Λαμία: Διαβάστε το συγκινητικό λόγο που επέλεξε το συγκεκριμένο Τμήμα. Μία ακόμη πρωτιά για το 3ο Εσπερινό ΕΠΑΛ Λαμίας που είχε συνολικά τρεις μαθητές να πετυχαίνουν την είσοδό τους στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση…
Στα 51 του χρόνια ο Χαράλαμπος (Χάρης) Λίβας, πατέρας τριών παιδιών αποφάσισε ότι ποτέ δεν είναι αργά και θέλοντας να εμπλουτίσει τις γνώσεις του στην Πληροφορική, ακολούθησε τον συγκεκριμένο Τομέα στο 3ο ΕΠΑΛ Λαμίας με την Ειδικότητα, Τεχνικός Εφαρμογών Πληροφορικής.
Τα όνειρά του δε σταμάτησαν σε ένα απλό πτυχίο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και συμμετείχε στις Πανελλαδικές εξετάσεις όπου όχι απλώς τα κατάφερε αλλά πέτυχε να αριστεύσει!
Οι βαθμολογίες του: Μαθηματικά (Άλγεβρα): 19.3 – Νέα Ελληνικά: 17.8 – Προγραμματισμός Υπολογιστών (Μάθημα Ειδικότητας 1): 19.3 – Δίκτυα Υπολογιστών (Μάθημα Ειδικότητας 2): 16.7
Με 18,28 μέσο όρο και μόρια που έφτασαν τα 18.275 για τη συγκεκριμένη σχολή (έφτασε μέχρι και τα 18.480), όχι μόνο κατάφερε να περάσει πρώτος από τα Εσπερινά ΕΠΑΛ αλλά να συγκεντρώσει συγχρόνως και τη μεγαλύτερη βαθμολογία και από τους 190 επιτυχόντες (ΓΕΛ – ΕΠΑΛ) του Τμήματος στις φετινές Πανελλαδικές!
Τον Χάρη Λίβα, τον συναντήσαμε στο 3ο ΕΠΑΛ μαζί με τον συμμαθητή του – και πλέον συμφοιτητή του – Αργύρη Κατσαούνου που κατέλαβε την άλλη θέση στο Λαμιώτικο Τμήμα, από τους υποψήφιους των Εσπερινών ΕΠΑΛ.
Μαζί τους ο Διευθυντής του 3ου ΕΠΑΛ Δημήτρης Καβαλιέρος που αναφέρθηκε και στην 3η υποψήφια που πέτυχε την εισαγωγή της στην Ανώτατη Εκπαίδευση την Κατερίνα Βασιλείου που συγκέντρωσε 17.320 μόρια στον Τομέα Υγείας και Πρόνοιας – Ευεξίας και πέρασε στη Σχολή Διαιτολογίας και Διατροφολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στα Τρίκαλα.
Με τον 1ο των πρώτων των Εσπερινών ΕΠΑΛ είχαμε μια μικρή συζήτηση – συνέντευξη, σχετικά με τη μεγάλη του επιτυχία που είναι ένα καλό παράδειγμα για όσου και όσες δεν τα είχαν καταφέρει και τόσο καλά, όταν ήταν μαθητές Λυκείου. Επιπλέον μας αποκαλύπτει το συγκινητικό λόγο που επέλεξε τη συγκεκριμένη Σχολή, έχοντας έναν βαθιά ανθρώπινο στόχο…
Ο ίδιος πάντως τη συζήτησή μας θέλησε να την ξεκινήσει με ευχαριστίες σε όλους όσοι στάθηκαν αρωγοί στη μεγάλη του επιτυχία.
Χάρης Λίβας: Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω από τις ευχαριστίες γιατί αυτή η επιτυχία δεν είναι προσωπική, είναι συλλογική.
