Ρούλα Πισπιρίγκου: Άν μπορούσα νά βγώ νά μιλήσω στό πλήθος πού θέλει νά λιντσάρει τήν αιχμάλωτη στόν πειρασμό μητέρα καί, καθώς φαίνεται πιά, δολοφόνο τών τριών παιδιών της στήν Πάτρα, θά τούς έλεγα τά εξής :
“Σίγουρα είναι φρικτό αυτό πού έκανε αυτή η γυναίκα. Τήν έδεσε όμως ο διάβολος μέ σατανικό έρωτα γιά τόν σύζυγό της καί τήν τύφλωσε. Θέλοντας νά τού τραβήξει τήν προσοχή καί νά κερδίσει τή συμπόνοια του, επειδή τήν άφηνε καί είχε κινήσει ενέργειες γιά διαζύγιο, τυφλωμένη από τό πάθος, άρχισε νά προκαλεί προβλήματα υγείας στά παιδιά της, γιά νά κάνει τό σύζυγο νά επιστρέψει σέ εκείνη καί νά ασχοληθεί μαζί της.
Φρικτό! Πράγματι. Όταν όμως οι δαίμονες αποκτούν εξουσία σέ κάποια ψυχή, πού δέν προσέχει πνευματικά, σέρνουν αυτήν αιχμάλωτη στά θελήματά τους. Εκείνοι πού δέν έχουν αμαρτήσει βαριά δέν μπορούν νά καταλάβουν αυτήν τήν αιχμαλωσία καί εξεγείρονται κατά τών θυτών. Όμως αυτοί οι θύτες είναι τά μεγαλύτερα θύματα τού πεπτωκότος κόσμου, τού κόσμου τού σκότους.
Έλεγε ο Άγιος Πορφύριος : “άν έβλεπες τόν (επταικότα) αδελφό σου νά είναι τό κεφάλι του μέσα στό στόμα ενός λιονταριού, θά έριχνες πέτρες νά τόν χτυπήσεις ή θά προσπαθούσες νά τόν βοηθήσεις νά ελευθερωθεί”;
Αυτός ο λαός πού ξεσπά κατά τής μητέρας αυτής κι επιθυμεί νά τήν λιντσάρει, άς θυμηθεί τό Γραφικό παράδειγμα τής συλληφθείσης επί μοιχεία γυναικός. Τήν οδήγησαν εμπρός τού Κυρίου τήν μοιχαλίδα αυτή μέ πέτρες στά χέρια, έτοιμοι νά τήν σκοτώσουν, βάσει καί τού Παλαιοδιαθηκικού Νόμου πού ίσχυε τήν εποχή αυτή. Καί, γιά νά πειράξουν τόν Κύριο, τόν ερώτησαν : “η γυναίκα αυτή συνελήφθη νά διαπράττει μοιχεία καί συμφώνως μέ τόν Νόμο πρέπει νά τιμωρηθεί. Εσύ τί κρίνεις πώς πρέπει νά τήν κάνουμε”; Άν απαντούσε νά αφεθεί, θά Τόν κατηγορούσαν πώς καταλύει τό Νόμο, άν απαντούσε νά θανατωθεί, θά κατέλυε τό Νόμο τής Δικής Του Αγάπης, τόν οποίο ήλθε νά κηρύξει στόν κόσμο (Καινή (Νέα) Διαθήκη). Τότε ο Κύριος σιώπησε κι άρχισε νά γράφει μέ τό δάχτυλό του στό χώμα : “ο τάδε έκανε αυτό, ο τάδε έκανε αυτό……”. Όταν τελείωσε, γύρισε καί τούς είπε : “εκείνος πού είναι αναμάρτητος από εσάς, άς ρίξει τήν πρώτη πέτρα στή γυναίκα”. Στό άκουσμα αυτών τών λόγων, αλλά καί βλέποντας εκείνα πού είχε αποκαλύπτικώς γράψει στό χώμα γιά τόν καθένα τους, οι πέτρες έπεσαν από τά χέρια καί οι τιμωροί τής γυναικός απεχώρησαν. Έτσι ο Κύριος είπε στήν αμαρτωλή : “γυναίκα, είναι κάποιος εδώ πού νά σέ κρίνει”; – “Όχι, Κύριε. Έφυγαν όλοι”. – “Ούτε κι εγώ σέ κρίνω. Πήγαινε. Καί μήν αμαρτήσεις ξανά”.
Αυτό είναι τό μεγαλείο τής Αγάπης τού Κυρίου μας, τό μεγαλείο τού Νόμου τής Καινής Διαθήκης, πού εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί θά έπρεπε νά ζούμε.
Δυστυχώς όμως ούτε η αμαρτωλή μητέρα, ούτε ο λαός τιμωρός της δέν έχουμε αυτό τό πνεύμα, αυτήν τήν πνευματική ωριμότητα, αυτή τήν Αγάπη στόν Κύριο γιά νά τηρούμε τίς Εντολές Του καί νά μήν αμαρτάνουμε (μητέρα φόνισσα) καί νά μπορούμε νά συγχωρούμε καί βοηθούμε πνευματικά τόν αμαρτάνοντα (λαός τιμωρός).
Άν λιντσάρουν τή γυναίκα αυτή, μπορεί νά δώσει τέλος στή ζωή της ή κάποιος νά τήν σκοτώσει. Καί τί θά γίνει τότε; Θά κολαστεί μία ψυχή. Θά νικήσει πάλι ο πειρασμός. Γιατί νά γινόμαστε στήν κακία τού μισοκάλου συνεργοί;
Άς βοηθήσουμε αυτήν τήν γυναίκα νά μετανοήσει καί νά εξομολογηθεί. Νά απαλλαγεί από τή δαιμονική εξουσία/αιχμαλωσία. Όχι νά χαθεί η ψυχή της καί νά κολαστεί.
Άς ωριμάσουμε λίγο πνευματικά όλοι μας. Γιατί, επειδή αφήσαμε τήν πίστη, ερμηνεύουμε όλα μέ τήν ανθρώπινη λογική, ζούμε γιά τόν κόσμο ετούτο, δέν δεχόμαστε τήν ύπαρξη τού πεπτωκότος αγγελικού κόσμου καί δέν αναγνωρίζουμε πώς έχουμε αθάνατη ψυχή, ώστε νά συμμορφώσουμε τή ζωή μας μέ ό,τι θά είναι σέ θέση νά βοηθά αυτή, κινδυνεύει πλέον η “πολιτισμένη” κοινωνία μας νά επιστρέψει σέ καιρούς χαμουραμπί!!! ‘
