Συλλείτουργο Αυ­στρίας και Αρίστης στην πανηγυρίζουσα Ενορία των Αγίων Αναργύρων στο Graz

Πρόσθεσε το vimaorthodoxias.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google

Αυ­στρία: Την Κυ­ριακή, 1 Νο­εμ­βρίου 2026, εορτή των Αγίων Αναρ­γυ­ρων Κοσμά και Δα­μια­νού, ο Μη­τρο­πο­λι­της Αυ­στρίας και Έξαρ­χος Ουγ­γα­ρίας κ. Αρ­σε­νιος προ­ε­ξήρχε της Δι­σαρ­χιε­ρα­τι­κης Θείας Λει­τουρ­γίας στην πα­νη­γυ­ρι­ζουσα Ενο­ρία των Αγίων Αναρ­γυ­ρων Κοσμά και Δα­μια­νού στο Graz. Μαζί του συλ­λει­τούρ­γη­σαν ο Επί­σκο­πος Αρί­στης κ. Μα­ξι­μος, ο Προι­στα­με­νος της Ενο­ρίας Πρω­το­πρε­σβυ­τε­ρος Δη­μη­τριος Μα­κρης και ο Προϊστα­με­νος της Ου­κρα­νο­φω­νης Ορ­θο­δο­ξου Ενο­ρίας Αγίου Απο­στο­λου Αν­δρέου του Πρω­το­κλη­του του Graz Πρω­το­πρε­σβυ­τε­ρος Ανα­το­λιος Σλύνκο.

Στο κη­ρυγμά του ο Σε­βα­σμιώ­τα­τος ανα­φερ­θηκε στην κλει­στη πύλη και στα δύο ανοι­χτα χέρια: στην πύλη του πλου­σίου, έξω από την οποία υπο­φε­ρει ο Λα­ζα­ρος, και στα χέρια των Αγίων Αναρ­γυ­ρων Κοσμά και Δα­μια­νού, που προ­σφε­ρον­ται στον πόνο του αν­θρω­που. Στην ευ­αγ­γε­λική πα­ρα­βολή, ση­μεί­ωσε, βλε­πουμε τη ζωή όταν φυ­λα­κι­ζε­ται στην αυ­ταρ­κεια, ενώ στους εορ­τα­ζο­με­νους Αγί­ους τη ζωή όταν γι­νε­ται δωρεά. Από αυτή τη συ­ναν­τηση απο­κα­λυ­πτε­ται το βα­θυ­τερο ερώ­τημα της σω­τη­ρίας μας: τι κα­νουμε με την πα­ρου­σία του άλλου στη ζωή μας.

Ο πλού­σιος ευ­φραί­νε­ται κα­θη­με­ρινά, ενώ ο αδελ­φος του βρι­σκε­ται μπρο­στα του γε­μα­τος πλη­γες. Θα μπο­ρούσε να τον συ­ναν­τη­σει, η ευ­μα­ρειά του όμως έχει γίνει κλει­στος κο­σμος, και συ­νε­χι­ζει τη ζωή του σαν να μην υπάρ­χει ο Λα­ζα­ρος. Το κακό, το­νισε ο Σε­βα­σμιώ­τα­τος, μπο­ρεί να λάβει τη μορφή μιάς ήσυ­χης κα­θη­με­ρι­νο­τη­τας, μέσα στην οποία η οδύνη του αδελ­φού παύει να μας αφορά. Ο Χρι­στος δίνει στον φτωχό όνομα, Λα­ζα­ρος, ενώ ο πλού­σιος μένει ανώ­νυ­μος. Κα­νε­νας αν­θρω­πος δεν είναι ασή­μαν­τος ενώ­πιον του Θεού, και όποιος δεν έχει θέση στο τρα­πέζι των αν­θρω­πων έχει όνομα μέσα στη θεία γνώση και αγάπη.

Η πα­ρα­βολή φω­τι­ζει τη χρήση της ελευ­θε­ρίας μας. Τα αγαθά μπο­ρούν να γι­νουν ευ­χα­ρι­στία, φι­λο­ξε­νία και ανα­κού­φιση, μπο­ρούν όμως να γι­νουν και τοί­χος. Η αρ­νηση της κοι­νω­νίας είναι κάτι σο­βαρό, γιατί ο αν­θρω­πος δη­μιουρ­γη­θηκε για να αγαπά και να αγα­πιέ­ται.

Οι εορ­τα­ζο­με­νοι Άγιοι Κο­σμας και Δα­μια­νος, αδελ­φοί εξ Ασίας, έμα­θαν να αγα­πούν και να δια­κο­νούν τον αν­θρωπο χωρίς αμοιβή. Η αναρ­γυ­ρία τους φα­νε­ρω­νει βαθιά ελευ­θε­ρία, καθώς γνω­ρι­ζαν ότι το χα­ρι­σμα είναι πα­ρα­κα­τα­θήκη και η γνώση συ­νε­πα­γε­ται ευ­θύνη. Στα χέρια τους η επι­στήμη έγινε δια­κο­νία και η δια­κο­νία μαρ­τυ­ρία της φι­λαν­θρω­πίας του Θεού. Προ­στρε­χουν προς τον αδελφό, τον ανα­ζη­τούν και θε­λουν να του δεί­ξουν έλεος. Στο προ­σωπό τους η χρι­στια­νική φι­λαν­θρω­πία απο­κτα χρι­στο­λο­γικό βάθος, αφού στο προ­σωπο του ελα­χι­στου αδελ­φού ο ίδιος ο Κυ­ριος μας καλεί σε συ­ναν­τηση.

Κα­τα­κλεί­ον­τας, ο Σε­βα­σμιώ­τα­τος κα­λεσε τους πι­στους να πα­ρα­κα­λε­σουν τους Αγί­ους Αναρ­γυ­ρους να μας βο­η­θη­σουν να δούμε τον αδελφό που δο­κι­μα­ζε­ται και να πρε­σβεύ­σουν στον Κύριο να θε­ρα­πεύ­σει τη δική μας αναι­σθη­σία, ώστε να ανα­γνω­ρι­σουμε τον Λα­ζαρο που βρι­σκε­ται μπρο­στα στην πόρτα μας, να ανοί­ξουμε την πύλη όσο υπάρ­χει και­ρος και να με­τα­βα­λουμε το πε­ρισ­σευμα σε αγάπη και προ­σφορά, για να γευ­θούμε τη χάρη και τη χαρά της κοι­νω­νίας με τον Κύριο και να αξιω­θούμε της αι­ω­νίου Βα­σι­λείας Του.

Μετά τη Θεία Λει­τουρ­γία τε­λε­σθηκε Αρ­το­κλα­σία και ακο­λού­θησε εορ­τα­στική τρα­πεζα σε πα­ρα­κεί­μενο εστια­το­ριο για όσους επι­θυ­μου­σαν να συμ­με­τα­σχουν.

Πάτα εδώ και ακολούθησε το VIMAORTHODOXIAS.gr στο Google News και μάθε πρώτος όλες τις ειδήσεις