Το πρώτο και μεγαλύτερο ευχαριστώ ανήκει στην οικογένειά μου, στη σύζυγο και τα τρία παιδιά μου. Εκείνοι με στήριξαν σε όλο αυτό το διάστημα της προσπάθειάς μου και με ενέπνευσαν να καθίσω ξανά στα θρανία, παρόλο που αρχικά ήμουν διστακτικός. Η απόφαση να φοιτήσω για δύο χρόνια στο 3ο Εσπερινό ΕΠΑΛ Λαμίας γεννήθηκε μέσα στο σπίτι μας, μετά από συζήτηση μαζί τους, ως μια ανάγκη να πιστοποιήσω την εμπειρία μου και να αναβαθμίσω τις γνώσεις μου.
Το επόμενο μεγάλο “ευχαριστώ” είναι το ελάχιστο που μπορώ να απευθύνω στη Διεύθυνση και τον Σύλλογο Διδασκόντων του σχολείου μου. Ήταν τιμή μου να είμαι μαθητής τους αυτά τα δύο χρόνια. Αυτοί οι άνθρωποι στάθηκαν δίπλα σε όλους μας, όσους είχαμε πάρει την απόφαση να εξεταστούν στις Πανελλήνιες. Μας βοηθούσαν, μας ενθάρρυναν όταν λυγίζαμε από το άγχος και μας καθοδηγούσαν συνεχώς με τις γνώσεις τους.
Στα ολιγόλεπτα διαλείμματα του σχολείου μας, αλλά και στον ελάχιστο δικό τους ελεύθερο χρόνο, έβρισκαν πάντα την ευκαιρία να μας δείξουν το επιπλέον, να μας τεστάρουν και να μας διορθώνουν. Αισθανόμασταν ότι πηγαίναμε ταυτόχρονα σχολείο και φροντιστήριο. Δεν ήταν μόνο δάσκαλοι· ήταν φίλοι, ακροατές και σύμβουλοι. Αν το σχολείο μας πέτυχε φέτος το συγκλονιστικό 75% επιτυχίας, το οφείλει αποκλειστικά σε αυτούς. Ο Θεός να τους έχει πάντα καλά.
LR: Ως φοιτητής πλέον της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης θεωρείς ότι τα Εσπερινά σχολεία (ΓΕΛ και ΕΠΑΛ) αποτελούν μια δεύτερη ευκαιρία για ανθρώπους οικογενειάρχες, επαγγελματίες όπως εσύ;
Χ.Λ.: Το Εσπερινό Σχολείο δεν είναι απλώς “μια δεύτερη ευκαιρία”. Νομίζω πως αυτός ο τίτλος αδικεί τις δομές αυτές και ειδικά το δικό μας σχολείο. Ακούγοντάς τον, κάποιος ίσως περιμένει να συναντήσει καθηγητές και μαθητές άχρωμους ή βαριεστημένους, που απλά θέλουν ένα χαρτί για να ξεμπερδεύουν. Η πραγματικότητα όμως στο 3ο Εσπερινό ΕΠΑΛ Λαμίας είναι τελείως διαφορετική.
Η ζεστασιά και η οικειότητα που συνάντησα αυτά τα δύο χρόνια θα μου μείνουν αλησμόνητες. Ήμασταν ένα μείγμα ανθρώπων κάθε ηλικίας – ανήλικοι, ενήλικοι, μεσήλικες – άγνωστοι μεταξύ αγνώστων στην αρχή. Δέσαμε όμως γρήγορα γιατί μοιραζόμασταν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Ήμασταν όλοι εργαζόμενοι, όλοι κουρασμένοι από το μεροκάματο, αλλά με μια απίστευτη δίψα για γνώση. Είχαμε έναν σκοπό: να εκμεταλλευτούμε αυτή τη νιοστή ευκαιρία στη ζωή μας και να πάμε ένα βήμα παραπάνω.
Ο συνδετικός κρίκος σε αυτή την προσπάθεια ήταν οι καθηγητές μας. Κατάλαβαν από νωρίς ποιος πάλευε πραγματικά και ποιος βρισκόταν εκεί για την πλάκα του. Έθεσαν εξ αρχής κανόνες που έγιναν σεβαστοί από όλους, προστατεύοντας την εκπαιδευτική διαδικασία.
