ΠΗΛΙΟ: Ένα επίκαιρο τραγούδι ψάλλουν οι μοναχές της Ιεράς Μονής Ταξιαρχών Πηλίου, καθώς περιέχει αναφορές και στην πανδημία του κορωνοϊού.
Ανάμεσα σε δυό γραφικά χωριά του πανέμορφου Πηλίου, τον Άγιο Βλάσιο και τον Άγιο Γεώργιο Νηλείας, υψώνεται η Ιερά Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών.
Σε απόσταση μισής ώρας από τον Βόλο και σε υψόμετρο 650 περίπου μέτρων, αγναντεύει τον Παγασητικό πάνω από ένα θεαματικό φυσικό εξώστη με πανοραμική θέα. Το τοπίο που την περιβάλλει, πλούσιο σε πράσινο και σε κρυστάλλινα νερά, είναι μοναδικό σε χάρη, ηρεμία και γαλήνη, κομμάτι χωρίς υπερβολή του Παραδείσου, ιδανικό για την εγκαταβίωση ψυχών αφιερωμένων στη δοξολογία του Αγίου Θεού.
Η Μονή υπάγεται διοικητικώς στον Δήμο Νοτίου Πηλίου, ενώ εκκλησιαστικώς εξαρτάται από την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος & Αλμυρού. Στις μέρες μας φιλοξενεί μια 25μελή μοναστική Αδελφότητα, που αγωνίζεται να συνεχίση την μακραίωνη ιστορική της πορεία, προς δόξαν του Θεού και κλέος της Αγίας Εκκλησίας.
Η ιστορία της Μονής
Η Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών ρίχνει τά πρώτα θεμέλιά της ως ανδρώα τόν 12ο αι., στήν νότια πλαγιά τού Πηλίου, σέ μιά εποχή κατά τήν οποία ήκμαζε η μοναστική καί ασκητική ζωή στό Πήλιο, πού τότε ονομαζόταν «Βουνό τών Κελλίων» καί «δεύτερο Άγιον Όρος».
Μετά τήν πυρπόληση καί τήν ολοσχερή καταστροφή της τό 1310 μ.Χ., πιθανόν από Καταλανούς πειρατές, η Μονή ξανακτίζεται στή σημερινή της θέση, υψηλότερη τής πρώτης, γιά μεγαλύτερη προστασία όχι μόνο από τούς επιδρομείς, αλλά καί από τίς δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Η εκ νέου ανοικοδόμησή της αποδίδεται σέ Αγιορείτες μοναχούς, οι οποίοι έφυγαν από τόν Άθωνα, ίσως εξαιτίας τών Ησυχαστικών ερίδων τού 14ου αι., καί ήλθαν στό Πήλιο, όπου έκτισαν τό σημερινό μοναστήρι, κατά τό αρχιτεκτονικό πρότυπο τών αγιορείτικων μονών.
Ο «πανδαμάτωρ» χρόνος καί οι ποικίλες αντίξοες ιστορικές συνθήκες δέν επέτρεψαν τήν διάσωση γραπτών πηγών, πού θά μπορούσαν νά δώσουν πληροφορίες γιά τήν πορεία τής Μονής κατά τό διάστημα μεταξύ 14ου καί 18ου αι. Γνωρίζουμε μόνο ότι επί Τουρκοκρατίας η Μονή, ως συμμέτοχος στόν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα τού 1821, υπέστη τά αντίποινα τών Τούρκων κατακτητών, πληρώνοντας τό τίμημα τής συνεισφοράς της στήν επανάσταση μέ τήν καταστροφή της.
Οι παλαιότερες γνωστές κτηριακές ανακαινίσεις της τοποθετούνται στόν 18ο καί στόν 19ο αι. Τό κατανυκτικό Καθολικό της ιστορείται μέ σπάνιες τοιχογραφίες λαϊκής τέχνης, ενώ τό αριστουργηματικό ξυλόγλυπτο τέμπλο φέρει εξαιρετικές φορητές εικόνες τού 1772. Μεταξύ αυτών, η παλαιότερη εικόνα τού Αρχαγγέλου Μιχαήλ (12ος αι.), είχε γίνει ονομαστή ανά τούς αιώνες γιά τό πλήθος τών θαυμάτων πού επιτελούνταν δι αυτής.
Στό αποκορύφωμα τής αίγλης της φθάνει η Μονή κατά τό δεύτερο ήμισυ τού 19ου αιώνος, επί ηγουμενίας τού Ιερομονάχου Γαβριήλ Ιωάσαφ, έλκοντος τήν καταγωγή από τό γειτονικό χωριό τού Αγίου Γεωργίου Νηλείας, πνευματικού βλαστού τού Άθωνα. Εκείνος μέ τήν οσιακή του φυσιογνωμία τήν αναδεικνύει μεγάλο πανθεσσαλικό προσκύνημα, πού διαδραματίζει σημαντικότατο ρόλο στήν πνευματική, πολιτισμική καί κοινωνική ζωή όλης τής Θεσσαλικής περιφέρειας, πλουτίζοντάς την παράλληλα μέ μετόχια, κειμήλια καί αφιερώματα.
Μετά τήν οσιακή του κοίμηση, τό 1911, η ιστορική Μονή ερημώνει από μοναχούς καί σέ διάστημα μισού αιώνα φθάνει σέ κατάσταση ερειπώσεως. Η θαυματουργή εικόνα τού Αρχαγγέλου Μιχαήλ συλείται από αρχαιοκαπήλους, αντικαθίσταται, όμως, από άλλη, πού φιλοτεχνείται τό 1976. Τήν ίδια χρονιά η χάρις τών Ασωμάτων Δυνάμεων, Προστατών τής Μονής, καί οι ευχές τών παλαιών πατέρων της ενεργούν τήν ανασύστασή της ως Γυναικείας [Προεδρικό Διάταγμα 605/80 (Φ.Ε.Κ. 161/Α΄)], μέ τήν ευλογία τού από Δημητριάδος καί Αλμυρού αοιδίμου Αρχιεπισκόπου Αθηνών καί πάσης Ελλάδος, κυρού Χριστοδούλου, καί μέ πρώτη Ηγουμένη, τήν Γερόντισσα Θεοδούλη, σημερινή Ηγουμένη τής Ι. Μονής Τιμίου Προδρόμου Βροχιάς Βόλου.
Κάτω από τήν προστασία τού αειμνήστου Μητροπολίτου αρχίζει τό 1988 νά συγκροτείται η σημερινή Αδελφότητα υπό τήν ηγουμενία τής Γερόντισσας Νικοδήμης, η οποία ενθρονίζεται επίσημα από τήν σεπτή δεξιά τού σημερινού Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος καί Αλμυρού, κ. Ιγνατίου, τόν Μάϊο τού 1999. Κάτω από τήν μητρική της καθοδήγηση, μέ τήν παράλληλη ακάματη συμπαράσταση τού νέου Κτήτορος τής Μονής καί σήμερα μακαριστού Γέροντός της Αντωνίου πρεσβυτέρου, αλλά καί μέ τήν φιλομόναχη συνδρομή τού Επισκόπου της, η Αδελφότητα αγωνίζεται νά ανταποκριθεί στή μακραίωνη ορθόδοξη μοναστική παράδοση, πρός δόξαν τού Θεού καί τής Εκκλησίας Του.
Δείτε το βίντεο:
thenewspaper.gr
){kind=link}