Την Μεγάλη Τρίτη, εωρτάσθη υπό του Πατριαρχείου η εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ναζαρέτ, την πόλιν στην οποία ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ανήγγειλεν εις την αγνήν κόρην Μαριάμ, ότι θα συλλάβη εκ Πνεύματος Αγίου και ότι θα γεννήση κατά σάρκα τον Υιόν του Θεού, τον Μονογενή, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, χάριν της αναγεννήσεως και της σωτηρίας ημών των ανθρώπων, (Λουκ. 1, 26-33).
Τού εορτασμού τούτου προεξήρξεν η Α.Θ.Μ. ο Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος μετά συνοδείας εξ Ιεροσολύμων.
Φθάσας εις Ναζαρέτ ο Μακαριώτατος, μετέβη επ’ ολίγον εις την Μητρόπολιν, ένθα υπεδέχθη αυτόν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναζαρέτ κ. Κυριακός μετά των Ιερέων και του Δημοτικού Συμβουλίου της Αραβοφώνου Κοινότητος Ναζαρέτ.
Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως επεφυλάχθη θερμή υποδοχή εις τον Μακαριώτατον υπό των Ορθοδόξων Προσκόπων καθ’ οδόν προς τον Ιερόν Ναόν του Ευαγγελισμού. Ενταύθα έλαβε χώραν προσκύνησις εις το εντός του Ναού του Ευαγγελισμού Προσκύνημα της Πηγής της Θεοτόκου.
Εν συνεχεία δε ήρχισεν η ακολουθία του Όρθρου και της Θείας Λειτουργίας, της οποίας προεξήρξεν ο Μακαριώτατος Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων Αυτώ του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακού και των Σεβασμιωτάτων Αρχιεπισκόπων Ιόππης κ. Δαμασκηνού και Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου, Γέροντος Αρχιγραμματέως, Αγιοταφιτών Ιερομονάχων εξ Ιεροσολύμων και εκ των Μονών της περιοχής της Γαλιλαίας, Αραβοφώνων Πρεσβυτέρων της Ναζαρέτ και των ομόρων της Ναζαρέτ Κοινοτήτων, του Αρχιδιακόνου π. Ευλογίου, του διακόνου π. Διονυσίου και άλλων ιεροδιακόνων, ψαλλούσης της χορωδίας της Κοινότητος Ναζαρέτ αραβιστί και βοηθούντος του ηγουμένου της Ιεράς Μονής Άκκρης Αρχιμανδρίτου π. Φιλοθέου, παρουσία του στρατιωτικού ακολούθου της Πρεσβείας της Ελλάδος εις το Τελ Αβίβ και του επιτίμου Έλληνος Προξένου της Ελλάδος εις Χάιφαν κ. Κωνσταντίνου Ζηνοβίου και μετέχοντος εν ευλαβεία πυκνού εκκλησιάσματος Ελληνοφώνων, Ρωσοφώνων, Ρουμανοφώνων και άλλων εκ των περιοχών του Ισραήλ.
Η λειτουργία ετελέσθη όντως εν πάση τάξει και ευλαβεία και έφερε την κατάνυξιν και τον αγιασμόν εις τους μετασχόντας εις αυτήν. Εις το Κοινωνικόν της θείας Λειτουργίας ο Μακαριώτατος εκήρυξε τον θείον λόγον εις τους πιστούς ελληνιστί έχοντα ούτως:
«Το απ’ αιώνος Μυστήριον ανακαλύπτεται σήμερον και ο Υιός του Θεού Υιός ανθρώπου γίνεται, ίνα του χείρονος μεταλαβών μεταδώ μοι του βελτίονος∙ εψέυσθη πάλαι Αδάμ και Θεός επιθυμήσας ου γέγονεν∙ άνθρωπος γίνεται Θεός, ίνα Θεόν τον Αδάμ απεργάσηται. Ευφραινέσθω η κτίσις, χορευέτω η φύσις, ότι Αρχάγγελος Παρθένω μετά δέους παρίσταται και το χαίρε κομίζει της λύπης αντίθετον. Ο διά σπλάγχνα ελέους ενανθρωπήσας Θεός ημών, δόξα σοι», αναφωνεί ο μελωδός της Εκκλησίας.
