Το Σάββατο 9 Αυγούστου το πρωί ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στο εξωκλήσι του αγίου Αθανασίου Πολυδενδρίου επί τη μνήμη του αγίου νεομάρτυρος Νικολάου Κοκοβίτη ο οποίος μαρτύρησε στο Ολοκαύτωμα της Νάουσας το 1822.
Κατά την διάρκεια του όρθρου και της θείας Λειτουργίας οι πιστοί είχαν την ευκαιρία να προσκυνήσουν τον μεταλλικό Σταυρό που τοποθέτησε ο άγιος ιερομάρτυς Κοσμάς ο Αιτωλός σε ένα μεγάλο δένδρο ακριβώς δίπλα στο εξωκλήσι κατά την επίσκεψή του στην περιοχή.
Πλήθος κόσμου από την γύρω περιοχή προσήλθαν για να προσκυνήσουν τον Σταυρό του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, που είναι ένα σπάνιο ιερό κειμήλιο το οποίο η Πρόνοια του Θεού αποκάλυψε με θαυμαστό τρόπο πριν τρία χρόνια.
Η ομιλία του σεβασμιωτάτου.
Τιμά σήμερα, αδελφοί μου, η Εκκλησία μας τον απόστολο Ματθία, ο οποίος, αν και επελεγη τελευταίος από τους άλλους αποστόλους, ακολούθησε τον δρομο που βάδισαν και εκείνοι, τον δρόμο του κηρυκος του ονόματος του Χριστού και του μαρτυρος της εις αυτόν πίστεως.
Αυτόν τον δρόμο ακολούθησαν, αδελφοί μου, και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας, ανεξάρτητα από την εποχη στην οποία έζησαν, ανεξάρτητα από τις συνθήκες και τις καταστάσεις μέσα στις οποίες κινήθηκαν, ανεξάρτητα από τη μορφωση και την κοινωνική τους θέση.
Καί μπορούμε να το διαπιστώσουμε αυτό στη ζωή των δύο αγίων που τιμά ιδιαιτέρως η ενορία σας, στην ζωή του αγίου ιερομάρτυρος και ισαποστόλου Κοσμά του Αιτωλού, αλλά και στη ζωή του κατά πνεύμα μαθητού του, του συμπολίτου σας αγίου Νεομάρτυρος Νικολάου του Κοκοβίτη.
Ο πρώτος, ο άγιος Κοσμας ο Αιτωλός, στον οποίο η Ιερά Μητροπολη μας έχει αφιερωσει το έτος που διανυουμε με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 300 ετων από τη γέννησή του, παρότι αρχικά είχε επιλέξει την ησυχία και την άσκηση στο Άγιο Όρος, στη συνέχεια αποφάσισε να εγκαταλείψει τον Άθωνα και να περιέλθει ολόκληρο τον Ελλαδικό χώρο για να στηρίξει και να ενισχυσει με το κήρυγμά του την πίστη των Ελληνων που την εποχή εκείνη δοκιμαζόταν όχι μόνο από την αφόρητη πίεση των Τούρκων οι οποίοι ήθελαν να τους κάνουν να την ξεχάσουν, για να ξεχάσουν μαζί με αυτή και την εθνική τους ταυτότητα. Έτσι άρχισε να περιοδεύει σε όλη την Ελλαδα, στις πόλεις και στα χωριά, και να καλεί τους ανθρώπους να μείνουν «εδραίοι και αμετακίνητοι» στην πιστη του Χριστού και να μην ξεχνούν την ελληνική τους καταγωγή, την ιστορία και τη γλωσσα του Γένους.
Από όπου περνούσε ο άγιος Κοσμάς έστηνε ένα σταυρό, για να θυμούνται το πέρασμά του από τον τόπο και το κήρυγμα, αλλά και για να θυμούνται ότι η πιστη στον Χριστό δεν ειναι εύκολη υπόθεση. Συχνά είναι σταυρός και μαρτύριο, αλλά αξίζει κάθε θυσία, γιατί ο Χριστος είναι αυτός που θυσιάσθηκε πριν από εμάς για χάρη μας, προκειμένου να μας απαλλάξει από την αμαρτία και τη φθορά.
Όταν πέρασε από εδώ ο άγιος Κοσμάς, ο άγιος Νικόλαος ο Κοκοβίτης δεν είχε γεννηθεί. Ομως είναι βέβαιο πως η ανάμνηση της παρουσιας και του κηρύγματος του αγίου Κοσμά του Αιτωλού ήταν ζωντανή στον τόπο αυτό, που είχε στήσει ένα σταυρό, και οι συμβουλές του μεταδιδόταν από τους μεγαλυτερους στους νεώτερους.
