ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΙΝΑ: Ο ΥΠΕΞ μιλά, αλλά η πραγματικότητα δείχνει απώλεια-Ο Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, σε τηλεοπτική του εμφάνιση στο OPEN, επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις γύρω από την υπόθεση της Μονής της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, κάνοντας λόγο για «διαστρεβλώσεις» και «επιπόλαιη κριτική».
Ρεπορτάζ: Γιάννης Παπανικολάου
Ωστόσο, κανείς δεν έχει διαψεύσει το βασικό ερώτημα: Πώς και γιατί φτάσαμε στο σημείο όπου το αιγυπτιακό Δημόσιο αναγνωρίζεται ιδιοκτήτης των κτημάτων πέριξ της Μονής και η ιδιοκτησία των ίδιων των λατρευτικών χώρων παραμένει νομικά ασαφής;
⚠️ Η Ορθοδοξία δεν μπορεί να επιβιώνει μόνο με… θεώρηση διαμονής
Ο κ. Γεραπετρίτης αναγνώρισε με ειλικρίνεια ότι οι μοναχοί στο Σινά δεν έχουν μόνιμη παρουσία, αλλά λειτουργούν με περιορισμένης διάρκειας θεωρήσεις από τις αιγυπτιακές αρχές. Αυτό σημαίνει πως η συνέχιση του μοναστικού βίου εξαρτάται από τη διακριτική ευχέρεια του ξένου κράτους.
Αν λοιπόν το θέμα περιοριστεί μόνο στον «λατρευτικό χαρακτήρα», όπως επανέλαβε πολλές φορές ο ΥΠΕΞ, τότε η Ελλάδα παραδέχεται σιωπηλά ότι εγκαταλείπει κάθε διεκδίκηση επί των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων που διατηρούσε η Μονή για αιώνες. Και αυτό, όσο καλές και να είναι οι προθέσεις, αποτελεί παραίτηση από την ιστορική και εκκλησιαστική κληρονομιά του Ελληνισμού.
🏛️ Δεν αρκεί η στήριξη, απαιτείται πολιτική πράξη
Η κυβέρνηση επιμένει πως αναγνωρίζεται η ιστορική σημασία της Μονής, αλλά τι σημαίνει η αναγνώριση αν δεν συνοδεύεται από νομική κατοχύρωση; Η παραδοχή ότι η Μονή «δεν είχε ποτέ νομική υπόσταση» και αντιμετωπιζόταν από την Αίγυπτο ως «αρχαιότητα» προκαλεί ανησυχία. Πώς μπορεί μία Μονή 15 αιώνων, καταγεγραμμένη στη UNESCO ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, να μην έχει τύχει καμίας διεθνούς νομικής διασφάλισης;
Το Υπουργείο Εξωτερικών, το Υπουργείο Πολιτισμού και οι αρμόδιες υπηρεσίες είχαν δεκαετίες να προβούν σε απαραίτητες πρωτοβουλίες, αλλά το πρόβλημα τώρα μετατρέπεται σε τετελεσμένο γεγονός, με την ελληνική πλευρά να μιλά απλώς για… «διατήρηση status quo».
⛪ Το φρόνημα των μοναχών δεν είναι διαπραγματεύσιμο
Η Μονή του Σινά δεν είναι απλώς ένα αρχιτεκτονικό απολίθωμα. Είναι ένας ζωντανός χώρος προσευχής, νηστείας και προσφοράς, που στήριξε γενιές προσκυνητών και μοναχών. Η ιδιοκτησία των αγροκτημάτων, κελιών και εγκαταστάσεων, που τώρα περνούν στα χέρια του αιγυπτιακού κράτους, ήταν αναπόσπαστο μέρος της αυτονομίας και επιβίωσης της Μονής.
Επιπλέον, σε αντίθεση με όσα δήλωσε ο κ. Γεραπετρίτης περί «καλών σχέσεων» με την αιγυπτιακή πλευρά, η πρόσφατη δικαστική απόφαση αποτελεί χαστούκι σε αυτήν τη φιλία, καθώς το Κάιρο αναγνωρίζεται πλέον ως κυρίαρχος ιδιοκτήτης της γης στην οποία επί αιώνες ασκεί μοναστηριακή ζωή το ελληνικό μοναχικό τάγμα.
🧭 Τι πρέπει να γίνει – Προτάσεις και ευθύνες
Η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει σε:
- Διεθνοποίηση του ζητήματος, με προσφυγή στα αρμόδια όργανα της UNESCO και των Ηνωμένων Εθνών, υπενθυμίζοντας τον ρόλο της Μονής Σινά ως θρησκευτικού και πολιτιστικού πυλώνα της Ορθοδοξίας και του πολιτισμού.
- Κατάθεση φακέλου στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών, με αίτημα προστασίας της ιδιοκτησίας θρησκευτικών κοινοτήτων.
- Συστηματική συνεργασία με την αιγυπτιακή πλευρά, όχι για εξωδικαστικούς συμβιβασμούς, αλλά για συνταγματική αναγνώριση της Μονής ως αυτόνομου θρησκευτικού νομικού προσώπου.
Η Μονή του Σινά δεν χρειάζεται μόνο ευχές και συμβολισμούς. Χρειάζεται νομική κατοχύρωση, περιουσιακή ανεξαρτησία και εγγυημένη συνέχεια μοναστικού βίου. Αν η Ελλάδα δεν το διασφαλίσει, θα είναι υπόλογη όχι απλώς στην ιστορία, αλλά στην ίδια την πίστη της.
