(Εφεσ. β΄, 14-22) « Ο Χριστός είναι πραγματικά για εμάς η ειρήνη. Αυτός έκανε τους δύο αντιμαχόμενους κόσμους ένα λαό. Εγκρέμισε με το σταυρικό του θάνατο αυτό που σαν τείχος τους χώριζε και προκαλούσε έχθρα μεταξύ τους…..»
ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ ΣΕΡΑΦΕΙΜ: Στο σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα ο μέγας Απόστολος των Εθνών Παύλος, διακηρύττει με αίσθημα αγαλλιάσεως ότι ο Κύριος, ο Ιησούς Χριστός, υπήρξεν Εκείνος που κατέστη ο δημιουργός και ο φoρέας της ειρήνης, ανάμεσα στους ανθρώπους.
Οι φραγμοί έπεσαν.
Υπήρχε μεγάλη έχθρα στην αρχαιότητα μεταξύ των διαφόρων λαών. Οι Έλληνες, λ.χ., λόγω της μεγάλης προόδου που είχαν αναπτύξει στα γράμματα και τις τέχνες και γενικά στον πολιτισμό, θεωρούσαν όλους τους άλλους που δεν ήταν Έλληνες, σαν βάρβαρους και υποδεέστερους.
Οι Ιουδαίοι πάλι, για λόγους πολιτικούς και θρησκευτικούς, δεν είχαν καμμία σχέση με άλλους λαούς. Τους χαρακτήριζαν ως «ακαθάρτους», επειδή πίστευαν στα είδωλα. Αυτό λοιπόν το χάσμα, που υπήρχε μεταξύ των διαφόρων λαών, εξελίχθηκε σιγά-σιγά σε έχθρα.
Ήλθε όμως ο Χριστός. Η θρησκεία Του ήταν και είναι κήρυγμα και πνοή αγάπης και αδελφοσύνης. Οι φραγμοί έπεσαν. Η έχθρα εξαφανίσθηκε. Ο χρυσός κρίκος της αγάπης τους ένωσε όλους. Έτσι αργότερα ακούσθηκε από το στόμα του γίγαντα της εκκλησίας Απ. Παύλου : « Σ΄αυτή τη νέα κατάσταση δεν υπάρχουν πια Έλληνες και Ιουδαίοι, περιτμημένοι και απερίτμητοι, βάρβαροι, Σκύθες, δούλοι ή ελεύθεροι……» ( Προς Κολοσαείς γ΄, 11).
Ο Χριστός κατήργησε όλες αυτές τις διακρίσεις. Άλλα κριτήρια πλέον θα λαμβάνονται υπ΄όψιν, όπως η αρετή, η αγάπη, η δικαιοσύνη, η πνευματική ζωή. Είτε είσαι Έλληνας, είτε Γάλλος, είτε Εβραίος, είτε Ισπανός, είτε Γερμανός, αρκεί να είσαι άνθρωπος του Θεού, φθάνει αυτό. Η εθνικότητα και η φυλή δεν έχουν πλέον καμμία σημασία. Μόνο η κοινή πίστις κάνει τους ανθρώπους « να ανήκουν στο λαό και στην οικογένεια του Θεού και και να είναι συμπολίτες των Αγίων» (Προς Εφεσίους. β΄, 19).
Όχι το χρώμα του δέρματος, αλλ΄ η ψυχή.
Ο Χριστός δεν ήλθε για να ενώσει τους λαούς που έχουν το ίδιο χρώμα δέρματος, αλλά ήλθε να διακηρύξει ότι όχι το χρώμα του δέρματος αλλά η λευκότητα της ψυχής είναι εκείνο που έχει σημασία. Ο Χριστός εγκρέμισε όλες τις διακρίσεις. Μαύροι και κίτρινοι και λευκοί, φυλές μέχρι χθες απολίτιστες, που ζούσαν τρώγοντας ανθρώπινες σάρκες, όλοι, μόλις γνωρίσουν τη νέα πίστη, την Χριστιανική, ενώνονται, γίνονται ένα, αδελφοί, μέλη της ίδιας Εκκλησίας, του ενός σώματος, του οποίου κεφαλή είναι ο Χριστός. Έτσι πλάϊ στον λευκό της Ευρώπης κάθεται ο μαύρος της Ουγκάντας και πλάϊ σ΄αυτούς ο κίτρινος της Κίνας. Από το ίδιο σώμα του Χριστού κοινωνούν όλοι, της ίδιας χάριτος γίνονται μέτοχοι όλοι. «Του Χριστού είναι όλα και ο Χριστός είναι σε όλα….» ( Προς Κολοσαείς γ΄, 11) τονίζει ο Απ. Παύλος.