Με βάση αυτή τη συνύπαρξη γενεών μέσα στην τάξη, η προσαρμογή και η συνεργασία με τους νέους, έφηβους συμφοιτητές μου στο Πανεπιστήμιο μεθαύριο, δεν θα είναι καθόλου δύσκολη για μένα.
LR: Πόσο δύσκολο είναι να έχεις την οικογένειά σου, να εργάζεσαι και συγχρόνως να προετοιμάζεσαι για πανελλαδικές εξετάσεις; Γνωρίζω ότι η φετινή χρονιά δεν ήταν σημαντική μόνο για σένα αλλά για όλη την οικογένεια, καθώς έδινε πανελλαδικές και η κόρη σας.
Χ.Λ.: Το μεγαλύτερο εμπόδιο αρχικά φάνταζε πρακτικό: πώς θα χωρέσουν στην καθημερινότητά μου ως γονέα και επαγγελματία ακόμα τέσσερις ώρες απουσίας από το σπίτι για να πηγαίνω σχολείο. Ειδικά όταν όλη μας η προσοχή ήταν στραμμένη στη μεγαλύτερη κόρη μου, που έδινε φέτος Πανελλήνιες. Όλα τα προγράμματα έπρεπε να προσαρμοστούν στο δικό της, γιατί στην οικογένειά μας ισχύει το “μπροστά εσύ, πίσω εγώ και μη σε νοιάζει”.
Δεν με ένοιαζε καθόλου η σωματική κούραση, αλλά το ψυχολογικό βάρος ήταν τεράστιο. Είχα μόνιμα την αγωνία μήπως η δική μου προσπάθεια στερήσει κάτι από τη δική της. Πολλές φορές σκέφτηκα να τα βροντήξω όλα στον αέρα για χάρη της —και θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη, όπως θα το κάνω στο μέλλον και για τα άλλα δύο μου παιδιά. Ήμουν πολύ πιο αγχωμένος για τη δική της κατάσταση παρά για τη δική μου.
Όσο πλησίαζαν οι εξετάσεις, προσπαθούσα αθόρυβα να εξακριβώσω αν ήταν καλή ιδέα να δώσω φέτος. Και τότε, λίγες μέρες πριν, έμαθα το εξής απίστευτο: στα πρώτα δύο κοινά μαθήματα θα ήμασταν μαζί στην ίδια αίθουσα, καθισμένοι ο ένας πίσω από τον άλλο! Αναρωτιόμουν συνεχώς πώς θα επιδρούσε αυτό στην ψυχολογία της και τη ρωτούσα αν ένιωθε άνετα.
Τελικά όλα πήγαν κατ’ ευχήν. Εκείνη πέρασε στη Νοσηλευτική Ιωαννίνων και εγώ στην Πληροφορική με Εφαρμογές στη Βιοϊατρική στη Λαμία. Για μένα προσωπικά, η δική μου επιτυχία ωχριά μπροστά στη δική της. Είμαι απίστευτα περήφανος. Γιορτάζω την επιτυχία της κόρης μου πολύ περισσότερο από τη δική μου, γιατί τώρα πια καταλαβαίνω βαθιά πώς ένιωθαν τότε οι δικοί μου γονείς.
LR: Γιατί επέλεξες τη σχολή Πληροφορικής με Εφαρμογές στη Βιοϊατρική;
Χ.Λ.: Μετά από όλες τις σημαντικές αποφάσεις που προηγήθηκαν, η επιλογή σχολής ήταν η ευκολότερη που κλήθηκα να λάβω. Πολλοί παράγοντες συνετέλεσαν σε αυτό.