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Ευλαβείς Χριστιανοί και προσκυνηταί,
Σήμερον η αγία του Χριστού Εκκλησία εορτάζει πανηγυρικώς το μέγα και άρρητον μυστήριον της θείας Οικονομίας, δηλονότι την προαιώνιον θείαν βουλήν, την οποίαν απεκάλυψεν εις την Παρθένον Μαρίαν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, εις τον Πανίερον τούτον τόπον της ιστορικής και διασήμου πόλεως Ναζαρέτ, ειπών αυτή: «χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου ευλογημένη συ εν γυναιξίν… και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν», (Λουκ. 1, 28-31).
Οι λόγοι ούτοι αφ’ ενός μεν διετάραξαν την Παρθένον Μαρίαν κατά την αψευδή μαρτυρίαν του Ευαγγελιστού Λουκά (1,29). Αφ’ ετέρου δε απετέλεσαν «σημείον αντιλεγόμενον» (Λουκ. 3, 24), προκάλεσαν την αμφιβολίαν και τον διχασμόν εις πιστούς και απίστους, εις ενθέρμους μέχρις αίματος απολογητάς και πολεμίους αρνητάς, ως αναφωνεί ο μελωδός Αυτής λέγων: «Χαίρε, των απίστων αμφίβολον άκουσμα. Χαίρε, των πιστών αναμφίβολον καύχημα».
Η αμφιβολία, αγαπητοί μου, είναι εκείνη η οποία βασανίζει την διάνοιαν των ανθρώπων, των αρνουμένων την ύπαρξιν του Θεού και την εκ Θεού δημιουργίαν των πάντων. Ο πιστεύων εις τον Ευαγγελισμόν της Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, ότι δι’ αυτής και εκ των αγνών αυτής αιμάτων ο Υιός του Θεού, Υιός του ανθρώπου γίνεται, δύναται να ομολογήση ότι «εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος… Πάντα δι’ Αυτού εγένετο και χωρίς Αυτού ουδέ εν ο γέγονεν∙ εν Αυτώ ζωή ην και η ζωή ην το φως των ανθρώπων».
Αυτό ακριβώς το φως της ζωής εχαρίσατο ημίν τοις ανθρώποις η αειπάρθενος Μαρία, γενομένη μητέρα του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού κατά την ανθρωπότητα Αυτού: «Εγώ ειμι το φως του κόσμου, ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ’ έξει το φως της ζωής», είπεν ο Κύριος, (Ιωάν. 8,12).
Όντως οι άνθρωποι επεριπάτουν εν τη σκοτία, τουτέστιν τω ψεύδει και τη απάτη. Διά τούτο και ο μελωδός λέγει: «εψεύσθη πάλαι Αδάμ και Θεός επιθυμήσας ου γέγονεν». Δυστυχώς την αυτήν επιθυμίαν εκδηλώνει και ο άνθρωπος του αιώνος μας. Εννοούμεν τον άνθρωπον, ο οποίος λατρεύει και προσκυνεί την κτίσιν την άλογον παρά τον Κτίσαντα, δηλονότι τον Θεόν και Δημιουργόν.
Όμως, εν Χριστώ τω Θεώ ημών, τω εν Πνεύματι Αγίω σαρκωθέντι και ενανθρωπήσαντι εκ της Παρθένου Μαρίας «άνθρωπος γίνεται Θεός, ίνα Θεόν τον Αδάμ απεργάσηται». Ιδού λοιπόν, διατί τιμώμεν ιδιαιτέρως το παγκόσμιον τούτο γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και διατί μελωδικώς αναβοώμεν και κηρύττομεν: «Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις∙ ο Υιός του Θεού Υιός της Παρθένου γίνεται και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται. Διό και ημείς συν αυτώ τη Θεοτόκω βοήσωμεν: Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σού».
