Του πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Ε. Βολουδάκη
Εν μέσω μιάς μεγάλης πνευματικής και οικονομικής κρίσεως που μαστίζει από ετών την Πατρίδα μας και οδηγεί τους ανθρώπους της σε θλίψη, στενοχωρία, απελπισία, αρκετούς δε και σε αυτοκτονία, επέλεξαν οι ιθύνοντες του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως να πραγματοποιήσουν πολυμελή Σύνοδο Προκαθημένων και εκπροσώπων των ανά την Οικουμένη Ορθοδόξων Εκκλησιών, η οποία θα αρχίση στις 18 Ιουνίου 2016, στο Κολυμπάρι Χανίων Κρήτης.
Ο χρόνος που επελέγη για την διεξαγωγή της Συνόδου αλλά και η θεματολογία της, μαρτυρούν ότι οι βασικοί διοργανωταί της Αρχιερείς δεν ενδιαφέρονται για τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων, αλλά, αντιθέτως, επιδιώκουν να συμπράξουν με τους πολιτικούς άρχοντες των λαών για την επιβολή της Παγκοσμιοποιήσεως, αντί να καθοδηγούν οι Αρχιερείς Ποιμένες τους κοσμικούς Άρχοντες στην κατά Θεόν Διακονία του λαού. Ένα ακόμη στοιχείο, που συνηγορεί με τα ανωτέρω, είναι και ο αυτοπροσδιορισμός αυτής της Συνόδου. Την ονόμασαν οι διοργανωταί της «Αγία και Μεγάλη Σύνοδον»! Αυτός ο προσδιορισμός της Συνόδου ως «Αγίας και Μεγάλης» δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αλλά μόνο στις επιδιώξεις εκείνων που την διοργάνωσαν.
Γιατί σκοπός τους είναι να καθαγιάσουν μέσω του τίτλου της Συνόδου όλα εκείνα που σχεδιάζουν να αποφασίσουν, ώστε ο απληροφόρητος λαός να δεχθή τα αποφασισθέντα ως προερχόμενα εκ της εμπνεύσεως του Αγίου Πνεύματος. Ούτε Μεγάλη, βεβαίως, μπορεί να αυτοπροσδιορισθή αυτή η Σύνοδος, καθ’ ότι το Μεγάλη, προϋποθέτει μεγάλα και σημαντικά θέματα και όχι το πλήθος των συμμετεχόντων σ’ αυτήν Αρχιερέων. Πολυμελής ή πολυπληθής θα μπορούσε να χαρακτηρισθή, ποτέ όμως Μεγάλη. Μια γνήσια Σύνοδος της Εκκλησίας μας πρώτα αποδεικνύεται Αγία και ύστερα ονομάζεται.
Είναι από τα στοιχειωδώς αναμενόμενα (όχι μόνο από μια Σύνοδο Ορθοδόξων Αρχιερέων, αλλά ακόμη και από τον κάθε συνειδητόν Ορθόδοξο), το να συμμορφώνεται στην προτροπή της Αγίας Γραφής: «Υμνείτω σε ο πέλας και μη το στόμα το σον». Κάθε Σύνοδος Ορθοδόξων δεν έχει από της συστάσεώς της αγιότητα αλλά από τους καρπούς της, όταν οι αποφάσεις της είναι πράγματι καρποί του Αγίου Πνεύματος. Και πως να αναμένη κανείς από την προσεχή Σύνοδο τέτοιας προελεύσεως καρπούς, όταν ήδη προ της συγκλήσεώς της, διά του στόματος και της γραφίδος του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως και των στενών συνεργατών του συνεχώς επαναλαμβάνεται ότι η Σύνοδος αυτή «θα τροποποιήση και θα καταργήση αναποφεύκτως κανόνας των Οικουμενικών Συνόδων»; Και μόνο η αντίληψη αυτή αρκεί για να χαρακτηρισθή η Σύνοδός τους Ληστρική! Αυτό το είχα επισημάνει από του έτους 1992, αναφερόμενος στην διατριβή του Πατριάρχου, «Περί την κωδικοποίησιν των Ι. Κανόνων και των Κανονικών Διατάξεων εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία» (Θεσσαλονίκη 1970), την οποία συνέγραψε ως Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος Χ. Αρχοντώνης.
Έγραψα τότε την αντίθεσή μου προς τα γραφόμενά του, και υπογράμμισα «ότι αποτελεί το βιβλίο του αυτό μια απειλή για την Ορθοδοξία, εφ’ όσον σήμερα ως Οικουμενικός Πατριάρχης έχει περισσότερες δυνατότητες να πραγματοποιήση τις απόψεις που εκθέτει σ’ αυτό»1. Συμπλήρωνα, μάλιστα, ότι «τον φόβο μας αυτόν ενισχύει η πρόσφατη κρίση που δημιουργήθηκε μεταξύ Οικουμενικού Πατριαρχείου και Εκκλησίας της Ελλάδος (σημ.: η τότε κρίση επί Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ), η οποία κρίση, κατά την ταπεινή μας γνώμη μπορεί να στηρίξη υπόνοιες ότι εντάσσεται μέσα στο σχέδιο των αναθεωρήσεων του Εκκλησιαστικού Δικαίου, που θα επιχειρηθούν στο προσεχές μέλλον»2!
