Στις 29-4-2019, Δευτέρα της Διακαινησίμου, εκοιμήθη μια εμβληματική προσωπικότητα της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη, ο μοναχός Φώτιος Βεργούλης.
Στις 29-4-2020 συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη μακαρία του Κοίμηση. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε ως τρισάγιο στη μνήμη του είναι να αναφέρουμε δύο λόγια για το βίο του. Σίγουρα η ταπεινή ζωή που διήγε δεν θα συμφωνεί με αυτό που του αφιερώνουμε, αλλά, ας μας συγχωρέσει, το κάνουμε με μεγάλη αγάπη, γιατί όλα αυτά τα χρόνια στη Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη, όπου τον γνωρίσαμε, μόνο Άδουλη Αγάπη μας έδωσε.
Γεννήθηκε στις 11-1-1917 στην Ανάληψη Τριχωνίδας Αιτωλοακαρνανίας και από τα μικρά του χρόνια ήταν προσηλωμένος στο δρόμο του Θεού. Ασχολήθηκε με τη γη και την κτηνοτροφία, αλλά δεν παρέλειπε να διακονεί ως ψάλτης στην εκκλησία του χωριού του. Η οικογένεια του και το συγγενικό του περιβάλλον ήταν βαθιά θρησκευόμενοι άνθρωποι. Από τα 6 παιδιά του, 2 αγόρια και 4 κορίτσια, οι τρεις κόρες του εκάρισαν μοναχές ενώ 2 αδέλφια κι ένας ανιψιός του υπήρξαν μοναχοί στην Ιερά Μονή Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους. Ως στρατιώτης ευτύχησε να μετάσχει στον Αγώνα κατά των Ιταλών εισβολέων στο Αλβανικό μέτωπο. Οι εμπειρίες και οι μνήμες του απ’ την συμμετοχή του στον πόλεμο έμειναν ανεξίτηλες μέχρι το τέλος της ζωής του. Συνέχεια ανέφερε ότι δεν πρέπει να προδώσουμε την Πίστη μας και την Πατρίδα μας. Παρά το γείρας του ήταν από τους πρώτους σε όλα τα συλλαλητήρια για την Μακεδονία στην Πλατεία Συντάγματος, προτρέποντας και άλλους να τον ακολουθήσουν. Παρότι η γεωργία και η κτηνοτροφία ήταν η διαρκής ασχολία του για την απόκτηση των προς το ζην, η σκέψη του και ο πόθος του ήταν να γίνει μοναχός, κάτι που το πραγματοποίησε το 1972 με τη συγκατάθεση και τη μεγαθυμία της συζύγου του Βασιλικής Βεργούλη.
Ξεκίνησε το μοναχικό βίο του στη Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους και την συνέχισε στην Προβάτα μαζί με το μακαριστό σήμερα Γέροντα Εφραίμ, μετέπειτα Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Φιλοθέου και τέλος της Ιεράς Μονής Αγίου Αντωνίου Αριζόνας.
Δυστυχώς, στα επόμενα χρόνια η υγεία του κλονίστηκε και αναγκάστηκε να επιστρέψει στη γενέτειρα του και στο κύριο επάγγελμα του, τη γεωργία. Κάποια στιγμή εμφανίστηκαν στο χωράφι του 2 νεαροί που με πολύ σύντομα λόγια τον κάλεσαν να πάει στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη κι αμέσως εξαφανίστηκαν από μπροστά του. Ο πατήρ Φώτιος το ερμήνευσε πως ήταν οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ και τον καλούσαν στο σπίτι τους.
Χωρίς δεύτερη σκέψη μετέβη αμέσως στην Αθήνα, το 1974, και ο τότε Ηγούμενος της Μονής Αρχιμανδρίτης Χριστόφορος Ρουμελιώτης τον εκείρε ως μοναχό της Μονής Πετράκη.
Ο Πατήρ Φώτιος παρότι είχε τελειώσει μόνο το δημοτικό σχολείο, μελετούσε διαρκώς την Αγία Γραφή, το ψαλτήρι και τους βίους των πατέρων της εκκλησίας και πολλά αποσπάσματα των αναγνωσμάτων τα γνώριζε αυτολεξεί. Φυσικά τιμούσε όλους τους Αγίους, είχε όμως ιδιαίτερη ευλάβεια προς στους Αρχάγγελους Μιχαήλ και Γαβριήλ. Είχε πολλά χαρίσματα, που όμως τα έκρυβε επιμελώς, γιατί βασικό του μέλημα ήταν να συζητά με συνανθρώπους του, να ακούει τα προβλήματα τους, να τους δίνει δύναμη και κουράγιο να τα αντιμετωπίσουν. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι βρήκαν αγαλλίαση στα λόγια του, πόσοι τον αγαπούσαν και τον επισκέπτονταν, πόσοι τον πήγαιναν κάποια δώρα που ο ίδιος φρόντιζε μετά να μοιραστούν σε πάσχοντες αδελφούς μας.
Έζησε με παραδειγματική ακτημοσύνη ως την τέλεια αυταπάρνηση, τίμησε τη μοναχική πολιτεία και γι` αυτό άφησε όνομα “καλόν αγαθόν” στη μνήμη των πατέρων και των πιστών και τον γνώρισαν και τον έζησαν.
Αιώνια η μνήμη πάτερ Φώτιε!