Δεν θα μείνω τόσο στα τετριμμένα, όπως το γεγονός ότι είναι στην πόλη μας, ότι είναι μια μοναδική σχολή στο είδος της, ή ότι εγώ ως οικογενειάρχης και εργαζόμενος δεν μπορώ ξαφνικά να ξεσπιτωθώ. Όχι ότι δεν γίνεται… Άλλωστε, το έκανα ήδη δύο φορές στη ζωή μου: μία όταν έφευγα ένα ωραίο πρωινό Οκτώβρη ολομόναχος για τη Γερμανία, και μία όταν επέστρεψα από εκεί στη Λαμία, δεκατρία χρόνια αργότερα.
Ο κυριότερος λόγος όμως είναι βαθιά προσωπικός. Σαν καρκινοπαθής, το έβαλα στόχο να βοηθήσω με όλες μου τις δυνάμεις στη βελτίωση της διάγνωσης και της θεραπείας της νόσου. Θέλω να συμβάλλω ώστε να εξασφαλίσουμε μια αξιοπρεπή ποιότητα ζωής σε κάθε άνθρωπο που έχει μεν επιζήσει και νικήσει τη νόσο, αλλά σωματικά και ψυχικά έχει διαλυθεί. Η μεγαλύτερη μου ικανοποίηση είναι να βοηθήσω στην ανοικοδόμηση αυτού του ατόμου, να το δω και πάλι να γελάει, να γλεντάει, να ΖΕΙ.
Καταλυτική για την απόφασή μου ήταν η ομιλία του Πρόεδρου του Τμήματος, καθηγητή κυρίου Αθανάσιου Κακαρούντα, τον περασμένο Απρίλιο. Μας ενημέρωσε για τους τομείς που δραστηριοποιείται ερευνητικά η σχολή. Όταν άκουσα τη λέξη “καρκίνος”, δεν χρειάστηκα καμία άλλη πληροφορία. Η απόφαση είχε ήδη ληφθεί.
LR: Τι θα συμβούλευες τα νέα παιδιά αλλά και τα μεγαλύτερα – όπως εσύ – σχετικά με τους στόχους που μπορούν να θέτουν στη ζωή τους;
Χ.Λ.: Εδώ θα μπορούσα να σταθώ και να γράψω βιβλίο. Για νέους και ενήλικες από κοινού, θα πω μόνο τούτα:
∙ Τα όνειρα δεν κοστίζουν τίποτα!
∙ Ποτέ δεν είναι αργά!
∙ Τι περιμένεις και ποιος θα σε σταματήσει;
∙ Ποιος είναι το πρότυπό σου;
Αναρωτήθηκες ποτέ τι θα γινόταν αν; Αναρωτήθηκες ποτέ πώς πέτυχε ο διπλανός σου; Τον ρώτησες ποτέ πώς τα κατάφερε; Αναρωτιέσαι, μήπως, πώς μπόρεσα εγώ; Όπως σας εξομολογήθηκα, δίνοντας αυτή τη μάχη, έμαθα καλά πως η θέληση νικάει κάθε εμπόδιο.