Ο χρυσός κρίκος
Ο Χριστός δεν ήλθε μόνο για να ενώσει τους διάφορους λαούς της γής αλλά και για να καταργήσει τις διακρίσεις ανάμεσα στους ανθρώπους του ίδιου λαού ή της φυλής, διότι, από τις πολύ παλαιές εποχές, οι άνθρωποι είχαν χωρισθεί σε προνομιούχους και δυναστευομένους, σε ελεύθερους πολίτες και δούλους. Μέσα στον ίδιο λαό ελάχιστοι ήταν οι ελεύθεροι και όλοι οι άλλοι ήταν δούλοι. Και σ΄αυτήν ακόμα την πολιτισμένη Ελλάδα, πριν να έλθει ο Χριστός, η δουλεία ήταν απλωμένη σε μεγάλο βαθμό. Ένας ελεύθερος εξουσίαζε στην κυριολεξία τη ζωή και τα πάντα ενός δούλου. Μπορούσε να τον σκοτώσει ή να τον πουλήσει, όπως πουλάμε σήμερα τα ζώα.
Ο Χριστός κατεδίκασε όλες αυτές τις διακρίσεις. Εξύψωσε τον κάθε άνθρωπο στη ζηλευτή θέση του παιδιού του Θεού. Έσπασε τις αλυσίδες της δουλείας.
Ήλθαν μετά οι Απόστολοι και διεκήρυξαν τις ίδιες αλήθειες. « Δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος…» είπεν ο Απ. Παύλος. Πήραν θάρρος οι δούλοι, όλοι οι καταπιεζόμενοι. Άνοιξαν τις αγκαλιές τους οι ελεύθεροι.
Έβλεπε κανείς στην πρώτη περίοδο, κάτω στις κατακόμβες, να είναι κρατημένοι χέρι με χέρι οι πρώην κύριοι με τους δούλους, οι άρχοντες με τους υπηρέτες, οι αρχόντησες κυρίες της υψηλής κοινωνίας με τα μέλη του υπηρετικού τους προσωπικού, να προσεύχονται όλοι μαζί, να κοινωνούν στη σειρά από το ίδιο ποτήρι, χωρίς καμμία διάκριση.
Αλήθεια, τι ευεργετική επανάσταση δημιούργησε στον κόσμο η Χριστιανική θρησκεία ! « Ένας Κύριος υπάρχει, μία πίστη, ένα βάπτισμα. Ένας Θεός που είναι πατέρας όλων….» (Προς Εφεσίους δ΄, 5-6) , διακηρύσσει ο Απ. Παύλος.
Το σπάσιμο των δεσμών.
Η επίδραση του Χριστού προχωρεί ακόμη και σε άλλες αλλαγές.
«Ουκ ένι άρσεν και θήλυ» τονίζει ο Απ. Παύλος. Δεν υπάρχει, λέγει, διαφορά μεταξύ ανδρός και γυναικός. Ο καθένας έχει τη θέση του και την αποστολή του. Επίσης, δεν υπάρχει καμμία διαφορά μεταξύ πλουσίου και φτωχού ή μορφωμένου και αμόρφωτου. Μπορεί ο ένας να έχει περισσότερα εφόδια και ικανότητες, αλλά η ψυχή είναι η ίδια. Υπάρχουν πολλοί πτωχοί και αγράμματοι άνθρωποι σε όλες τις κοινωνίες, που έχουν πολύ καλύτερο ψυχικό κόσμο από άλλους που είναι μορφωμένοι και κατέχουν υψηλές θέσεις και έχουν μεγάλες περιουσίες.
