ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ: Η πολιτική συγκυρία, όπως καταγράφεται μέσα από πληθώρα αναφορών που φτάνουν καθημερινά στο Βήμα Ορθοδοξίας, δεν αφορά μόνο τη μάχη για τη δεύτερη θέση ανάμεσα στον Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ, όπως κάποιοι επιθυμούν.
Ρεπορτάζ: Γιάννης Παπανικολάου
Αφορά ένα πολύ βαθύτερο ζήτημα: τη συνειδητοποίηση χιλιάδων πολιτών ότι δεν υπάρχει κράτος δικαίου.
Και όταν ακόμη και θεσμικά δεδομένα σχετίζονται με το Υπουργείο Δικαιοσύνης, η κοινωνία αναρωτιέται: «πού ήταν όλα αυτά τα χρόνια οι ελεγκτικοί μηχανισμοί;». Διότι σήμερα, για πρώτη φορά, η κοινωνία βλέπει με οξύτητα ότι οι καταγγελίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν εξετάστηκαν ποτέ σε πραγματικό επίπεδο, ενώ οι αρμόδιες υπηρεσίες αδιαφόρησαν επιδεικτικά.
Οι αγρότες της Κρήτης έχουν δίκιο, αλλά δεν ακούγονται
Ένα χαρακτηριστικό της συγκυρίας είναι η στάση της κυβέρνησης απέναντι στους Κρητικούς παραγωγούς. Η συνάντηση που είχαν ζητήσει με τον Χατζηδάκη και τους βουλευτές του νησιού ακυρώθηκε, επειδή, όπως ειπώθηκε από την πλευρά του αντιπροέδρου, «δεν μπορεί να γίνει πολιτική συζήτηση με παρόντες όλους τους βουλευτές». Η ουσία όμως δεν αλλάζει: οι αγρότες κατέθεσαν τα αιτήματά τους, μίλησαν για καταστροφές παραγωγής, για ζωικά κεφάλαια που χάθηκαν, για κοστολόγια που έχουν εκτιναχθεί, για τις αδικίες και τα κενά πληρωμών, για προβλήματα αιτησιοληψίας στην πλατφόρμα του gov.gr, και εισέπραξαν «όχι».
Και είναι αλήθεια: οι άνθρωποι έχουν δίκιο. Το γνωρίζει η αγορά, το γνωρίζει ο κόσμος, το γνωρίζουν και τα στελέχη του πρωθυπουργικού επιτελείου.
Είναι αυτό δικαιοσύνη; Είναι λειτουργία συστήματος;
Πού ήταν οι θεσμοί; Πού ήταν η Δικαιοσύνη;
Η ελληνική Δικαιοσύνη είχε μπροστά της καταγγελίες δεκαετιών για πληρωμές, καθυστερήσεις, παρατυπίες, αναθέσεις, αδιαφάνεια και διαχείριση πόρων. Πού πήγαν; Ποιος τις εξέτασε πραγματικά; Γιατί τα στοιχεία που στέλνονταν σε υπηρεσίες και σε εποπτικούς φορείς έμεναν στο συρτάρι;
Η απάντηση που σήμερα διαμορφώνεται μέσα στο κοινωνικό σώμα είναι μία:
Δεν υπάρχει κράτος δικαίου.
Και αυτό δεν είναι δημοσιογραφική κρίση. Είναι κρίση θεσμών.
Το ίδιο καταγράφει και το Υπουργείο Εσωτερικών στη σχετική καταγραφή αναφορών από πολίτες – αλλά καταγράφεται χωρίς αντίκρισμα. Τίποτα δεν μεταβάλλεται.
Ένας πολίτης σήμερα δεν εμπιστεύεται το κράτος
Μηνύματα κατακλύζουν τη σύνταξη του vimaorthodoxias.gr, πολλά εκ των οποίων αναφέρουν ευθέως:
«Δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει δικαιοσύνη. Δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει κράτος».
Αυτό είναι τραγικότερο και από τις παθογένειες των πολιτικών συστημάτων της μεταπολίτευσης.
Και όταν η κοινωνία πάψει να πιστεύει σε θεσμούς, τότε ανοίγει δρόμος για αποδόμηση της δημοκρατίας.
Δημοκρατία δεν είναι εκλογές. Δημοκρατία είναι εμπιστοσύνη.