Ήξερες πως ο μεγαλύτερος σε ηλικία μαθητής που φοίτησε ποτέ στο 3ο Εσπερινό ΕΠΑΛ Λαμίας ήταν 69 ετών; Ήξερες πως ο μεγαλύτερος συμμαθητής που είχα ποτέ, που ήμασταν μαζί στο εξωτερικό και μαθαίναμε δίπλα-δίπλα γερμανικά, ήταν 78 ετών παρακαλώ; Στην ηλικία που ήμουν τότε, θα μπορούσε να είναι προπάππους μου! Ήξερες πως ήρθε στο εξωτερικό με δανεικά και επέστρεψε επίσης με δανεικά;
Ήξερες πως η θεία μου, γυναίκα του αδελφού του πατέρα μου, που με περνούσε μόλις 16 χρόνια, μητέρα τριών παιδιών και ήδη γιαγιά στα 36 της, τελείωσε στα 39 της το ΤΕΙ Διοίκησης Επιχειρήσεων; Η κόρη της, που της χάρισε το πρώτο εγγόνι, σπούδαζε επίσης σε ΤΕΙ και στα 19 της είχε κι αυτή τρία παιδιά! Ήξερες πως η θεία μου είναι προγιαγιά τώρα πια στα 67 της, αλλά διοικεί ακόμα την επιχείρησή της με δύο δισέγγονα αγκαλιά;
Ήξερες πως ο νεότερος καθηγητής Πανεπιστημίου που είχα, ήταν νεότερος από εμένα;
Πόσες φορές θα πεις ακόμα στη ζωή σου “Γιατί αυτός κι όχι εγώ;” Πόσες φορές έχεις φανταστεί τον εαυτό σου στην κορυφή του κόσμου; Πόσες φορές έχεις κρυφά συγκινηθεί, κλάψει, γελάσει, οραματιζόμενος τον εαυτό σου στην κορυφή; Πόσες φορές πρέπει να δικαιολογηθείς για τα ξαφνικά γέλια, τα κλάματα και τα δάκρυα στα μάτια σου;
Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σε εμποδίσει να κυνηγήσεις το όνειρό σου. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κριτικάρει το όνειρό σου. Βρες τα με τον εαυτό σου! Τι θέλεις πραγματικά; Όχι τι θα ήθελες… τι θέλεις τώρα, αυτή τη στιγμή! Πες το σε όλους!
Κλείσε τα μάτια σου. Θέσε τους στόχους σου, όσο μεγαλεπήβολοι κι αν είναι. Γράψε τους σε ένα χαρτί. Φαντάσου τον εαυτό σου επιτυχημένο. Φαντάσου να αγγίζεις με τα χέρια σου, να ακούς, να νιώθεις δίπλα σου, ολόγυρά σου, αυτά που σε κάνουν επιτυχημένο. Γράψε και αυτά σε ένα χαρτί. Πες το σε όλους!
Άνοιξε τα μάτια σου. Διάβασε ξανά και ξανά αυτά που έγραψες. Ποιος έχει αυτά που κι εσύ θέλεις; Τρέξε τώρα να τον ρωτήσεις: Πώς τα κατάφερε; Τρέξε στον επόμενο: Πώς τα κατάφερε εκείνος; Κάνε ό,τι έκαναν, προσαρμοσμένο στα δικά σου θέλω.
Σε κάθε σου ενέργεια αναρωτήσου: “Αυτό που τώρα κάνω, με οδηγεί στον στόχο μου;” Πας κάπου στραβά; Δεν βγαίνει εκεί που θες; Άλλαξε ρότα, άλλαξε στρατηγική, και πάμε πάλι γερά!
Το 3ο Εσπερινό ΕΠΑΛ Λαμίας
Θερμά συγχαρητήρια στους μαθητές και τις μαθήτριες του σχολείου μας για την εισαγωγή τους στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση!
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ
Πατρώνυμο: ΓΕΩΡΓΙΟΣ | Μητρώνυμο: ΚΕΡΑΣΙΑ
Σχολή: ΔΙΑΙΤΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΤΡΟΦΟΛΟΓΙΑΣ (ΤΡΙΚΑΛΑ)
Ίδρυμα: ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ
ΚΑΤΣΑΟΥΝΟΣ ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ
Πατρώνυμο: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ | Μητρώνυμο: ΕΛΕΝΗ
Σχολή: ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΜΕ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΣΤΗ ΒΙΟΪΑΤΡΙΚΗ (ΛΑΜΙΑ)
Ίδρυμα: ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ
ΛΙΒΑΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ
Πατρώνυμο: ΜΙΧΑΗΛ | Μητρώνυμο: ΜΑΡΙΑ
Σχολή: ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΜΕ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΣΤΗ ΒΙΟΪΑΤΡΙΚΗ (ΛΑΜΙΑ)
Ίδρυμα: ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ
Ο Διευθυντής και ο Σύλλογος Διδασκόντων του 3ου Εσπερινού ΕΠΑ.Λ. Λαμίας σας εύχονται ολόψυχα καλή σταδιοδρομία και καλές σπουδές!
