Ι.Μ.ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ: Ο αυξανόμενος κύκλος της βίας: γιατί η κοινωνία «βράζει»-Σε μια περίοδο που το φαινόμενο της βίας δείχνει να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, ο Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος κ. Γαβριήλ μιλά στο Law&Order και φωτίζει πτυχές που συχνά αγνοούνται: το οικογενειακό περιβάλλον, οι θεσμικές ελλείψεις και η ανικανότητα της Πολιτείας να αντιμετωπίσει τις ρίζες του προβλήματος.
Επιμέλεια: Γιώργος Θεοχάρης
Ο ίδιος, με καθαρή ματιά και εμπειρία, εξηγεί πως η βία «δεν γεννιέται στο δρόμο» αλλά αρχίζει στο σπίτι, σε μια κοινωνία όπου το άγχος, η ανασφάλεια και η απουσία σωστών προτύπων δημιουργούν εκρηκτικές συνθήκες.
«Η βία ποτέ δεν έλυσε κανένα πρόβλημα. Ξεκινάει από την οικογένεια και καταλήγει να εκδηλώνεται σε σχολεία, γήπεδα, χώρους εργασίας. Το παιδί που βιώνει βία, θα ασκήσει βία», τονίζει χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος.
Η Εκκλησιαστική περιουσία: η μεγάλη παρεξήγηση
Ένα από τα κεντρικά σημεία της συνέντευξης είναι η στάση της Πολιτείας απέναντι στην εκκλησιαστική περιουσία. Ο Μητροπολίτης Γαβριήλ ξεκαθαρίζει πως η Εκκλησία, ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, δεν διαθέτει «κρυφή περιουσία», ούτε λειτουργεί σε καθεστώς ασυδοσίας.
Αντιθέτως — όπως τονίζει — «έχει πολύ πιο αυστηρό έλεγχο από οποιονδήποτε ιδιώτη» εξαιτίας του δημόσιου λογιστικού και της διαρκούς εποπτείας που υφίσταται.
«Η Εκκλησία και περιουσία έχει και φόρους πληρώνει για τη χρήση της. Έχει ξεκαθαρίσει τα πάντα και γνωρίζει τι κατέχει. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει χρήσεις γης. Χωρίς χρήσεις, η περιουσία δεν αξιοποιείται, δεν έχει αξία, δεν αποδίδει», υπογραμμίζει.
Η αξιοποίηση, επισημαίνει, δεν μπορεί να γίνει μονομερώς. Χρειάζεται συνεργασία με το κράτος και ξεκάθαρο νομοθετικό πλαίσιο. Εδώ, η κριτική του είναι αιχμηρή:
«Κάθε πρωθυπουργός ή πολιτικός έρχεται και φεύγει, αλλά η Εκκλησία παραμένει. Η Πολιτεία οφείλει να δώσει χέρι βοηθείας. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζει την Εκκλησία σαν δεκανίκι».
Το Σύνταγμα και η σχέση Πολιτείας – Εκκλησίας
Ο Μητροπολίτης Γαβριήλ μίλησε ανοιχτά για το πώς αντιλαμβάνεται η Πολιτεία τον ρόλο της Εκκλησίας. «Οι πολιτικοί βοηθούν όταν θέλουν να δείξουν ότι είναι κοντά στην Εκκλησία, όχι σταθερά».
Εξήγησε ότι η σχέση είναι βίοι παράλληλοι, όχι σχέση εξάρτησης.
Παρέπεμψε ρητά στα άρθρα 3 και 13 του Συντάγματος, που ορίζουν το πλαίσιο συναλληλίας. Χρησιμοποιώντας αυτά τα θεμέλια, η Εκκλησία ζητά σταθερή συνεργασία, όχι αποσπασματική στήριξη.
«Ό,τι προκύψει από την αξιοποίηση της περιουσίας της Εκκλησίας θα δοθεί στον λαό. Δεν υπάρχει άλλη πρόθεση», τόνισε.
Για να αναδειχθεί η θεσμική διάσταση, «έντυσε» τη θέση του με τις αναφορές του στην εποπτεία που ασκεί το Υπουργείο Οικονομικών και στο γεγονός ότι η Εκκλησία αναζητά λύσεις μέσω συντεταγμένων θεσμών, όχι πολιτικών προβολών.
Βία και Κοινωνία: το σκοτεινό τρίγωνο οικογένειας – σχολείου – κράτους
Ο Μητροπολίτης δεν περιορίστηκε σε θεωρητικές επισημάνσεις. Μίλησε για πραγματικές καταστάσεις: περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, ανησυχητικές συμπεριφορές μαθητών, έξαρση επιθετικότητας στα γήπεδα.
Στην ανάλυσή του, η βία «μεταφέρεται σαν ιός» από τον μικρόκοσμο της οικογένειας στον δημόσιο χώρο.
«Γονείς που λύνουν τα προβλήματά τους με φωνές, ύβρεις ή χτυπήματα, δημιουργούν ανθρώπους που πιστεύουν ότι αυτή είναι η φυσιολογική λύση».
Το σχολείο, λέει, συχνά δεν έχει εργαλεία. Το κράτος είτε αργεί είτε αδυνατεί να παρέμβει, ενώ η κοινωνία ολόκληρη σιωπά.
Το αποτέλεσμα είναι μια συσσωρευμένη, καθημερινή επιθετικότητα.
Οι πολιτικοί και η Εκκλησία: το «αιώνιο χάσμα»
Ο Σεβασμιώτατος δεν μάσησε τα λόγια του:
«Οι πολιτικοί θεωρούν την Εκκλησία ως εργαλείο χρήσιμο κατά περίπτωση».
Αυτό, είπε, είναι λάθος στρατηγικά και ηθικά. Η σχέση πρέπει να είναι συναλληλία, όχι χρησιμοθηρία.
Εξήγησε ότι η Εκκλησία δεν ταυτίζεται με κόμματα ή χρώματα. Στέκεται δίπλα σε όποιον νομοθέτει με καλή διάθεση για το κοινωνικό συμφέρον.
Ωστόσο, χωρίς σταθερό πλαίσιο, η αξιοποίηση της περιουσίας — και τα οφέλη προς τον λαό — παραμένουν αδύνατα.
Για να υπογραμμίσει τις θεσμικές εκκρεμότητες, έκανε αναφορά και στον ρόλο του ΣτΕ, το οποίο συχνά καλείται να κρίνει ζητήματα χρήσεων γης, νομικού καθεστώτος και ορίων πολιτειακής παρέμβασης.
Η τελική εικόνα: μια Εκκλησία που θέλει πράξη, όχι λόγια
Ο Μητροπολίτης Γαβριήλ δεν μιλά ως «παρατηρητής», αλλά ως άνθρωπος που βρίσκεται καθημερινά στον δρόμο, στα σχολεία, στα σπίτια, στους ναούς.
Η εικόνα που μεταφέρει είναι καθαρή:
• Η κοινωνία βράζει.
• Η βία ριζώνει βαθιά.
• Η Εκκλησία θέλει να προσφέρει, αλλά βρίσκει εμπόδια.
• Η Πολιτεία καθυστερεί.
• Οι πολιτικοί συχνά βλέπουν την Εκκλησία ως εργαλείο δημοσίων σχέσεων.
Το μήνυμα είναι σαφές:
χωρίς πραγματική συνεργασία, χωρίς θεσμικό πλαίσιο, χωρίς στήριξη, ούτε η Εκκλησία μπορεί να αξιοποιήσει την περιουσία της ούτε η κοινωνία μπορεί να προστατευτεί από τη βία που εξαπλώνεται.