Θα τις ακουσε και ο άγιος Νικόλαος, και μπορεί αυτος να μην έγινε ιεροκηρυκας, να μην αφιέρωσε τη ζωή του στον Θεό, όπως ο άγιος Κοσμάς, αλλά να επέλεξε ένα ταπεινό επάγγελμα, το επάγγελμα του ράπτη, όμως όταν ήρθε η κατάλληλη στιγμη έδωσε τη δική του ομολογία και κηρυξε «Χριστόν εσταυρωμενο και αναστάντα», όπως έκανε και ο άγιος Κοσμάς.
Μπορεί να μην αφιέρωσε εξαρχης τη ζωή του στον Χριστό, αλλά όταν ήρθε η ώρα να επιλέξει ανάμεσα σ᾽ αυτην και την πίστη του στον Χριστό, δεν δίστασε να αρνηθεί τη ζωή του για να κρατήσει την πίστη του, δεν διστασε να προχωρήσει στο μαρτύριο και να θυσιάσει τη ζωή του στη μανία του Λουμπούτ πασα για να μην προδωσει την πίστη του και την αγάπη του στον Χριστο. Καί η ομολογία της πίστεώς του ήταν διπλή: αφενός, όταν την εξέφρασε δημόσια πριν το σπαθί του δημίου τον αποκεφαλίσει, και αφετέρου, όταν με θαυμαστό τρόπο τον ειδαν όλοι οι παριστάμενοι να κρατά στα χέρια του το κομμένο κεφάλι του και να βαδίζει σαν ζωντανός προς τη σκηνη του Τούρκου στρατηγού στο Κιόσκι της Ναούσης. Ομολογία πιστεως και αυτή και ομολογία της δυνάμεως του Χριστού στον οποίο πιστευε ο άγιος Νικόλαος και για την οποία τον αξίωσε ο Θεός ως αντιδωρο για τη δική του θυσία.
Αυτόν τον άγιο ομολογητή και μάρτυρα του Χριστού, τον συμπολίτη σας άγιο Νικόλαο τον Νεομάρτυρα τιμούμε και εμείς σήμερα. Καί τον τιμούμε, γιατι η τιμή των μαρτυρων είναι χρέος ιερό των πιστών, που, όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, τους αξιωνει της ίδιας τιμής και των ίδιων βραβείων με τους μάρτυρες από τον Θεό.
Τον τιμούμε όμως και γιατί η ιερή και μαρτυρική μορφή του μας υπενθυμίζει ότι έχουμε και εμείς χρέος να ομολογούμε την πίστη μας στον Χριστό και να μην τον αρνούμεθα για πραγματα εγκόσμια και αμαρτωλά.
Ζούμε, αδελφοί μου, σε ένα κόσμο στον οποίο η πίστη στον Χριστο συχνά συκοφαντείται, και όσοι πιστεύουν και προσπαθούν να ζούν συμφωνα με το ευαγγέλιο γίνονται αντικείμενο χλεύης και ειρωνείας.
Ζούμε σε ένα κόσμο επηρεασμένο τόσο πολύ από τις βιοτικές μέριμνες που ξεχνα την πιστη, που λησμονεί την νηστεία, τον εκκλησιασμο, την προσευχή, και φθάνει στο επίπεδο της αθείας. Όλα αυτά δεν θα πρεπει να μας επηρεαζουν, αδελφοί μου, όταν ξέρουμε πως στις φλεβες μας τρέχει αίμα αγίων και μαρτύρων. Μαλλον θα πρέπει να μας κάνουν να πιστεύουμε ακόμη περισσότερο και να ομολογούμε την πίστη μας στον Χριστο, τόσο με τον λόγο μας όσο και με τα έργα μας, ώστε να ελκύουμε και τους αδελφούς μας στην πίστη αλλά και να δοξάζουμε το όνομα του Θεού, όπως και ο τιμώμενος σήμερα άγιος Νεομάρτυς Νικόλαος ο Κοκοβίτης, οι πρεσβείες του οποίου μαζί με του αγίου Κοσμά, ευχομαι να σας συντροφεύουν και να σας στηρίζουν πάντοτε.
Φωτογραφιες του π. Παντελεημονος Προδρομιτη
){kind=link}