητρός τού Θεού, μή παύση ικετεύων υπέρ αφέσεως τών πταισμάτων ημών καί υπέρ τού αξιωθήναι ημάς τής εντός τού σπηλαίου τών ψυχών ημών ανατολής τού φωτός τής γνώσεως τού Ηλίου τής Δικαιοσύνης τού Σωτήρος ημών Χριστού.
Μετά δέ τού ψαλμωδού είπωμεν: «εξομολογήσονται οι ουρανοί τά θαυμάσιά σου, Κύριε, καί τήν αλήθειάν σου εν εκκλησία αγίων», (Ψαλμ. 88,6). Καί αναλυτικώτερον: Θά σέ δοξολογήσουν οι εν ούρανοίς αγγελικαί δυνάμεις Κύριε. Αξία θαυμασμού είναι η ουσία καί η ενέργεια τού Θεού. Εν εκκλησία αγίων, δηλονότι τών εν ουρανοίς ακαταπαύστως υμνούντων αγγέλων. Αμήν. Έτη πολλά καί ευλογημένα Χριστούγεννα».
Άμα τή απολύσει τής θείας Λειτουργίας ηκολούθησε τράπεζα.
Ευχαριστών τόν Θεόν ο Μακαριώτατος διά τήν πνευματικήν πανδαισίαν τής πανηγύρεως, ανεχώρησε κατευοδούμενος υπό τών Αγιοσαββιτών Πατέρων καί διερχόμενος κατά τό έθος διά τής Ιεράς Μονής τού Αββά Θεοδοσίου τού Κοινοβιάρχου.
