Θλίψη στην Εύβοια και στους πολυάριθμους πνευματικούς της ανθρώπους προκάλεσε η είδηση της εκδημίας της Γερόντισσας Χρυσοβαλάντης, προεστώσας του Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου στις Ροβιές.
Η μακαριστή Γερόντισσα εκοιμήθη έπειτα από μακροχρόνια και επίπονη περιπέτεια με την υγεία της, την οποία αντιμετώπισε με πίστη, υπομονή και αδιάλειπτη προσευχή.
Η Πειραιώτισσα στην καταγωγή, με μανιάτικες οικογενειακές ρίζες, αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή της στον Χριστό και στη διακονία των ανθρώπων. Όσοι τη γνώρισαν μιλούν για μία μοναχή με γνήσιο ορθόδοξο φρόνημα, πνευματική γλυκύτητα, διάκριση αλλά και αυστηρότητα απέναντι σε ό,τι απομάκρυνε τον άνθρωπο από την εκκλησιαστική παράδοση.
Ο λόγος της ήταν άμεσος, διδακτικός και πολλές φορές ελεγκτικός, με σταθερό προσανατολισμό στη μετάνοια και στην επιστροφή στις πατρικές ρίζες. Η προσευχή, η μελέτη, η άσκηση, η φιλοξενία και κυρίως οι αφανείς ελεημοσύνες αποτελούσαν βασικά στοιχεία της καθημερινής της πορείας.
Η Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη δίδασκε στις μοναχές και στους προσκυνητές ότι ο πόθος του Παραδείσου είναι η βαθύτερη επιθυμία της ανθρώπινης ψυχής να επιστρέψει στην κοινωνία με τον Θεό. Τόνιζε ότι τα υλικά αγαθά και οι πρόσκαιρες χαρές δεν μπορούν να αναπαύσουν πραγματικά την καρδιά, η οποία πλάστηκε για την αιωνιότητα.
Ακόμη και κατά τις τελευταίες δύσκολες ημέρες της νοσηλείας της εξέφραζε έντονα την επιθυμία της να συναντήσει τον Χριστό. Η κοίμησή της αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στην αδελφότητα του Ησυχαστηρίου, αλλά και μία πολύτιμη πνευματική παρακαταθήκη πίστης, προσφοράς, υπομονής και αφοσίωσης στον Θεό.