Της Χάριτος και της χαράς του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου συμμετέχει όχι μόνον το Χριστεπώνυμον πλήρωμα της Εκκλησίας του Χριστού, αλλά και άπαν το ανθρώπινον γένος, ως διδάσκουν και οι θεόπνευστοι Πατέρες της Εκκλησίας ημών «Επειδή γαρ είπεν ο Θεός τη Εύα, εν λύπαις τέξη τέκνα, λύεται η λύπη της Εύας διά ταύτης της χαράς». Λέγομεν δε άπαν το ανθρώπινον γένος, διότι ο Θεός Λόγος εν τη καθ‘ υπόστασιν σαρκώσει Αυτού προσέλαβεν εν Εαυτώ και ωκειοποιήθη άπασαν την κοινήν, δηλονότι ημών των ανθρώπων φύσιν.
Κατά την παρούσαν χαρμόσυνον ημέραν, αγαπητοί μου αδελφοί, καλούμεθα επίσης να υπαντήσωμεν τον υπέρ ημών καταδεξάμενον εκουσίως σταυρικόν θάνατον, Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.
Ο συνεορτασμός ούτος της χαρμολύπης, τουτέστιν του Ευαγγελισμού της χαράς, αφ’ ενός και της αναγγελίας της λύπης των παθών του Υιού του ανθρώπου αφ’ ετέρου, επισημαίνει με τον πλέον δυνατόν και απερινόητον τρόπον, τον τρόπον της σχέσεως του θείου με το ανθρώπινον, του υπερφυσικού μετά του φυσικού και κυρίως της ζωής και του θανάτου ή καλλίτερον ειπείν του θανάτου της φθοράς, δηλαδή της αμαρτίας και του θανάτου της αφθαρσίας, δηλαδή της εν Χριστώ σωτηρίας.
Το ανεξερεύνητον όντως μέγα τούτο μυστήριον γίνεται κατανοητόν και τρόπον τινά εκλογικεύεται μόνον εντός των ορίων της εν τω κόσμω αποκαλυφθείσης Ιεράς Ιστορίας, δηλονότι της Αγίας Γραφής Παλαιάς τε και Νέας Διαθήκης, ένθα φανερούται ο Θεός της απείρου αγάπης και φιλανθρωπίας, αλλά και ο Θεός της κρίσεως του κόσμου τούτου κατά τους λόγους του Ιησού Χριστού:
«Αλλ’ εγώ την αλήθειαν λέγω υμίν· συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω. εάν γαρ εγώ μη απέλθω, ο Παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς· εάν δε πορευθώ, πέμψω αυτόν προς υμάς· και ελθών εκείνος ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως». (Ιωάν. 16,7-8)
Ευχαριστήσωμεν, αγαπητοί μου, τω Θεώ και Πατρί και ικετεύσωμεν τον μονογενή Υιόν και Λόγον Αυτού και Υιόν της Παρθένου Μαρίας, ίνα σημειωθή εφ’ ημάς και εις τους κυβερνούντας τον κόσμον το απρόσιτον Αυτού θείον φως, το φως της Αναστάσεως. Μετά δε του Αρχαγγέλου Γαβριήλ είπωμεν: «Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά σου. Ευλογημένη συ εν γυναιξίν και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών». Αμήν και ευλογημένον Πάσχα».
Μετά την θείαν Λειτουργίαν ηκολούθησε πάνδημος λιτανεία διά των δύο κεντρικών οδών της πόλεως, των Ιερέων ενδεδυμένων και των Προσκόπων προπορευομένων.
Μετά την λιτανείαν και την δέησιν εις το Προσκύνημα, η Πατριαρχική Συνοδεία μετέβη εις την Μητρόπολιν και παρεκάθισεν εις τράπεζαν, παρατεθείσαν υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακού.
Διαρκούσης της τραπέζης ταύτης, προσεφώνησεν ο Μακαριώτατος διά της προσφωνήσεως αυτού αραβιστί, (αναρτηθησομένης προσεχώς), λέγων μεταξύ άλλων ότι το Πατριαρχείον προσφέρει εις το Συμβούλιον της Ναζαρέτ το ποσόν των 150.000 NIS διά τας ανάγκας του ποιμνίου Ναζαρέτ και κυρίως διά τους πτωχούς φοιτητάς.
Τον Μακαριώτατον προσεφώνησεν ευχαριστούσα η Πρόεδρος της Τζαμαΐγιε κα. Αφάφ.
){kind=link}