Όταν χαθεί η εμπιστοσύνη, μετά κυριαρχεί φόβος και ανασφάλεια.
Οι αγρότες, το κράτος και η συσσωρευμένη οργή
Οι Κρητικοί αγρότες δεν ζήτησαν χάρη. Ζήτησαν επίσημη ακρόαση και θεσμική απάντηση. Όχι «θα δούμε».
Ζήτησαν να παρευρεθούν όλοι οι βουλευτές των περιοχών τους, όπως αρμόζει σε θέμα περιφερειακής κλίμακας. Όχι μόνο υπηρεσιακοί παράγοντες.
Και εισέπραξαν άρνηση.
Από την πλευρά τους, θεωρούν ότι ο ίδιος ο ΑΑΔΕ είναι άτεγκτος προς αυτούς, αλλά όταν πρόκειται για διαδικασίες του Δημοσίου, ο χρόνος παγώνει.
Όταν ο παραγωγός καθυστερεί, υπάρχει πρόστιμο.
Όταν το κράτος καθυστερεί πληρωμές, υπάρχει σιωπή.
Και ένας άνθρωπος που βλέπει να χάνονται καλλιέργειες, να θυσιάζει ζώα, να μένει απλήρωτος, να παλεύει με κόστος ενέργειας, να περιμένει προγράμματα, δεν μπορεί να δεχθεί πολιτικό κυνισμό.
Πολιτική ασάφεια, μάχη δεύτερης θέσης και μια χώρα σε αποσύνθεση θεσμών
Στη μάχη για τη δεύτερη θέση – Τσίπρας ή ΠΑΣΟΚ – δεν βλέπουμε απλώς προεκλογική τακτική.
Βλέπουμε βαθύ πολιτικό διχασμό στη βάση της ιδεολογικής υπόστασης των κομμάτων.
Το νέο μόρφωμα Τσίπρα εμφανίζεται ως «κίνηση εξόδου από το σύστημα», ενώ το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να διατηρήσει το ιστορικό συμβολικό προνόμιο της Κεντροαριστεράς.
Αλλά τι αξία έχει η μάχη για δεύτερη θέση όταν η κοινωνία δεν πιστεύει ότι μπορεί να προστατευθεί;
Όταν ο πολίτης δεν έχει εμπιστοσύνη ότι υπάρχει Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη;
Όταν δεν πιστεύει ότι η Βουλή των Ελλήνων λειτουργεί ως ελεγκτικός μηχανισμός;
Το πολιτικό σύστημα δείχνει ενδιαφέρον για τη συνεύρεση στελεχών, όχι για τα προβλήματα της κοινωνίας.
Η Ελλάδα του 2025 δεν έχει κράτος δικαίου
Το γράφουν πολίτες παντού. Το καταθέτουν επώνυμα. Το δηλώνουν με πλήρη επίγνωση.
Και αυτό αποτελεί:
• κρίση εμπιστοσύνης,
• κρίση θεσμών,
• κρίση δικαιοσύνης,
• κρίση πολιτικής αξιοπιστίας.
Και όταν οι θεσμοί δεν λειτουργούν,
οι κοινωνίες ξεσπούν.
Οι αγρότες δεν είναι «συντεχνία».
Είναι η παραγωγική βάση μιας περιοχής.
Είναι οικογένειες.
Και έχουν απόλυτο δίκιο.
Όταν η κρίση φτάσει στα θεμέλια, απειλεί τη δημοκρατία
Σήμερα αυτό που κινδυνεύει δεν είναι η διακυβέρνηση.
Δεν είναι η αντιπολίτευση.
Δεν είναι η εκλογική διαδικασία.
Κινδυνεύει η πίστη του πολίτη ότι ο νόμος εφαρμόζεται.
Και ότι η καταγγελία ενός πολίτη εξετάζεται.
Αν αυτό σπάσει, τότε:
• δεν υπάρχει λογοδοσία,
• δεν υπάρχει προστασία,
• δεν υπάρχει δικαίωμα ισονομίας.
Και εδώ βρίσκεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος της περιόδου.
Διότι όταν το κράτος δικαίου δεν λειτουργεί,
η δημοκρατία δεν διαβρώνεται.
Καταρρέει.