Οι φόβοι μας τώρα επαληθεύονται! Στα θέματα της Συνόδου της Κρήτης έχουν ενταχθεί και τα κωλύματα του Γάμου και η Νηστεία, τα οποία είναι θέματα και του Εκκλησιαστικού Δικαίου, εφ’ όσον και ο δεύτερος Γάμος των Κληρικών και η αθέτηση εκ μέρους τους της Νηστείας, επισύρουν την ποινή της καθαιρέσεώς τους, πράγματα τα οποία σχεδιάζουν να ανατρέψουν στην πολυπληθή Σύνοδό τους! Το φοβερότερο είναι ότι η προσεχής Σύνοδος έχει θέσει σκοπό της να καταργήση το Ιερό Ευαγγέλιο αλλά και ολόκληρη την Αγία Γραφή! Ένα από τα θέματά της είναι και η σχέση της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον υπόλοιπο Χριστιανικό κόσμο. Τι άραγε θέλουν να επιτύχουν με την συζήτηση αυτού του θέματος;
Δεν έχει δοθεί επ’ αυτού η απάντηση του Ουρανού; Δεν μας έχει διευκρινήσει ο Χριστός ότι ήλθε επί της γης για να διχάση την Αλήθεια από το ψέμα; Και για να γίνη απολύτως σαφής, χωρίς να μας αφήση περιθώρια παρανοήσεων και δισταγμών, μας τόνισε ότι αυτός ο σωτήριος διχασμός Ορθοδοξίας και πλάνης πρέπει να φθάση μέχρι τα σπίτια και τις οικογένειές μας – εφ’ όσον υπάρχει αντίθεση με τις Οδηγίες του Θεού– και να διχάση ακόμη και τον άνδρα από την γυναίκα του, τον Πατέρα από τον Γυιό, την Νύφη από την Πεθερά! Εμείς τι θέλουμε να παραστήσουμε, ενώνοντας την Ορθοδοξία με τον Παπισμό και τα παρακλάδια και γεννήματά του; Θέλουμε να παραστήσουμε τους νέους θεούς ή να αποδείξουμε στον κόσμο ότι και το Ευαγγέλιο είναι μια ανθρώπινη φιλοσοφία και ο Χριστός απλώς ένας σπουδαίος άνθρωπος, που παρίστανε τον Θεό για να κρατάη σε ηθική πειθαρχία τους ανθρώπους και του οποίου η εποχή πλέον πέρασε και πρέπει να βρεθούν νέοι “φωστήρες”(!) για να συνεχίσουν να κοροιδεύουν τον κοσμάκη που πιστεύει ακόμη στον Θεό και να τον έχουν στον έλεγχό τους;
Εάν νομίζουν όλοι αυτοί, όσο υψηλά εκκλησιαστικά αξιώματα και αν κατέχουν ότι θα συμπράξουμε σε αυτό το άθλιο παιχνίδι, είναι πολύ γελασμένοι! Η Εκκλησία δεν πρόκειται να κρατήση στο Άγιο και Άμωμο Σώμα Της αυτού του είδους τα εκκλησιαστικά καρκινώματα, που επιχειρούν να διευκολύνουν τον συγχρωτισμό της πλάνης με την Αλήθεια, ως αντίθεοι, ενώ ο Θεός ανά τους αιώνες με την Εκκλησία Του διαρκώς εμποδίζει αυτή την επικοινωνία. Θα τα αποβάλη, όπως απέβαλε όλους τους προδότες της Πίστεως ανά τους αιώνες, γιατί «Ιησούς Χριστός, χθες και σήμερον ο Αυτός και εις τους αιώνας»! Έστω αυτή την υστάτη ώρα ας αναλογισθή ο καθένας μας τις ευθύνες του, Κλήρος και Λαός! Γιατί και το να ανεχόμεθα αδιαμαρτύρητα την προδοσία της Πίστεώς μας, σημαίνει απάρνηση του Μόνου Φιλανθρώπου και Ελεήμονος Χριστού, του Θεού μας, αλλά και την αναμονή δεινών στην Πατρίδα μας.
Ο Ιστορικός Σωκράτης έχει καταγράψει το τι προηγείται και το τι επακολουθεί μετά από μια Εκκλησιαστική παρεκτροπή, όπως αυτή της Συνόδου της Κρήτης, η οποία και μόνο από την θεματολογία της έχει λάβει την θέση της πλάι στις απ’ αιώνος Ληστρικές Συνόδους. Ας προσέξουμε τα λόγια του: «Αν προσέξης, θα παρατηρήσης πως, παράλληλα χρονικά, αναπτύσσονται τα πολιτικά κακά και οι Εκκλησιαστικές παρεκτροπές. Θα διαπιστώσης ότι είτε συγχρόνως, είτε αλληλοδιαδόχως αυξάνουν τα μεν και τα δε ακολουθούν, και άλλοτε προηγούνται τα Εκκλησιαστικά δεινά και ακολουθούν τα πολιτικά, και άλλοτε προηγούνται τα πολιτικά και ακολουθούν τα Εκκλησιαστικά, έτσι ώστε δεν μπορείς να αποδώσης τον μεταξύ τους χρονικό συσχετισμό στη σύμπτωση, αλλά στο ότι οι δικές μας αμαρτίες είναι αιτία για την κατάπτωση και των Εκκλησιαστικών και των πολιτικών πραγμάτων… Και αυτά συμβαίνουν από τότε που άρχισε να χριστιανίζη η πολιτεία»!
π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης «ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Αρ. Τεύχους 166-167 Ιούνιος-Ιούλιος 2016
1. Ορθοδοξία και Χρήστος Γιανναράς, Εκδόσεις «ΥΠΑΚΟΗ» 1993, σελίς 184192
2. ο. ανωτέρω, σελίς 192.