Ευτυχώς ο Θεός αμοίβει τους ανθρώπους με βάση τον ψυχικό τους πλούτο και όχι με το περιεχόμενο του χρηματοκιβωτίου ή των ξένων γλωσσών που κατέχει ο α΄ ή ο β΄ ή ανάλογα με τα διπλώματα που έχει αποκτήσει………
Κρίμα!
Αν οι άνθρωποι εφήρμοζαν αυτά τα σωτήρια και αληθινά διδάγματα του Χριστιανισμού, θα ήταν όλοι πανευτυχείς. Δυστυχώς, όχι μόνο υπάρχουν σήμερα ακόμη λαοί που πιστεύουν στα είδωλα, αλλά και πολλοί χριστιανικοί λαοί, που εκπολιτίστηκαν χάριν στη νέα πίστη, που εσώθηκαν γιατί ήλθαν σε επαφή με τον Χριστιανισμό, ακόμη και αυτοί δεν θέλουν να εφαρμόσουν τα όσα διδάσκει η θρησκεία της αγάπης και της αδελφοσύνης.
Έτσι βλέπουμε φυλετικές διακρίσεις απ΄εδώ, κοινωνικές τάξεις απ΄εκεί, δήθεν αριστοκρατία του πνεύματος πιό πέρα, κηρύγματα ιδεολογικού διχασμού από την άλλη μεριά, προνομιούχοι στην κορυφή, πιεζόμενοι στο υποπόδιο, ταξικοί αγώνες και συγκρούσεις και επαναστάσεις……..
Κρίμα ! Θα μπορούσαμε αδελφομένοι να ζούμε όλοι με ειρήνη και αγάπη , όλοι, Ευρωπαίοι και Ασιάτες και μαύροι και κίτρινοι και σοφοί και άσοφοι, άν εβάζαμε σαν θεμέλιο και αρχή το Ευαγγέλιο και αν αφήναμε να μας ενώνει ο χρυσός κρίκος του Χριστού.
Αλλά δεν το θέλουμε και υποφέρουμε από τις συγκρούσεις, τις καταστροφές και τον πολύ πόνο…… Κρίμα !
Σε ένα βιβλίο ενός ιεραποστόλου αναφέρεται το ακόλουθο συγκινητικό γεγονός.
Τρείς ιεραπόστολοι αποβιβάστηκαν στα παράλια μιάς χώρας, στην οποία κατοικούσε μιά άγρια φυλή. Οι κάτοικοι τους υποδέχτηκαν με φωνές και απειλητικές χειρονομίες.
Οι ιεραπόστολοι, για να τους καλοπιάσουν, τους έδωσαν τρόφιμα και γλυκά. Σιγά-σιγά οι σχέσεις τους έγιναν φιλικές.
Μία ημέρα οι ιεραπόστολοι αντίκρυσαν ένα τρομερό θέαμα. Ένας μεγάλος βράχος ήταν βαμένος στο αίμα. Όταν ρώτησαν τους άγριους, εκείνοι τους πληροφόρησαν ότι εκεί εσκότωναν όλα τα νεογέννητα βρέφη, που δεν τα ήθελαν οι γονείς τους και έπειτα τα έτρωγαν με χορούς και κραυγές….
Οι ιεραπόστολοι έμειναν μαζί τους δύο χρόνια και εκήρυξαν την νέα θρησκεία του Χριστού. Αρκετοί επιστευσαν. Έπρεπε όμως να πάνε και αλλού. Τους υποσχέθηκαν ότι θα επανέλθουν σύντομα. Ο αποχαιρετισμός ήταν συγκινητικός.
Μετά από τρία χρόνια επανήλθαν. Οι κάτοικοι τους υποδέχτηκαν με χαρά. Αμέσως ο αρχηγός τους οδήγησε στο μέρος που ήταν ο μεγάλος βράχος. Με έκπληξη και συγκίνηση είδαν οι ιεραπόστολοι ότι τώρα ήταν τελείως καθαρός και αλλαγμένος. Είχε ματαβληθεί σε κολυμβύθρα, όπου εβάπτιζαν τα παιδιά τους.
Η νέα θρησκεία είχε μεταβάλει σε μέσο σωτηρίας τον ματωμένο βράχο !!!!
